Kies de juiste optie.

De ik-persoon neemt deel aan de actie en beschrijft gebeurtenissen op het moment dat ze plaatsvinden, met enkel kennis van wat de ik-persoon weet, denkt of voelt.

Kies de juiste optie.

De ik-persoon vertelt gebeurtenissen vanuit een terugblik, nadat ze hebben plaatsgevonden, met gedachten en gevoelens.

Kies de juiste optie.

Het verhaal wordt verteld alsof het zichzelf vertelt, zonder aanwezige verteller, waarbij de lezer directe toegang heeft tot de gedachten en gevoelens van één personage.

Kies de juiste optie.

De verteller staat buiten het verhaal, weet alles, kent de personages door en door, kan commentaar geven, toekomstige gebeurtenissen voorspellen en heeft toegang tot de gedachten en gevoelens van meerdere personages.

Kies de juiste optie.

Het perspectief wisselt tussen verschillende vertellers, waardoor de lezer verschillende kijkjes krijgt op de gebeurtenissen.

Wat is het vertelperspectief in dit fragment?

Rode Das kijkt van me weg. Volgens mij moet hij bijna huilen, wat nergens op slaat. Hij wil een nieuwe koptelefoon voor me kopen. Maar ook al zou ik dat goed vinden, deze is niet te vervangen. 

Ik heb hem al zo lang als we in Amerika wonen. Toen mijn vader hem voor me kocht, had hij nog heel hoge verwachtingen van wat hij hier zou bereiken. Hij probeerde mijn moeder er nog van te overtuigen dat het afscheid van ons geboorteland, van al onze vrienden en familie, uiteindelijk ergens goed voor zou zijn. Hij ging het helemaal maken. Hem wachtte de Amerikaanse Droom waar zelfs Amerikanen van dromen. 

Om mijn moeder te helpen overtuigen gebruikte hij mijn broer en mij. Hij kocht voor ons cadeaus op afbetaling, spullen die we ons eigenlijk helemaal niet konden veroorloven. Als wij hier gelukkig waren, was de verhuizing misschien toch niet zo’n gek idee geweest. 

Mij interesseerde het niet waarom we die cadeaus kregen. Die veel te dure koptelefoon vond ik het allermooist. Het enige wat mij interesseerde was dat hij mijn lievelingskleur had en een geweldig geluid gaf. Hij was mijn eerste liefde.

Wat is het vertelperspectief in dit fragment?

Ze probeerden hem om beurten nog om te praten, maar Robbe bleef onverzettelijk voet bij stuk houden. Hij moest en zou naar huis. Hij had geen zin in nog een paar uur doorbomen over het applaus dat ze hadden gekregen, over de staande ovatie of over de ronduit lovende reacties. Hij had gedacht dat die reacties hem zouden doen stralen, hem dolgelukkig zouden maken. Niets bleek echter minder waar. Hij pakte zijn spullen bij elkaar, zei iedereen kort gedag en liep dan weg. Meneer Van Brandt stond hem een poosje hoofdschuddend na te kijken. Die jongen had zoveel talent. Als hij maar eens wat meer in zichzelf durfde te geloven, dan zou hij op school veel betere resultaten kunnen neerzetten en zou hij het zelfs heel ver kunnen schoppen in de wereld van het theater. Van Brandt nam zich op dat moment voor om er alles aan te doen om Robbe dat geloof in zichzelf en het nodige doorzettingsvermogen te geven. Hij geloofde in de capaciteiten van zijn leerling en hij zou ervoor zorgen dat anderen dat ook gingen doen!

Wat is het vertelperspectief in dit fragment?

De nacht had geen rust gebracht. Door de foto van de kist van Maud kon ik de slaap niet vatten. Papa vond me rond vier uur ’s nachts in de zetel terwijl ik naar de herhaling van het journaal tuurde. Hij maakte gemberthee en luisterde naar mij. Hij geloofde niet dat het met Maud zover zou komen. Voor de meeste patiënten is de wetenschap dat ze niet op een wrede en eenzame manier moeten sterven een grote troost. Het idee dat er een zachte uitweg is, kikkert hen op. Natuurlijk moest ik hem beloven dat ik nooit dezelfde keuze zou maken. Hij geloofde ook niet dat Maud echt dood wou zijn. 

‘Zodra aan deze behoefte voldaan is, zal ze wel snel inzien dat het leven een geschenk is’, rondde hij af terwijl hij mij rond zes uur weer in bed hielp. 

Door mijn gewrichtspijnen leed ik aan chronische slapeloosheid en normaal sloeg ik dan aan het telefoneren met Maud. Onze gesprekken begonnen steeds op dezelfde manier. ‘Dag nachtvlinder.’ Eerst stuurden we een berichtje via de gsm en dan lieten we de vaste lijn naast ons bed urenlang op luidspreker staan, ook al zeiden we soms niets meer of viel de ene of de andere toch in slaap.