Öll ​ (a)   sem kemur upp í eldgosum á sömu ​ (b)   virðist vera efnafræðilega skyld.  Þannig er t.d. hlutfall ákveðinna ​ (c)   einkennandi fyrir kviku sem kemur upp á einni sprungurein og annað hlutfall einkennir næstu ​ . Það hefur leitt til þeirrar hugmyndar að ein ​ (d)   ​ (e)   tilheyri hverri sprungurein.

Kvikuhólf undir ​ (a)   hafa tilhneigingu til að bræða sér leið upp á við með tímanum.  Þegar þau eru komin ofarlega í jarðskorpunni geta þau tæmst í ​ (b)   . Það gerist ef kvikan fær auka kraft þegar ný kvika flæðir inn í ​ (c)   . Kvikan ryður frá sér ​ (d)   fyrir ofan sig og brýst út. Þá léttir skyndilega þrýstingum af henni og ​ (e)   verður í öllum kvikuhólfinu.

Í flestum ​ (a)   er að finna ummerki um eitt eða fleiri öskjustig.  Í kjölfar ​ (b)   taka við minni eldgos sem smám saman fylla öskjuna um leið og ​ (c)   fer að myndast.  Aftur geta orðið ​ (d)   með tilheyrandi öskjumyndun.  Líklega er þetta hringrás sem endurtekur sig nokkru sinnum því megineldstöðvar getur orðið nokkur ​ (e)   gamlar

Þegar ​ (a)   verður ​ (b)   hlaðast gosefnin upp í skoru sem gosið bræðir upp í gegnum jökulinn.  Skoran fyllist smám sama af ​ (c)   og gjósku.  Þegar gosið nær upp úr jöklinum hefst ​ (d)   .  Við það myndast hraunhattur ofan á fjallinu.  Þessi fjöll kallast ​ (e)   .

Á ​ (a)   var nánast allt þurrlendi hulið þykkum jökli. Ef þá gaus á ​ (b)   hlóðust upp aflangir ​ (c)   .  Móbergshryggir eru einstakt ​ (d)   og fyrirfinnast aðeins á ​ (e)