Powierzchnię czynną klap dymowych A_cz, w SD produkcyjnych i magazynowych odczytuje się z tabeli nr 4 po wcześniejszym ustaleniu GP (w zależności od funkcji produkcyjnej lub magazynowej) i/lub uwzględnieniu szybkości rozprzestrzeniania się pożaru. Duży wpływ na określenie GP ma wyposażenie SD w SUGW.

Powierzchnię czynną klap dymowych A_cz, odprowadzających dym i ciepło z rozpatrywanego pomieszczenia, oblicza się jako iloczyn stałej wysokości warstwy wolnej od dymu d oraz od grupy projektowej GP, określonej dla danego pomieszczenia

Powierzchnię czynną klap dymowych A_cz, odprowadzających dym i ciepło z rozpatrywanego pomieszczenia, oblicza się jako iloczyn stałej wysokości warstwy wolnej od dymu d oraz od grupy projektowej GP, określonej dla każdego budynku indywidualnie

2600 m²

4000 m²

3400 m²

Nie przekracza 80 m

Nie przekracza 60 m

Nie przekracza 40 m

Nie jest możliwe

Jest możliwe o 100% przy powiększeniu łącznej czynnej powierzchni otworów w strefie dymowej o 5% na każde rozpoczęte 100 m²

Jest możliwe o 50% przy powiększeniu łącznej czynnej powierzchni otworów w strefie dymowej o 5% na każde rozpoczęte 100 m²

1) Obszar o funkcji produkcyjnej
- wysokość składowania max 2,5 m

• - dopuszcza się składowanie do 5 m a obszar składowania nie powinien przekraczać mniejszej wartość z 10% A_SD lub 200m²

2) Obszar o funkcji magazynowej

Jeden obszar PM

1) Obszar o funkcji produkcyjnej
- wysokość składowania max 2,5 m

• - dopuszcza się składowanie do 5 m a obszar składowania nie powinien przekraczać mniejszej wartość z 10% A_SD lub 200m²

2) Obszar o funkcji magazynowej
3) Obszar o funkcji technologicznej

Ich łączna powierzchnia nie przekracza 500 m², każde pomieszczenie posiada okno, a maksymalna odległość od drzwi do najdalszej ściany wynosi 20 m.

Ich łączna powierzchnia nie przekracza 200 m², każde pomieszczenie ma drzwi wejściowe prowadzące do hali, korytarza wewnętrznego lub na zewnątrz, a maksymalna odległość od drzwi do najdalszej ściany nie przekracza 10 m.

Ich łączna powierzchnia nie przekracza 300 m², pomieszczenia muszą mieć drzwi przeciwpożarowe, a odległość do najdalszej ściany nie może być większa niż 15 m.

Główne elementy nośne budynku w pomieszczeniu są wykonane z materiałów niepalnych, a drzwi do pomieszczenia mają klasę ogniową EI 60.

Pomieszczenie wyposażono w instalację sygnalizacji pożarowej oraz posiada bezpośrednie drzwi prowadzące na zewnątrz.

Główne elementy nośne budynku w pomieszczeniu zostały zabezpieczone do klasy odporności ogniowej co najmniej R 15 lub pomieszczenie jest chronione stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi.

Nie powinna przekraczać 10% powierzchni strefy pożarowej na każde
2000 m² powierzchni strefy pożarowej.

Nie powinna przekraczać 15% powierzchni strefy pożarowej na każde 1500 m² powierzchni strefy pożarowej.

Nie powinna przekraczać 5% powierzchni strefy pożarowej na każde 3 000 m² powierzchni strefy pożarowej.

• Nie może być mniejsza niż 2,5 m, a w przypadku składowania materiałów:
  – co najmniej maksymalna wartość hs, jeśli SD jest chroniona stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi,
  – hs + 0,5 m, jeśli SD nie jest chroniona.

• Nie może być mniejsza niż 2,0 m,

• a w przypadku składowania materiałów:
  – hs – 0,5 m, jeśli SD jest chroniona urządzeniami gaśniczymi wodnymi,
  – hs, jeśli nie jest chroniona.

