Isang pamalu-palo, libot na libot ng ginto.

Sinampal ko muna bago inalok.

Ulan nang ulan, hindi pa rin mabasa ang tiyan.

Munting tampipi, puno ng salapi.

Instrumentong pangharana, hugis nito ay katawan ng dalaga.

Halaman ng dunong, walang dilig maghapon, araw-araw kung bilangin isang taon kung tapusin.

Hindi pari, hindi hari, nagdadamit ng sari-sari.

Buhok ng pari, hindi mahawi.

Malaking supot ni Mang Jacob, kung sisidlan ay pataob.

Isang tingting na matigas, nang ikiskis ay namulaklak.

Itapon mo kahit saan, babalik sa pinanggalingan.

Ang ulo’y nalalaga ang katawa’y pagala-gala.

Batong marmol na buto, binalot ng gramatiko.

Isang tabo, laman ay pako.

Tatlong bundok ang tinibag, bago narating ang dagat.

Munting tampipi, puno ng salapi.

Nagbibihis araw-araw, nag-iiba ng pangalan.

Tumapak ako sa impyerno, Maya maya nasa langit na ako.

Kung kailan mo pinatay saka pa humaba ang buhay.

Dumaan ang hari, nagkagatan ang mga pari.

Malaking supot ni mang Jacob, kung sisidlan ay pataob.

Kay lapit lapit na sa mata, di mo pa makita.

Lumuluha walang mata, lumalakad walang paa.

Maliit na bahay, puno ng mga patay.

Araw-araw bagong buhay, taun taon namamatay.

Duguang buhok ni Leticia, sinipsip ng kaniyang bisita.

Aling bagay sa mundo ang inilalakad ay ulo?

Baston ni kapitan, hindi mahawakan.

Ang ilalim ay impyerno, ang ibabaw ay purgatoryo, gitna'y makakain mo.

Putukan ng putukan, hindi nagkakarinigan.

Maliit pa si kumpare, nakaakyat na sa tore.

Maitim na parang aspalto, pumuputi kahit hindi labhan.