KEDERİ İZLEMEK
Rahmetli babaannem televizyonları ve sinemaları hiçbir zaman anlayamadı. Televizyon her açıldığında bize garip garip bakar, ağzıyla "cık cık" yapardı. Garibim televizyonun içine gizlenmiş küçük insanlar olduğunu sanırmış. Hatta onlar adına üzülürmüş. Öyle bir şey olmadığını, bunların hepsinin bir kurgu olduğunu söylediğimizde içi rahatladı. Bundan sonra ise resimlerin canlandığını düşünmeye başladı. Bir gün izlediğim filmin başrolü, filmde senaryo gereği, elim bir kaza sonucu öldü. Bu ani kazaya sadece şaşırmakla kalmayıp üzüntüden ağlamıştım. Meğer babaannem de arkadan gizli gizli beni izliyormuş. Ben üzüldüm diye o da üzülmüş, oturduk birlikte ağladık. Aradan aylar geçti bizim başrol yeni bir filmde rol aldı. Biz annemle heyecanla yeni filmi takip ederken babaannem şaşkınlık içinde ekrana bakakaldı. "Aaa kızım nasıl dirilmiş bu adam?" dedi. Sırf para için şekilden şekle, rolden role giren bu insanlar onun için 'Çingene Oyunu' oynuyorlarmış...
Hani bazı konular işlenir sinemada, teması neşedir, aşktır, ölümdür, hayattır. İşte bu temaların içinde öyle bir tanesi var ki babaannem en çok onu izleyenleri anlayamadı: Keder. Dünyaya gözünü açan her canlı zaten istemeden hayatlarında kederle tanışıyordu. Çok mu sevilmişti bu duygu, bu sıkışmışlık hissi? Ne gerek vardı tonlarca para harcayıp kederi yaymaya? İşte bu düşüncelerini değiştiremediğimiz babaannem, televizyonda ağlayan birini gördü mü hemen kanal değiştirirdi. ''Ah yavrum dert izlemeye bir de para mı veriyorsunuz siz?'' der bir de azarlardı. Şimdi dönüp bakıyorum da pek de haksız sayılmazmış sanki....