środowisko wychowawczo-socjalizacyjne oddziaływania na jednostkę i jej rozwój

relacje, struktura, podsystemy, systemy ról, kontroli, władzy, dynamika, własne sposoby komunikacji

zorganizowany, trwały, samoreproduktywny oraz wolno rozwijający się wzór ludzkich zachowań zgrupowanych jako role (dziecko, dziadek), struktury (diada rodzicielska, zespół rodzeństwa) oraz funkcje (podejmowanie decyzji, kierownictwo)

przesadna troska o dziecko, niepokój o nie, wścibstwo, dążenie do nadmiernego ochraniania 

błąd postawy

błąd redukcji źródeł wiedzy

błąd maski

błąd sędziego

Skala Józefa Pietera

Skala Elizabeth Fraser

Skala Chapmana i Simsa

Skala Ferdynanda Le Play’a

Opisanie rodziny z perspektywy „zewnętrznej” (typowe cechy rodzin), jak i „wewnętrznej” (indywidualne cechy danej rodziny)

Rodzina jako środowisko wychowawcze rozwija się zmienia w czasie, przechodzi różne etapy (cykle). Na poszczególnych etapach pojawiają się specyficzne problemy i zadania, formułowane są odmienne wzorce i modele zachowań relacji rodzinnych, zachowań opiekuńczo-wychowawczych.

Odkrycie siły jednostki i jej najbliższego środowiska, na których opiera się działanie pedagogiczne

Powinna być nie tylko obiektem diagnozy, ale i podmiotem. Oznacza to dążenie do autodiagnozy, dążenie do samopoznania przez rodzinę, przy współudziale diagnosty, swoich walorów i mankamentów.

postawa odtrącająca 

postawa nadmiernie chroniąca

postawa zbyt wymagająca  

postawa lekceważąca