• Nie może być mniejsza niż 3,0 m,

• a w przypadku składowania materiałów:
  – zawsze co najmniej hs + 1,0 m, niezależnie od ochrony urządzeniami gaśniczymi wodnymi.

Zawsze, niezależnie od czasu przybycia jednostek ratowniczo-gaśniczych PSP, jeśli SD nie jest chroniona urządzeniami gaśniczymi wodnymi.

Tylko wtedy, gdy szacowany czas rozpoczęcia działań gaśniczych przez jednostki ratowniczo-gaśnicze PSP (t) w miejscu pożaru nie przekracza 15 minut, licząc od wybuchu pożaru.

Tylko wtedy, gdy szacowany czas rozpoczęcia działań gaśniczych przez jednostki PSP przekracza 30 minut i wprowadzono dodatkowe zabezpieczenia przeciwpożarowe.

Gdy t > 15 min – należy zastosować GP mającą wyższy numer w oznaczeniu;
 
Gdy t > 30 min – należy wprowadzić dodatkowe zabezpieczenia przeciwpożarowe, w tym co najmniej stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne.

Gdy t > 15 min – wystarczy włączyć system sygnalizacji pożarowej;

 Gdy t > 30 min – nic nie trzeba zmieniać.

Gdy t > 15 min – należy zwiększyć wysokość warstwy wolnej od dymu o 0,5 m;
 Gdy t > 30 min – należy zmniejszyć powierzchnię SD.

• Zgodnie ze wzorem: t = tdet + ttrans + tdojazd + trozpoz

• tdet – czas detekcji pożaru (min. 60 s), uwzględniający wysokość SD i system detekcji,

• ttrans – czas transmisji i powiadomienia jednostki PSP (180 s),

• tdojazd – czas dojazdu jednostki PSP do miejsca pożaru, liczony jako iloczyn drogi dojazdu i średniej prędkości (40 km/h w terenie zabudowanym, 60 km/h poza terenem zabudowanym),

• trozpoz – czas rozpoznania i ustalenia miejsca pożaru (180 s).

• Szacowany czas t oblicza się jako suma tdet + tdojazd bez uwzględnienia transmisji i czasu rozpoznania,

• Czas detekcji pożaru może być dowolny,

• Prędkość dojazdu jednostki PSP nie jest brana pod uwagę.

• Szacowany czas t oblicza się jako suma ttrans + trozpoz tylko,

• Czas detekcji pożaru nie jest brany pod uwagę,

• Prędkość dojazdu jednostki PSP jest stała i wynosi 50 km/h.

Należy odczytać ją z Tablicy 4 na podstawie:

• - GP wyznaczonej zgodnie z Podrozdziałem 4.2.3,

• -wysokości strefy dymowej (H),

• - wysokości projektowanej warstwy wolnej od dymu (Y).

Należy przyjąć dowolną powierzchnię, większą niż 50 m², niezależnie od GP, H i Y.

Należy odczytać ją z Tablicy 3 tylko na podstawie wysokości strefy dymowej (H), bez uwzględnienia GP i Y.

Klapy dymowe.

Klapy dymowe oraz ścienne urządzenia do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła.

Wyłącznie wentylatory mechaniczne, niezależnie od rodzaju SD.

W strefach pożarowych wyposażonych w SUGW:

• - 0,75% SD dla stref pożarowych o gęstości obciążenia ogniowego do 2000 MJ/m²,

• - 1,0% SD w pozostałych przypadkach;

W strefach pożarowych niewyposażonych w SUGW:

• - 1,5% SD dla stref pożarowych o gęstości obciążenia ogniowego do 2 000 MJ/m²,

• - 3,0% SD w pozostałych przypadkach.

W strefach pożarowych wyposażonych w urządzenia gaśnicze: 0,5% SD dla wszystkich przypadków;

W strefach pożarowych niewyposażonych: 1,0% SD niezależnie od gęstości obciążenia ogniowego.

