มหาภารตะ

ภารตะนาภยศาสตร์

รามายณะ

อุปนิษัท

การเปลี่ยนแปลงเนื้อหา

การถูกลดคุณค่าและเกือบสูญหาย

การแข่งขันจากนาฏศิลป์จีน

การขาดนักแสดงฝีมือดี

เน้นการใช้อุปกรณ์ประกอบฉาก

การร่ายรําที่มีลีลาโดดเด่น

การแสดงเฉพาะในเทวาลัย

การร้องเพลงประกอบ

นักแสดงประจําราชสํานัก

เทวทาสีที่ถวายตัวรับใช้ศาสนา

ครูสอนศิลปะการแสดง

ผู้ทําพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์

ขลุ่ยและพิณ

ฉิ่งและกลอง

กลองชุดและกีตาร์

ฆ้องและปี่ชวา

สวมเสื้อคลุมยาวและผ้าคลุมหน้า

ไม่สวมเสื้อและใส่เครื่องประดับมากมาย

ชุดประจําชาติที่เป็นสากล

สวมชุดขาวล้วน

บทพูดและการร้อง

การเคลื่อนไหวร่างกายและลีลาการร่ายรํา

การตกแต่งฉาก

การใช้แสงและเสียง

การได้รับเอกราชของอินเดีย

การปฏิวัติทางวัฒนธรรม

การเปิดประเทศรับวัฒนธรรมตะวันตก

การจัดเทศกาลศิลปะโลก

การใช้เครื่องแต่งกายสีสันสดใส

การแสดงได้ทุกสถานที่โดยไม่จำเป็นต้องมีเวที

การใช้นักแสดงจำนวนมาก

การแต่งกายตามแบบฉบับราชสำนัก