Ένα υποπρόγραμμα επιτελέι ένα αυτόνομο έργο και έχει γρααφεί χωριστά από το κύριο πρόγραμμα.

Η μεθοδολογία χωρισμού ενός προγράμματος σε τμήματα γίνεται με την ακολουθία συγκεκριμένων βημάτων.

Ένας γενικός κανόνας για τα υποπογράμματα είναι οτι πρέπει να είναι πολύ μεγάλα και να περιέχουν αρκετές εντολές.

Ένα από τα πλεονεκτήματα του τμηματικού προγραμματισμού είναι οτι απαιτεί λιγότερο χρόνο στη συγγραφή ενός προγράμματος.

Υπάρχουν δύο είδη υποπρογραμμάτων:

οι συναρτήσεις και οι διαδικασίες

Οι συναρτήσεις μπορούν να επιτελέσουν οποιαδήποτε λειτουργία ενός προγράμματος, όπως π.χ. εισαγωγή στοιχείων σε ένα πίνακα.

Στον ορισμό μιας συνάρτησης πρέπει να αναφέρεται και ο τύπος της τιμής που επιστρέφει

Στις εντολές του σώματος της συνάρτησης πρέπει να υπάρχει υποχρεωτικά μια εντολή εκχώρισης τιμής στο όνομα της συνάρτησης

Μια συνάρτηση καλείται από ένα πρόγραμμα με την χρήση της εντολής ΚΑΛΕΣΕ.

Μια διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εμφάνιση ενός συνόλου μηνυμάτων προς τον χρήστη.

Για την εύρεση του μεγίστου τριών ακεραίων αριθμών χρησιμοποιείται συνήθως διαδικασία και όχι συνάρτηση.

Για τον υπολογισμό των δυο μικρότερων στοιχείων ενός πίνακα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνάρτηση.

Μια συνάρτηση δεν μπορεί να επιστρέφει μια τιμή τύπου χαρακτήρα.

Ποιά απο τις ακόλουθες λειτουργίες δεν μπορεί να επιτελέσει μια συνάρτηση ;

Ένα υποπρόγραμμα μπορεί αν τερματίσει με την φράση:

Ποιά είναι η επικεφαλίδα της συνάρτησης ΣΥΝ που θα δέχεται έναν πίνακα Α 100 ακεραίων αριθμών και θα επιστρέφει τον μέσο όρο τους

Ποιά είναι η επικεφαλίδα της διαδικασίας ΔΙΑΔ1 που δέχεται έναν πίνακα Α εκατό ακέραιων αριθμών και τον επιστρέφει ταξινομημένο

Δίνεται η συνάρτησ ΣΥΝ1 που δέχεται τον πίνακα Β[100] και επιστρέφει τον μικρότερο αριθμό του πίνακα. Ποιά από τις παρακάτω κλήσεις είναι σωστές;

Δίνεται η συνάρτησ ΣΥΝ1 που δέχεται τον πίνακα Β[100] και επιστρέφει τον μικρότερο αριθμό του πίνακα. Ποιά από τις παρακάτω κλήσεις είναι σωστές;