Powierzchnię Aodd należy przyjmować zawsze jako 5% SD, niezależnie od wyposażenia w urządzenia gaśnicze i gęstości obciążenia ogniowego.

Co najmniej w dwóch ścianach zewnętrznych.

Wyłącznie w jednej ścianie zewnętrznej.

W dowolnym miejscu, niezależnie od liczby ścian zewnętrznych.

Odległość między górną krawędzią otworów a podstawą warstwy dymu nie powinna być mniejsza niż 1,0 m.

• Można zmniejszyć do 0,5 m, jeśli szerokość otworów nie przekracza 1,2 m.

Odległość powinna zawsze wynosić 2,0 m, niezależnie od szerokości otworów.

Odległość może być dowolna, jeśli szerokość otworów wynosi mniej niż 1,5 m.

Zastosować opcjonalne metody dostarczania powietrza kompensacyjnego, np. wykorzystując otwory do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła z sąsiednich SD jako otwory napływu powietrza kompensacyjnego, przy dodatkowej analizie CFD lub badaniach modelowych.

Zrezygnować z napowietrzania i polegać wyłącznie na naturalnej wentylacji.

Zwiększyć liczbę wyjść ewakuacyjnych, aby zrekompensować brak powietrza kompensacyjnego.

W SD sąsiadującej ze strefą, z której odprowadzany jest dym i ciepło; SD stykające się wyłącznie narożnikami nie są traktowane jako sąsiadujące, chyba że nie ma innych SD stykających się ze strefą rozpatrywaną.

W dowolnej sąsiedniej SD, niezależnie od kierunku przepływu dymu i styku stref.

Wyłącznie w pomieszczeniach technicznych poza strefami dymowymi.

Mogą być stosowane wyłącznie klapy dymowe, a wymagana powierzchnia czynna oddymiania powinna wynosić co najmniej 5% największej powierzchni rzutu poziomego podłogi klatek schodowych (z uwzględnieniem wszystkich kondygnacji), jednak nie mniej niż 1,0 m².

Mogą być stosowane zarówno klapy dymowe, jak i okna otwierane, a wymagana powierzchnia oddymiania wynosi zawsze 1,0 m².

Mogą być stosowane wyłącznie klapy dymowe, ale wymagana powierzchnia czynna oddymiania nie jest określona procentowo – wystarczy dowolna liczba klap.

Dla dwóch otworów – co najmniej 130% łącznej powierzchni efektywnej,
dla trzech otworów – co najmniej 150% łącznej powierzchni efektywnej wymaganej dla napływu powietrza do klatek schodowych.

Dla dwóch i trzech otworów – co najmniej 100% łącznej powierzchni efektywnej wymaganej.

Dla dwóch otworów – co najmniej 150%, dla trzech otworów – co najmniej 130% łącznej powierzchni efektywnej.

Nie ma ograniczeń odległości, o ile w klatkach schodowych nie znajdują się materiał palne

Nie powinna przekraczać 5,0 m, bez możliwości stosowania analizy obliczeniowej.

Nie powinna przekraczać 10,0 m, chyba że analiza obliczeniowa potwierdzi skuteczność działania systemu odprowadzania dymu i ciepła przy większej odległości.

Powinny otwierać się samoczynnie po wykryciu dymu i pozostawać w pozycji otwartej.

Mogą być otwierane ręcznie przez użytkowników budynku i zamykane po ustaniu zagrożenia.

Mogą być otwierane zarówno ręcznie, jak i automatycznie w zależności od potrzeb systemu.

Klapy dymowe lub ścienne urządzenia do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła.

Wyłącznie wentylatory mechaniczne.

Wyłącznie klapy dymowe

Co najmniej 7,5% największej powierzchni rzutu poziomego podłogi klatek schodowych z uwzględnieniem wszystkich kondygnacji, jednak nie mniej niż 1,5 m².

Co najmniej 5% powierzchni rzutu podłogi, jednak nie mniej niż 1,0 m².

Nie ma określonych wymagań procentowych, wystarczy dowolna powierzchnia większa niż 1,0 m².

