W prologu:

Tekst zaczyna się prologiem, w którym narrator zwraca się do Boga z prośbą o pomoc w stworzeniu mądrego dzieła chwalącego Pana i jednocześnie pouczającego ludzi, jak żyć, by z niepokojem odwlekać spotkanie ze śmiercią.

Narrator w prologu zachęca odbiorców do wysłuchania ważnej opowieści.

Mędrzec (Polikarp) modli się, aby Bóg ukazał mu Śmierć.

Bóg wysłuchuje prośby Polikarpa i przed mędrcem zjawia się Śmierć pod postacią rozkładającego się męskiego ciała trzymającego kosę.

Na widok Śmierci uczonego ogarnia:

Śmierć niepokoi go - mówi, że nadszedł jego czas

Śmierć stwierdza, że przyszła jedynie opowiedzieć o sobie.

Polikarp pyta Śmierć o pochodzenie.

Śmierć tłumaczy, że była w jabłku, które w raju zerwała Ewa.

Śmierć wyjaśnia Polikarpowi, dlaczego zabija i czy można jej uniknąć lub ją przekupić.

Śmierć przypomina, że nikt jej nie umknie.

W ten sposób utwór stanowi przypomnienie (MEMENTO MORI), że śmierć jest nieuchronna.

Śmierć dodaje, że mocy udzielił jej Bóg, a podlegają jej wszyscy ludzie niezależnie od miejsca zamieszkania, stanu, wieku i majątku.

W ten sposób w utworze został wykorzystany motyw DANSE MACABRE (taniec śmierci).

Wyliczenie różnych stanów staje się pretekstem do wytknięcia wad i zalet różnym grupom społecznym.

Śmierć ostrzega, że grzesznicy nie powinni się jej bać, ponieważ ludziom pobożnym otworzy drogę do zbawienia.