znaczenie przedmiotowe (obiektywne) – Prawo istnieje niejako zewnętrznie jako jeden z instrumentów funkcjonowania państwa. Powstawało wraz z wykształceniem się organizacji państwowej.

znaczenie przedmiotowe (obiektywne) - Prawo istniało od zawsze, jeszcze przed powstaniem jakiejkolwiek organizacji państwowej, jako naturalny zbiór zasad moralnych.

znaczenie przedmiotowe (obiektywne) - Prawo jest tworem, który powstał dopiero w XX wieku, wraz z rozwojem demokracji i globalizacji.

znaczenie przedmiotowe (obiektywne) - Prawo jest niezależne od istnienia państwa i powstaje w wyniku porozumień między jednostkami w społeczeństwie.

Prawo jako wolność działania jednostki bez jakichkolwiek ograniczeń ze strony innych osób, w tym państwa

Prawo jako przywilej, który przysługuje tylko wybranym osobom lub grupom, a reszta społeczeństwa nie ma żadnych uprawnień w systemie prawnym.

Prawo jako uprawnienie przysługujące danej osobie. Oznacza sferę możności postępowania osoby uprawnionej, czemu odpowiadają obowiązki innych podmiotów respektowania czyichś uprawnień

Prawo jako obowiązek, który nakłada się na wszystkich obywateli, niezależnie od ich uprawnień i sytuacji życiowej.

Termin ten ma wiele znaczeń. Stosowany m.in. dla określenia sposobu powstawania normy prawnej, czynników kształtujących prawo, wreszcie wszelkich form, w jakich realizowana jest działalność prawotwórcza.

Termin ten ma wiele znaczeń. Źródła prawa to tylko przepisy konstytucyjne, które stanowią jedyny sposób tworzenia norm prawnych w państwie.

Termin ten ma wiele znaczeń. Źródła prawa to jedynie akty prawne opublikowane w Dzienniku Ustaw, które są jedyną formą działalności prawotwórczej.

Termin ten ma wiele znaczeń. Źródła prawa to wyłącznie normy ustanawiane przez parlament, ponieważ tylko on ma prawo do tworzenia obowiązujących norm prawnych.

wyjaśniać mają, skąd wywodzi się prawo, jakie są podstawy jego wprowadzania w życie codzienne

wyjaśniać mają, skąd wywodzi się prawo, jakie są warunki jego egzystencji

wyjaśniać mają, skąd wywodzi się prawo, jakie są podstawy jego stosowania

wyjaśniać mają, skąd wywodzi się prawo, jakie są podstawy jego tworzenia

pomniki przyszłości, akty normatywne umożliwiające nam zapoznanie się z prawem nadchodzących zmian klimatycznych

pomniki przyszłości, teksty prawne umożliwiające nam zapoznanie się z prawem nadchodzących epok

pomniki przeszłości, teksty prawne umożliwiające nam zapoznanie się z prawem minionych epok

pomniki przeszłości, teksty prawne umożliwiające nam zapoznanie się z prawem które nie obowiązuje już dzisiaj

powszechnie uznana, uświęcona tradycją forma zachowania się przyjęta w danej zbiorowości społecznej jako główny czynnik tworzenia prawa w czasach najdawniejszych.

powszechnie uznana, uświęcona tradycją forma zachowania się przyjęta w danym kraju społecznym jako główny czynnik tworzenia prawa w czasach teraźniejszych.

powszechnie uznana, uświęcona opłatkiem i winem kreatura zachowania się przyjęta w danej zbiorowości społecznej jako główny czynnik tworzenia prawa w czasach najdawniejszych.

powszechnie uznana, uświęcona tradycją forma zachowania się przyjęta w danej zbiorowości społecznej jako dodatkowy czynnik tworzenia prawa w czasach najdawniejszych.

rezultat działalności prawotwórczej organów posiadających władzę królewską: prawo tworzone było w drodze ustaw i rozporządzeń, różnie zresztą nazywanych, jak np. francuskie ordonanse królewskie, polskie konstytucje sejmowe itd., wydawanych przez władców w ustrojach autorytarnych, a w ustrojach demokratycznych głównie przez organ przedstawicielski (parlament, sejm).

rezultat działalności prawotwórczej organów posiadających władzę sądowniczą: prawo tworzone było w drodze ustaw i rozporządzeń, różnie zresztą nazywanych, jak np. francuskie ordonanse królewskie, polskie konstytucje sejmowe itd., wydawanych przez władców w ustrojach autorytarnych, a w ustrojach demokratycznych głównie przez organ przedstawicielski (parlament, sejm).

rezultat działalności prawotwórczej organów posiadających władzę legislacyjną: prawo tworzone było w drodze ustaw i rozporządzeń, różnie zresztą nazywanych, jak np. francuskie ordonanse królewskie, polskie konstytucje sejmowe itd., wydawanych przez władców w ustrojach demokratycznych, a w ustrojach totalitarnych głównie przez organ przedstawicielski (parlament, sejm).

