Zlekceważę pouczenie i kontynuuję swój styl wypowiedzi.

Rozzłoszczę się i odpowiem w nieprzyjemny sposób.

Przyjmę pouczenie i rozważę, jak mogę poprawić to, w jaki sposób mówię.

Przemyślę, co poszło nie tak, i spróbuję ponownie. Nie ma błędów, są lekcje. Zawsze też mogę zwrócić

się do kogoś o pomoc

Oczekuję, że ktoś inny naprawi sytuację.

Odpuszczę i zrezygnuję z dalszych prób.

Mogę ukrywać swoje uczucia i starać się o nich nie myśleć.

Mogę porozmawiać o swoich uczuciach z kimś, komu ufam, i poszukać sposobów na radzenie sobie

ze stresem.

Mogę skupić się na rozrywkach, takich jak gry wideo lub scrollowanie social mediów, tak aby unikać

myślenia o problemie.

Nauczyciel był po prostu złośliwy i obniżył mi ocenę! Moi rodzice na pewno tym się zajmą i pójdą

na skargę do dyrektora.

Zignoruję ocenę i przestanę się starać. Jak widać, to i tak nie ma sensu

Zastanowię się nad przyczynami słabej oceny, a nawet poszukam dodatkowych materiałów do nauki.

Czy prawidłowo zrozumiałem(-am) temat? Może warto poprosić nauczyciela o wyjaśnienie tej oceny,

sprawdzenie punktacji. Najważniejsze jednak jest to, czego już się nauczyłem(-am) i ile pracy w to

włożyłem(-am). Czasami jest to też tzw. niedyspozycja dnia.

Oczywiście! Moje mocne strony to: ................. (wymień je).

Hm, to jest zbyt trudne, wydaje mi się, że nie jestem w stanie teraz tego zrobić.

Ale to i tak nie ma sensu. Nie będę nic wymieniać.

Nie chcę mówić o sobie źle. Nie sądzę, aby było to potrzebne.

Nie widzę takich obszarów. We wszystkim jestem świetny(-a)..

Tak, moje trzy obszary do pracy to: ................. (wymień je).

Tak, mniej więcej jestem świadomy(-a) swoich uczuć, wiem, co lubię, znam swoje mocne strony i wiem,

nad czym muszę popracować. Ale jeżeli nawet czegoś nie wiem, to jest to OK, ciągle się uczę.

Nie wiem i wcale nie chcę wiedzieć, ponieważ nie jest mi to do niczego potrzebne

Rzadko myślę o tym, co czuję, co lubię. Wolę pojeździć rowerem lub pograć na telefonie

Mogę zazdrościć tej osobie i mówić o niej źle, a najlepiej ośmieszyć ją przed znajomymi

Mogę zainspirować się i pogratulować, a najważniejsze jest to, by pracować nad własnym sprawami.

Mogę unikać tej osoby i wykonywania czynności, w której ta osoba jest lepsza.

Ignoruję sytuację, może wreszcie ta osoba zostawi mnie w spokoju.

Na szczęście mam starszych kolegów, którzy nastraszą tę osobę, i będę miał(a) spokój.i.

Nie wolno dać się tak traktować. Za każdym razem będę powtarzał(a) tej osobie, że nie może tak

mówić lub robić. Mogę też poszukać wsparcia i porozmawiać z nauczycielem lub rodzicem.

No ba, ja nie pójdę? Mówię: „Nie ma sprawy, przecież nikt nam nie może niczego zabronić”.

W pewne miejsca nie mam zamiaru się wybierać: „Nie, dzięki, tam nie jest bezpiecznie.

Może pojedziemy do skateparku?”.

Waham się, ale ostatecznie ciekawość zwycięża: „OK, ale tylko tym razem. Nie chcę wpaść w kłopoty”.

Od jednego piwa nic mi nie będzie i zdąży wywietrzyć, zanim wrócę do domu: „Dobrze, ale tylko jedno,

nie chcę się upić”.

Ha, nareszcie nadeszła ta chwila, na razie tylko jedno piwo, tak tylko aby spróbować.