Za pomocą klap dymowych działających ręcznie lub automatycznie, bez mechanicznego nawiewu.

Wyłącznie przez naturalne otwory w ścianach, bez wymogu określania wydajności.

Za pomocą mechanicznego nawiewu, którego wydajność określa się zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Klapy dymowe

Ścienne urządzenia do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła.

Klapy dymowe i ścienne urządzenia do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła.

Na każde 10,0 m długości dróg ewakuacyjnych należy zapewnić powierzchnię czynną klap dymowych nie mniejszą niż 1,0 m², przy czym łączna powierzchnia czynna powinna wynosić co najmniej 5% powierzchni dróg ewakuacyjnych.

Na każde 10,0 m długości dróg ewakuacyjnych należy zapewnić powierzchnię czynną klap dymowych nie mniejszą niż 0,5 m², przy czym łączna powierzchnia czynna powinna wynosić co najmniej 3% powierzchni dróg ewakuacyjnych.

Wymagana powierzchnia czynna klap dymowych nie zależy od długości dróg ewakuacyjnych, wystarczy dowolna liczba klap.

Klapy dymowe.

Ścienne urządzenia do grawitacyjnego

Klapy dymowe i ścienne urządzenia do grawitacyjnego odprowadzania dymu i ciepła.

Co najmniej 2,5% powierzchni rzutu poziomego podłogi szybu, jednak nie mniej niż 0,5 m²; dopuszcza się napływ powietrza kompensacyjnego przez nieszczelności drzwi przystankowych windy.

Co najmniej 5% powierzchni rzutu podłogi, bez możliwości wykorzystania nieszczelności drzwi windy.

Powierzchnia czynna nie jest określona procentowo; napływ powietrza może odbywać się dowolnie.

W salach zbiorowego użytku, scenach teatralnych i jednokondygnacyjnych pasażach (kryte ciągi piesze)

W klatkach schodowych i szybów dźwigowych.

W salach zbiorowego użytku i scenach teatralnych.

Re 30

Re 50

Re 100

Powierzchnia min. 0,5 m², bok ≤ d

Powierzchnia min. 1,0 m², bok ≤ 1,5 d½

(d to potęgi 1/2 to pierwiastek z d)

Powierzchnia min. 1,5 m², bok ≤ 2 d

10 cm

20 cm

30 cm

2-10 m

4-20 m

5-25 m

1,5 m

2,5 m

4 m

Zgodna z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych

Nie mniejsza niż 2,5 m

Zawsze taka sama jak od ścian zewnętrznych

Powinny mieć co najmniej klasę niezawodności działania Re 50 oraz klasę SL 0, jeśli są zamontowane pod kątem większym niż 45°, w pozostałych przypadkach klasę SL jak klapy dymowe.

Powinny mieć co najmniej klasę niezawodności działania Re 30 oraz klasę SL 1 niezależnie od kąta montażu.

Powinny mieć co najmniej klasę niezawodności działania Re 60 oraz zawsze klasę SL 0.

Co najmniej WL 1000, zgodnie z PN-EN 1991-1-4 i warunkami klimatycznymi lokalizacji.

Co najmniej WL 500, niezależnie od lokalizacji budynku.

Dokładnie WL 1500, bez względu na wymagania normy i warunki klimatyczne.

Powinny być umieszczone jak najwyżej pod przekryciem dachu, w całości w warstwie dymu;

odległość od górnej krawędzi urządzenia do dolnej powierzchni dachu nie powinna przekraczać 0,5 m, a dolna krawędź urządzenia powinna być co najmniej 0,5 m nad podstawą warstwy dymu.

Mogą być montowane dowolnie w ścianach zewnętrznych, bez zachowania szczególnej odległości od dachu ani podstawy warstwy dymu.

Powinny być montowane wyłącznie w świetlikach dachowych, z dowolną odległością od dachu i podstawy warstwy dymu.

Powinny mieć co najmniej klasę niezawodności działania Re 50 oraz klasę SL 0, jeśli są zamontowane pod kątem większym niż 45°, w pozostałych przypadkach klasę SL jak klapy dymowe.

