На беразе рэчкі сядзелі Жучок і Паласацік. Адзін гарэзлівы шчупачок вырашыў іх напалохаць. Падплыў да берага, з усёй сілы пляснуў па вадзе хвастом і схаваўся ў густым аеры.

Але не спалохаліся сябры. Жучок дык усклікнуў:

— Ух ты!

А Паласацік заўважыў:

—  Бавіцца!

— Але, гуляе, свой час так праводзіць, — пагадзіўся Жучок і, падумаўшы хвілінку, дадаў: — Браце, як ты лічыш: ці можна падабраць аднакаранёвыя словы да слова «бавіцца»?

—  Можна. Напрыклад «бавіць», — адказаў Паласацік.

—  I я ўспомніў адно такое слова, — падумаўшы, паведаміў Жучок. — «Бавенне»!

—  Малайчына! — пахваліў сябра Паласацік. Жучок любіў, калі яго хвалілі.

—  Я яшчэ адно такое аднакаранёвае слова магу назваць, — кажа, задаволены. — «Бавоўна»!

—  Ой! — ад неспадзеўкі вырвалася ў Паласаціка. — Словы «бавіцца» і «бавоўна» не аднакаранёвыя.

—  Аднакаранёвыя! — заўпарціўся Жучок. — У іх ёсць агульная частка — бав.