Կարոտ

Գարուն

Ավանգարդ

Մանկավարժություն

Նա գյուղացիներին սովորեցրեց հայոց գրերը:

Մահացավ՝ մատիտը սեղմած բռունցքում և ճակատի տակ՝ գիրը:

Գնաց կոլտնտեսության գրասենյակ և նախագահից պահանջեց հանգիստ թողնել մշեցի Խաչոյին:

Կարմիր մատիտով գրեց լրագրողին հասցեագրված խոսքերը, խնամքով ծալեց ու դրեց սեղանին:

Սեզամ, բացվի՜ր

Կռունկ

Գարուն

Քարափներ

<<Ինքնակենսագրության>> հավաստմամբ

նա ծնվել է Վանում 1903թ.

Գաղթի դաժան ճանապարհին ընտամիքը մասնատվում է. մահանում է տատը, քույրը,մնում է մայրը երեք որդիների հետ, որոնք հետո ցրվում են տարբեր որբանոցներում:

1936 թ. օգոստոսի 9-ին ձերբակալվում է

նաև Մահարին, հաջորդում են աքսորի

երկար, դաժան տարիները:

Վերադառնալով աքսորից՝ Մահարին մեկնեց

արտասահման, ուր զբաղվում էր հասարակական աշխատանքներով, մանկավարժությամբ

և գրական գործունեությամբ:

Նա մի նոր շրջան բացեց

հայ գրականության մեջ՝ պահպանելով իր ինքնուրույն ոճը, լեզուն, հումորը. Մահարին նոր շունչ տվեց այդ շրջանի գրական մտքին:

Նա գրել և պատկերել է իր դառնություններով,

զրկանքներով, կարոտով և հազար ու մի ապրումներով լեցուն կյանքի պատմությունը;

Գ.Մահարու գրական ժառանգության մեջ արձակից առավել արժեքավոր են նրա բանաստեղծությունները:

Արձակում նա պահպանեց ինքնակենսագրական

նախահիմքը:

.Բնության գեղեցկությունը, հայկական բնաշխարհի

ողջ գունագեղ տոնահանդեսն ու շքեղությունը:

Առկա է մանկության վերհուշը՝ նոր ցանած արտերով,

եկեղեցու զանգերի ղողանջյունով, ճերմակ գառների հոտով ու հեռավոր լեռան ուսից կառչած վանքով:

Հեղինակի անձնական դրաման, անպատասխան

սիրո նկարագիրը:

.Մի քանի գրվածքներում առկա են 1914-1923թթ.

հայ ժողովրդի կյանքի ու պատմական իրադարձությունների նկարագիրը:

«Բալլադ Չալոյի և առաջին սիրո մասին»,

«Օրոր, օրոր...» բանաստեղծությունները

<<Մանկություն>>, <<Պատանեկություն>>

3.<<Նամակ ընկեր Ստալինին>>, <<Բարդիներ>>

4<<Արա Գեղեցիկ>>, <<Հացավան>>

Չպուգքյարյան

Սողոմոնյան

Տեր-Գրիգորյան

Աճեմյան

Թումանյանը

Իսահակյանը

Չարենցը

Տերյանը

Հովակիմյան

Հովհաննիսյան

Կարապետյան

Գրիգորյան

Ֆրանսիա -Փարիզ

Անգլիա -Լոնդոն

Իտալիա-Վենետիկ

Ռուսաստան -Մոսկվա

Մոսկվայում

Բաքվում

Փարիզում

Երևանում

1878

1877

1879

1880