Powinny mieć co najmniej klasę niezawodności działania Re 30 oraz klasę SL 1 niezależnie od kąta montażu.

Powinny mieć klasę niezawodności działania Re 60 oraz zawsze klasę SL 0.

Co najmniej WL 500, niezależnie od lokalizacji budynku.

Co najmniej WL 1000, zgodnie z PN-EN 1991-1-4 i warunkami klimatycznymi lokalizacji.

Dokładnie WL 1500, bez względu na wymagania normy i warunki klimatyczne.

Kurtyny dymowe należy umieszczać w obszarze wolnym od składowanych materiałów, w odległości nie mniejszej niż 0,6 m od tych materiałów;

połączenia z elementami budynków i między kurtynami powinny być szczelne dla dymu i wykonane z materiałów niepalnych o klasie reakcji na ogień nie mniejszej niż A1.

Kurtyny dymowe mogą być montowane bezpośrednio przy składowanych materiałach;

połączenia muszą być szczelne dla dymu, a materiały powinny być niepalne

Kurtyny dymowe powinny być umieszczone wyłącznie nad składowanymi materiałami, a połączenia mogą być wykonane z materiałów palnych.

W SD wyposażonych w SUGW stosuje się kurtyny o klasie D z odpowiednim indeksem czasu; w przypadku bezpośredniego oddziaływania ognia – klasę DH z odpowiednim indeksem czasu.

W SD niechronionych SUGW stosuje się kurtyny klasy DH z odpowiednim indeksem czasu.

We wszystkich SD stosuje się wyłącznie kurtyny klasy D niezależnie od obecności SUGW.

W SD wyposażonych w SUGW stosuje się kurtyny klasy DH, a w SD niechronionych SUGW – kurtyny klasy D.

1) Z systemu sygnalizacji pożarowej zgodnego z normami,

2) z systemu wykrywania dymu (punktowe czujki – max. 1 na 200 m² lub liniowe optyczne czujki co max. 10 m)

3) z czujki zasysającej dym klasy C zgodnie z PN-EN 54-20.

Wyłącznie z systemu sygnalizacji pożarowej, niezależnie od innych systemów wykrywania dymu.

Z dowolnego czujnika dymu, bez uwzględnienia klasy czy rozmieszczenia.

Przed zadziałaniem SUGW, po odebraniu sygnału alarmowego z:

1) systemu sygnalizacji pożarowej zgodnego z normami, lub

2) z czujki zasysającej dym klasy C (PN-EN 54-20).

Wyłącznie po zadziałaniu SUGW, niezależnie od systemu sygnalizacji pożarowej.

W dowolnym momencie, niezależnie od sygnału alarmowego lub działania SUGW.

Po otrzymaniu sygnału o zadziałaniu SUGW, przy czym opóźnienie nie powinno przekraczać 180 s.

Przed zadziałaniem SUGW, niezależnie od sygnału alarmowego.

W dowolnym momencie, bez związku z działaniem SUGW lub sygnałem alarmowym.

5 m

6 m

8 m

System powinien być uruchamiany przez system sygnalizacji pożarowej.

System powinien być uruchamiany ręcznie przez użytkowników budynku.

System uruchamia się automatycznie po przekroczeniu określonej temperatury w pomieszczeniu, niezależnie od systemu sygnalizacji pożarowej.

W ewakuacyjnych klatkach schodowych – za pomocą punktowych czujek dymu oraz ręcznych przycisków oddymiania, umieszczonych na najniższej i najwyższej kondygnacji nadziemnej oraz na co trzeciej kondygnacji;

w szybach dźwigowych – za pomocą punktowych czujek dymu lub czujek zasysających dym klasy C oraz ręcznych przycisków oddymiania na najniższej i najwyższej kondygnacji nadziemnej.

Wyłącznie ręcznie przez użytkowników budynku, bez zastosowania czujek dymu.

Automatycznie po osiągnięciu temperatury 68°C w dowolnym punkcie klatki schodowej lub szybu dźwigowego.