1.  วรรณคดีชาดก  

2.  หนังสือประเภทกลอนสวด

3.  วรรณกรรมคำสอน   

4.  วรรณคดีเฉลิมพระเกียรติ

   1.  ความยุติธรรม

2.  หน้าที่ของบุคคล

3.  คุณธรรมของมนุษย์

4.  ความสัมพันธ์ของมนุษย์

 1.  ของสิ่งใดเจ้าว่างามต้องตามเจ้า  ใครเลยเล่าจะไม่งามตามเสด็จ

2.  ผู้ใดดีดีต่ออย่าก่อกิจ     ผู้ใดผิดผ่อนพักอย่าหักหาญ

3.  เกิดเป็นคนเชิงดูให้รู้เท่า  ใจของเราไม่สอนใจใครจะสอน

4.  มิใช่ตายแต่เขาเราก็ตาย  แหงนดูฟ้าอย่าให้อายแก่เทวดา

 1.  อย่าดูถูกบุญกรรมว่าทำน้อย  น้ำตาลย้อยมากเมื่อไร่ได้หนักหนา

2.  สำหรับคนเจือจิตจริตเขลา ด้วยมัวเมาโมห์มากในซากผี

3.  วาสนาไม่คู่เคียงเถียงเขายาก  ถึงมีปากมีเสียงเปล่าเหมือนเต่าหอย

4.  เดินตามรอยผู้ใหญ่หมาไม่กัด ไปพูดขัดเขาทำไมขัดใจเขา

1.  ถึงรู้จริงนิ่งไว้อย่าไขรู้  เต็มที่ครู่เดียวเท่านั้นเขาสรรเสริญ

2.  เห็นเต็มตาแล้วอย่าออกทำปากบอน  ตรองเสียก่อนจึงค่อยทำกรรมทั้งมวล

3.  อย่านอนเปล่าเอากระจกยกออกมา  ส่องดูหน้าเสียทีหนึ่งแล้วจึงนอน

4.  ใครทำตึงแล้วหย่อนผ่อนลงเอา  นักเลงเก่าเขาไม่หาญราญนักเลง

1.  ถึงรู้จริงนิ่งไว้อย่าไขรู้    เต็มที่ครู่เดียวเท่านั้นเขาสรรเสริญ

2.  เห็นเต็มตาแล้วอย่าออกทำปากบอน    ตรองเสียก่อนจึงค่อยทำกรรมทั้งมวล

3.  อย่านอนเปล่าเอากระจกยกออกมา    ส่องดูหน้าเสียทีหนึ่งแล้วจึงนอน

  4.  ใครทำตึงแล้วหย่อนผ่อนลงเอา  นักเลงเก่าเขาไม่หาญราญนักเลง

1.  ถึงรู้จริงนิ่งไว้อย่าไขรู้   เต็มที่ครู่เดียวเท่านั้นเขาสรรเสริญ

2. เห็นเต็มตาแล้วอย่าออกทำปากบอน  ตรองเสียก่อนจึงค่อยทำกรรมทั้งมวล

3. อย่านอนเปล่าเอากระจกยกออกมา  ส่องดูหน้าเสียทีหนึ่งแล้วจึงนอน

     4.  ใครทำตึงแล้วหย่อนผ่อนลงเอา นักเลงเก่าเขาไม่หาญราญนักเลง

     1.  คนแก่ที่ทำงานหนัก 

2.  คนที่ไม่ได้เรื่อง

   3.  คนเฒ่าที่ถือไม้เท้า 

4.  คนที่มีปัญญาเฉลียวฉลาด

1.  ถึงบุญมีไม่ประกอบชอบไม่ได้  ต้องอาศัยคิดดีจึงมีผล

2.อันโลภลาภบาปหนาตัณหาเย็บ   เมียรู้เก็บผัวรู้ทำพาจำเริญ

  3.  ผีเรือนตัวไม่ดีผีอื่นพลอย  พูดพล่อยพล่อยไม่ดีปากขี้ริ้ว

4.อย่าดูถูกบุญกรรมว่าทำน้อย น้ำตาลย้อยมากเมื่อไร่ได้หนักหนา