Идеационалдық, идеалистік, сезімталдық деген мәдениеттің үщ түрін қарастырған мәдениеттанушы:

Адамның әлеуметтік мәнін білдіретін ұғым:

Өздері жасаған, өз іс-әрекеті туындыларының, адамдарға үстемдік етуі, адамдарға қарсы тұратын  жат күшке айналуы, тіпті адамдардың өзіне-өзі жат болуын білдіретін ұғым:

Жақсы өмір сүру үшін адамдардың  адамгершіліктерінің азаюы: ұрлыққа, зорлық-зомбылыққа, адам өлтіруге және т.c.c. баруын білдіретін жатсынудың түрі:

Адамның өмір сүру болмысына талдау жасайтын философиялық бағыт:

Әр адам, еркіндікке ие болып, дүниедегі барлық оқиғалар үшін жауапкершілікті мойнына артып алу керек, деп санаған:

Адам өмірі мағынасыз, абсурдты, деп санаған:

Адам  өзінің «өткінші өмірін» мойындап, өзінің алдында үнемі «ажал тұрғанын» сезініп, өмірдің әрбір сәтінің маңыздылығын көре білуі керек, деп санаған:

Адам болмысынң құпиясы аса терең күйзелістер – ауру, өлім, кешірілмес күнә т.с.с. кезеңдерде ашылады, деп санаған:

Адамның мінез-құлқын «либидо» – жыныстық немесе сексуалды талпыныстары айқындайды, деп санаған:

«Адам билікті қажетсіну керек» деп, харизматикалық немесе суперадамды Құдайдың орнына қойды:

«Адам болмысы оның санасын айқындайды» деп санаған:

«Адам еркі мен жігері дүниені билейді» деп санаған:

«Адам – барлық қоғамдық қатынастардың жиынтығы» деп санаған:

Адам әрекетінің түпкі принципі – категориялық императив немесе кез-келген тұлғаның өзіндік мақсаты өзіндік жетілу болғандықтан, ол ешқашан да, қандай да бір міндеттердің жүзеге асу құралы ретінде қарастырылмауы тиіс, деп санаған:

«Адам пікірі – дүниені билеп төстейді» деп санаған: