Poprzez całkowitą rezygnację z jakichkolwiek struktur i zasad, pozostawiając uczniów całkowicie bez kierunku czy wsparcia. 

Nie różni się od tradycyjnych podejść pedagogicznych, ponieważ oba podejścia skupiają się na przekazywaniu faktów i wiedzy. 

Poprzez koncentrację na rozwoju osobistym, autonomii jednostki oraz integracji problemów egzystencjalnych w procesie nauczania i uczenia się. 

Poprzez wprowadzanie surowych kar i represji wobec uczniów, aby zmusić ich do większej odpowiedzialności. 

Klasyczne wykłady i ćwiczenia pisemne. 

Wprowadzanie określonych wartości i norm, bez zachęty do indywidualnego odkrywania sensu życia. 

Prowokacyjne pytania, dyskusje filozoficzne, refleksję nad doświadczeniami życiowymi uczniów oraz twórczą eksplorację tematów egzystencjalnych. 

Podejście w pedagogice, skupia się na rozwoju osobowości ucznia, kładzenie nacisku na autonomię jednostki, poszukiwanie sensu i wartości w życiu oraz aktywne angażowanie się w procesie tworzenia własnego życiowego projektu. 

Nurt pedagogiczny rozwijający się w XX wieku, inspirowany filozofią egzystencjalną.

Podejście edukacyjne, które stawia sobie za cel rozwijanie świadomości egzystencjalnej uczniów poprzez refleksję nad sensem istnienia, wartościami życiowymi oraz integrację problemów egzystencjalnych w procesie nauczania i uczenia się. 

Wszystkie odpowiedzi są poprawne.

Jego ideą było przekonanie, że człowiek ma wpływ na to kim jest i dokonując niezależnych wyborów - wyraża swoją wolność. 

Pogląd, który neguje istnienie jednostki i skupia się wyłącznie na zbiorowej egzystencji społeczeństwa. 

Filozofia, która twierdzi, że życie człowieka jest pozbawione sensu i wartości, co prowadzi do nihilistycznego podejścia do egzystencji. 

Filozoficzna perspektywa, która podkreśla znaczenie indywidualnego doświadczenia i wyborów, negując przy tym obiektywne normy czy wartości. 

Światopogląd przeciwny teizmowi, odrzucający wiarę w istnienie bogów. 

Pogląd, według którego nigdy nikomu nie uda się dowieść istnienia Boga, ale nie ma też możliwości dowiedzenia, że Boga nie ma. 

Pogląd filozoficzno-religijny głoszący istnienie jedynego osobowego Boga, będącego stwórcą świata i rządzącego nim 

Pewność siebie, “Tragiczny pesymizm”, Wolność 

Obojętność wobec egzystencji, Autentyczność, Samodzielność 

Brak autonomii, Samodzielność, Zaangażowanie 

Autentyczność, Jednostkowość, Wolność 

tendencja agnostyczna – ateistyczna: Martin Heidegger i Albert Camus, tendencja teistyczna: Karl Jaspers i Gabriel Marcel 

tendencja agnostyczna – ateistyczna: Albert Camus i Karl Jaspers, tendencja teistyczna: Gabriel Marcel i Martin Heidegger 

tendencja agnostyczna – ateistyczna: Karl Jaspers i Gabriel Marcel, tendencja teistyczna: Martin Heidegger i Albert Camus

To sposób komunikacji, w której podmioty dążą do wzajemnego zrozumienia. 

Zachodzi, gdy jeden z elementów zawartych w metodzie został uwzględniony.

To gotowość otwierania się na rozumienie, zbliżanie się i współdziałanie. 

Nauczyciel powinien widzieć w uczniu tylko odbiorcę, nie dawce wiedzy. 

Nauczyciel stoi wyżej od ucznia, relacja nie powinna być partnerska. 

Relacje między wychowawcą a wychowankiem powinny mieć charakter partnerski.