เรื่องสั้น

ร้อยแก้ว

นวนิยาย

จดหมาย

รามายณะ

รามจิตติ

แว่นแก้ว

เล็ก

หนังสือนิทานร้อยบรรทัด

(เล่ม 3 เรื่องบ้านที่น่าอยู่)

หนังสือเรียนจินดามณี

หนังสือชุดอ่านประกอบภาษาไทย

หนังสือพิมพ์ “ดุสิตสมิต”

ถ่ายทอดความนึกคิดและสภาพของสังคมไทย

ถ่ายทอดความรักระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาว

ถ่ายทอดเรื่องราวความผูกพันระหว่างเพื่อน

ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของชายหนุ่ม

"ประภาศ" เขียนถึง "ณรงค์"

"ประพันธ์" เขียนถึง "ประเสริฐ"

"ประยุทธ์" เขียนถึง "ประวิตร"

"ประยูร" เขียนถึง "ประทีป"

16

17

18

19

เพื่อสะท้อนให้เห็นภาพสังคมไทยในขณะนั้น

เพื่อสื่อถึงอาการใจแตกหนุ่มของวัยรุ่นไทยในสมัยนั้น

เพื่อสะท้อนมุมมองความรู้สึกนึกคิดของคนรุ่นใหม่ (นักเรียนนอก) ที่มีต่อวัฒนธรรมและสังคมไทยในด้านต่างๆ

เพื่อบันทึกไว้ให้คนในอนาคตเห็นถึงชีวิตความเป็นอยู่, การใช้ภาษา, รวมถึงประเพณีและวัฒนธรรมอันดีในสังคมไทยสมัยนั้น

ไม่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน

มีเพื่อนผู้ชายมากหน้า

ไม่รักนวลสงวนตัว

ชอบเที่ยวกลางคืน

กระเจาะ กระแจะ

พูดจาเวิ้นเว้อ

ขี้อาย เก็บตัวอยู่ในบ้าน

ขี้ขลาดตาขาว กังวลไปทุกเรื่อง

เมื่อประไพรู้ว่า ประพันธ์พี่ชายของตนชอบอุไร จึงได้เป็นแม่สื่อชักนำให้ทั้งคู่

ประพันธ์พอใจที่จะเลือกคู่รักด้วยตนเอง และไม่เห็นด้วยกับการคลุมถุงชน

ประพันธ์พยายามเอาใจอุไรทุกอย่าง เพื่อให้เธอรู้สึกพอใจในตัวเขา

เมื่อประพันธ์รู้เรื่องการคบหาของอุไรกับพระยาตระเวนนครจึงจะขอหย่าเพื่อให้อุไรได้ทำตามสิ่งที่ต้องการ

เพศที่สามเป็นที่ยอมรับ

ผู้ชายสามารถปฏิเสธการแต่งงานแบบคลุมถุงชนได้หากไม่พอใจ

ผู้หญิงในสมัยนั้นสามารถไปไหนมาไหนได้ตามความพอใจ

การที่ผู้ชายมีเมียมากถือเป็นเรื่องธรรมดา

ดั่งดวงแก้ว

บุหงารำไป

ความคิดคำนึง

มณีพลอยร้อยแสง

การแสดงความคิดเห็นโดยผ่านการวิเคราะห์ มีเหตุมีผล และสร้างสรรค์

การแสดงความคิดเห็นส่วนบุคคล สามารถบอกกล่าวอย่างไรก็ได้

การแสดงความคิดเห็นในประเด็นที่ได้รับความสนใจเท่านั้น

การแสดงความคิดเห็นที่นำมาจากข้อตกลงของส่วนรวม

เล่าเรื่องราวในอดีต

แนะนำให้รู้จัก จิตร ภูมิศักดิ์

ยกย่องบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

บอกที่มาของบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

ค้าขาย

เกษตรกร

ผู้นำหมู่บ้าน

ข้าราชการส่วนท้องถิ่น

บรรยายภาพเหมือนจิตรกรวาดภาพ

บรรยายสิ่งที่คนพบเห็นมาให้ผู้อ่านเข้าใจ

บรรยายแบบอธิบายขั้นตอนในการทำนาของชาวนา

บรรยายโดยถ่ายทอดเสมือนชาวนาเป็นผู้มาบรรยายเอง

สงสารชาวนา

เข้าข้างชาวนา

เห็นใจชาวนา

เวทนาชาวนา

จิตร ภูมิศักดิ์ : จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ

หลี่เชิน : หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง

จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง

จิตร ภูมิศักดิ์ : ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

หลี่เชิน : ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

จิตร ภูมิศักดิ์ : เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

หลี่เชิน : หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง

จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง

จิตร ภูมิศักดิ์ : ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเปิบกิน

หลี่เชิน : รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง

แต่ชาวนาก็ยังอดตาย

กลืน

กระแทก

เคี้ยว

ซึมเข้าไป

กวีผู้นี้รับราชการมีตำแหน่งเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่น อยู่ในชนบท

ส่วนจิตรใช้วิธีเสมือนกับนำชาวนามาบรรยายเรื่องของตนให้ผู้อ่านฟังด้วยตนเอง

เรื่องความทุกข์ของชาวนา ก็คงยังจะเป็นแรงสร้างความสะเทือนใจให้แก่กวียุคคอมพิวเตอร์

สืบต่อไป

อย่าว่าแต่การลำเลิกทวงบุญคุณเลย ความช่วยเหลือที่สังคม มีต่อคนกลุ่มนี้ ในด้านของปัจจัยในการผลิต การพยุงหรือการประกันราคา และการรักษาความยุติธรรมทั้งปวง ก็ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้

หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่งจะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง

รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง แต่ชาวนาก็ยังอดตาย

ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

เหงื่อหยดบนดินภายใต้ต้นข้าว

เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน

น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน

จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว

เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

เป็นอาชีพที่ได้รับความนิยม

มีรายได้แน่นอนทุกเดือน

ได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ

ไม่เหนื่อย

อุปมา

อุปลักษณ์

อติพจน์

สัทพจน์

บทความวิชาการ

บทความวิจัย

บทความบันเทิงคดี

บทความแสดงความคิดเห็น

สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน

เบื้องหลัวสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน

จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