Dobra, trzeba coś wymyślić, by odwrócić ich uwagę, zanim zrobią sobie krzywdę: „Nie, dzięki. Piwo

i papierosy to nie dla mnie. Gdy będziemy grali w kosza, przynajmniej się nie zasapię. To co, idziemy

po piłkę?”

„Nie, nie mogę ci jej dać. Spróbuj samemu ją zrobić albo idź zgłosić nieprzygotowanie do nauczyciela.

Ewentualnie, jeżeli mamy czas, mogę ci pomóc zrozumieć, jak ją zrobić”.

„OK, ale tylko tym razem i dasz mi za to dychę. Następnym razem zacznij wreszcie sam myśleć!”.

„Nie, nie możesz. Ale ty jesteś głupi, znowu nie potrafisz odrobić lekcji”.

„Marek jedzie na urodziny i zachowuje się na imprezie bardzo niemiło dla członków rodziny.

Chce w ten sposób zrobić rodzicom na złość, myśląc: „Odechce im się układać mi życie!”

Marek nie jedzie na urodziny, ponieważ w ten dzień udaje, że ma grypę żołądkową, a w konsekwencji

zostaje pod opieką sąsiadki.

Marek przed dniem urodzin zaczyna spokojną rozmowę z rodzicami, wyrażając brak chęci udziału,

ale proponując kompromis, np.: „Mamo, tato, rozumiem, że chcecie, żebym poszedł na urodziny cioci,

ale zazwyczaj się tam nudzę. Może moglibyśmy się dogadać? Spędzę tam mniej czasu albo wezmę

ze sobą komiks”.

Z uśmiechem mówię: „Cieszę się, że chcesz ze mną rozmawiać, ale teraz chcę się skupić na odrabianiu

lekcji. Pogadamy później, kiedy skończę”.

„Ty ciągle tylko gadasz! Daj mi spokój i bądź wreszcie cicho!”

Marek przed dniem urodzin zaczyna spoNic nie mówisz, bo nie chcesz, aby się obraziła, i kontynuujesz odrabianie lekcji, choć jest to trudne

z powodu cały czas mówiącej do ciebie koleżanki.

Zuza powinna odmówić Jankowi, tłumacząc się wizytą u babci.

Lepiej, żeby Zuza poszła na ten horror, bo Janek może przestać ją lubić i się obrazić.

Zuza powinna powiedzieć Jankowi: „Cieszę się z zaproszenia, ale horrory naprawdę mnie przerażają.

Co powiesz na inny film? Chętnie spędzę z tobą czas w kinie, ale wolałabym coś lżejszego. Może razem

znajdziemy film, który spodoba się nam obojgu?".

Odmówię, mówiąc: „Nie, nie mogę ci pomóc. Nie chcę mieć przez to problemów”.

Podaję kilka odpowiedzi, ponieważ boję się, że koleżanka się obrazi i obgada mnie przed resztą klasy.

Udaję, że nie słyszę, co ona do mnie mówi, a gdy koleżanka jest coraz bardziej natrętna, podaję jej

nieprawidłowe odpowiedzi.

„Rozumiem, że chcecie iść gdzie indziej, ale ja wolę zostać z grupą. Tak jest bezpieczniej, zresztą

przewodnik nawet ciekawie opowiada”.

Mimo że nie masz na to ochoty, idziesz z nimi, ponieważ nie chcesz, aby myśleli, że jesteś

nudziarzem/nudziarą

Mówisz, że bolą cię nogi i nie chce ci się nigdzie iść..

Idziesz z nimi, bo nie chcesz wyłamać się ze swojej paczki

Z przekonaniem mówisz: „Chociaż to może być fajne, wolę zostać na lekcji. Nie chcę mieć problemów”.

Udajesz, że źle się czujesz, aby mieć wymówkę i nie iść z nimi.

Oznacza, że powinieneś/powinnaś zawsze robić to, co chcą inni, aby uniknąć konfliktów i okazać im

szacunek.

Oznacza, że powinieneś/powinnaś zawsze postępować według własnych zasad, niezależnie od tego,

jak to wpłynie na innych wokół ciebie..

Oznacza zdolność do stawiania granic i wyrażania swoich potrzeb, przy jednoczesnym uznaniu

i respektowaniu potrzeb i uczuć innych osób.