Ես պարտություններ չեմ կրել, ես պարզապես գտել եմ 5000 տարբերակ, որոնք չեն աշխատում: Ստացվում է՝ ես 5000 տարբերակով ավելի մոտ եմ կանգնած այն տարբերակին, որը կաշխատի և լամպի հայտնագործման համար կատարեցի ավելի քան 11000 փորձ։

Ես զգում եմ, որ ձեռքերս արյունոտ են։ Հիմա ես ինքս եմ Մահը, որը աշխարհներ է կործանում։

Հանճարը իրենից ներկայացնում է 1% ոգեշնչում և 99% քրտնաջան աշխատանք:

Առանց երևակայության հոգին նույնն է, ինչ աստղադիտարանը առանց հեռադիտակի։

Ես կարող էի ճեղքել Երկրակեղևը: Սակայն երբեք դա չեմ անի: Իմ գլխավոր նպատակն էր ցուցադրել երևույթը և տարածել մտքերը, որոնք և կդառնան նոր հետազոտությունների մեկնարկային կետ:

Լավատեսը կարծում է, որ սա լավագույնն է բոլոր հնարավոր աշխարհներից: Հոռետեսը վախենում է, որ դա ճիշտ է:

Կյանքում ոչ մի բանից չպետք է վախենալ, այն պետք է միայն հասկանալ: Հիմա ավելին հասկանալու ժամանակն է, որպեսզի ավելի քիչ վախենանք:

Միայն աշատանքի վերջում ենք մենք սովորաբար իմանում, թե ինչից էր պետք այն սկսել:

Մարդ պետք է լինի իր կամքի տիրակալն ու իր խղճի ստրուկը:
Երևակայությունն ավելի կարևոր է, քան գիտելիքները: Գիտելիքները սահմանափակ են, երևակայությունը՝ անսահման:

•  Եթե մահկանացուն հասկանում է բնական երևույթները, մահվան անխուսափելիությունը, նա սկզբից ևեթ պետք է հաշտվի ու չվախենա մահից: Դա է հավերժի օրենքը: 

Միայն երկու բան է անսահման՝ տիեզերքը և մարդկային հիմարությունը, իսկ առաջինի հարցում ես վստահ չեմ:

Մեր աշխարհը ընկղմված է էներգիայի հսկայական օվկիանոսում: Մենք թռնում ենք անվերջ տարածության մեջ՝ անհասանելի արագությամբ: Ամեն ինչ շուրջբոլորը պտտվում է, շարժվում է՝ ամենը էներգիա է:

Դու երբեք չես լուծի խնդիրը, եթե մտածես նույն կերպ, ինչ այն ստեղծելիս: