ไม้ผลกลับกลายเป็นไม้ดอก

ใจสั่นระรัวริกเต้นดั่งตีปลา

ทั้งอินทรีย์ก็เสียวๆสั่นระรัวริก

ทั้งแปดทิศก็มืดมิดมัวมนทุกหนแห่ง

เทพเจ้าก็สังเวชในวิญญาณ

พระมัทรีเธอไหว้วอนขอหนทาง

ทิพพากรคลาไคลคล้อยเย็นเห็นพระจันทร์ขึ้นมาอยู่รางๆ

มีจิตคิดกรุณาสังเวชบ้าง

ตามหาลูกไปในบริเวณต่างๆที่ลูกทั้งสองเคยเล่น แต่ไม่พบ

ทูลถามพระเวสสันดรว่าถูกไปไหน แต่พระเวสสันดรไม่ตรัสตอบ

ตัดพ้อต่อว่าพระเวสสันดรที่ไม่ดูแลสองกุมาร

ร้องไห้ และสลบไป

บอกความจริงว่าลูกทั้งสองอยู่กับชูชก

แกล้งแสดงความหึงหวงพระนาง เพื่อจะได้คลายความเศร้าโศก

ช่วยพระนางมัทรีตามหาสองกุมารน

ปลอบใจพระนางมัทรีให้หายเศร้าโศก

พระเวสสันดรเล่าสาเหตุที่ไม่บอกความจริงว่ายกสองกุมารให้แก่ชูชกเมื่อวันวาน

เทพ เทวดา อนุโมทนาทานกับพระนางมัทรี

พระนางมัทรีอนุโมทนาบุตรทานกับพระเวสสันดร

พระนางมัทรีทราบความจริงว่าพระเวสสันดรยกสองกุมารให้เป็นทานแก่ชูชก

พระกัณหา พระชาลี

โลหิต

ดวงหทัย

นัยเนตร

ก็สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิด

ตั้งแต่ยามเย็นจนรุ่งเช้าก็สุดสิ้นที่จะเที่ยวค้นทุกตำแหน่งแห่งละสามหนเธอเที่ยวหา

พระนางเสด็จไต่เต้าติดตามทุกตำบล

ทุกข้อที่กล่าวมา