rezultat działalności prawotwórczej organów posiadających władzę legislacyjną: prawo tworzone było w drodze ustaw i rozporządzeń, różnie zresztą nazywanych, jak np. francuskie ordonanse królewskie, polskie konstytucje sejmowe itd., wydawanych przez władców w ustrojach autorytarnych, a w ustrojach demokratycznych głównie przez organ przedstawicielski (parlament, sejm).

zwyczajowym

tradycyjnym

stanowionym

ustanowionym

pośrednie – pisane, jak kroniki, wspomnienia, korespondencja, bądź nie pisane, jak tradycja ustna, przysłowia prawnicze.

bezpośrednie – takie, które prezentują tekst prawny z pierwszej ręki, jak kodeks, dokument, orzeczenie sądowe zawarte w aktach sądowych itp.,

jurysprudencja, czyli nauka prawa. Dzieła/opinie uczonych prawników (communis opinio doctorum) mogły stanowić podstawę do stworzenia odpowiedniej regulacji prawnej i wydania orzeczenia sądowego, np. opinie niemieckich fakultetów prawnych wydawane po recepcji prawa rzymskiego.

orzecznictwo sądowe w formie precedensów (prejudykatów), szczególnie w Anglii.

w starożytności pierwsze źródło, z którego wypływały normy prawne, a więc reguły postępowania, które kształtowały się w drodze empirycznego doświadczenia przez poszczególne grupy społeczne. Reguły zachowania akceptowane w środowisku naturalnym i sankcjonowane tradycją pokoleniową, wolą królów i groźbą sankcji w razie ich przekroczenia, stawały się zwyczajami np. zwyczaj stroju galowego na zakończenie roku szkolnego

w starożytności pierwsze źródło, z którego wypływały normy prawne, a więc reguły postępowania, które kształtowały się w drodze faktycznego doświadczenia społecznego. Reguły zachowania akceptowane w danym środowisku i sankcjonowane tradycją przodków, wolą bóstw i groźbą ich gniewu w razie ich przekroczenia, stawały się zwyczajami np. zwyczaj krwawej zemsty.

w starożytności ostatnie znane żródło, z którego wypływały normy zwyczajowe, a więc reguły pokazywania, które kształtowały się w drodze faktycznego doświadczenia społecznego. Reguły zachowania akceptowane w danym środowisku i sankcjonowane tradycją przodków, wolą bóstw i groźbą ich gniewu w razie ich przekroczenia, stawały się zwyczajami np. zwyczaj krwawej zemsty.

w starożytności ostatnie znane żródło, z którego wypływały normy zwyczajowe, a więc reguły pokazywania, które nie kształtowały się w drodze faktycznego doświadczenia społecznego. Reguły zachowania akceptowane w danym środowisku i sankcjonowane tradycją przodków, wolą bóstw i groźbą ich gniewu w razie ich przekroczenia, stawały się zwyczajami np. zwyczaj krwawej zemsty.

walor powszechnego odrzucenia społecznego przez wyparcie z czasem obowiązujących norm (opinio juralesimsis)

walor krótkotrwałego stosowania (shorto conseutudo) - przesądzało ich zgodność z obecnym prawem

walor długotrwałego stosowania (longa conseutudo) - przesądzało ich zgodność słuszności czy sprawiedliwośći

walor powszechnej akceptacji społecznej oraz poczucie potrzeby ich przestrzegania (opinio necessitatis)

Zasada terytorialności prawa

Zasada osobowości prawa

przekonanie (tzw. opinio necessitatis), że pewne zwyczaje są użyteczne, niezbędne i że posiadają powagę prawa,

Partykularyzm

Prawa szczególne

Prawa stanowione

Prawa poszczególne

Prawa stanowe

Przewaga prawa zwyczajowego

Zasada osobowości prawa

Partykularyzm

Prawa stanowe

Prawda

Fałsz, poprawnie: jako niepowszechnie uznana, uświęcona postępem i nauką forma zachowania się, przyjęta w danej grupie

Prawda

Fałsz, poprawnie: przekonanie (tzw. opinio necessitatis), że pewne zwyczaje są użyteczne, niezbędne i że posiadają powagę prawa

Prawda

Fałsz, poprawnie: w czasach wczesnofeudalnych prawo zwyczajowe było prawem pisanym i cechowała je duża sprawczość oraz pewność, stąd na zgromadzeniach ludu zwoływanego na sąd lub uroczystość religijną ludzie z wyższych sfer i obeznani ze zwyczajami prawnymi udzielali odpowiedzi na pytania dotyczące wątpliwości prawnych i tym samym udzielali pouczeń (weisungen)

Nie

Tak

Na określonym terytorium (normalnie więc: w państwie) stosuje się jeden system prawny, któremu wszyscy muszą się podporządkować bez względu na pochodzenie (narodowość)

znana już i szeroko stosowana w starożytności, polega na tym, że bez względu na miejsce swego pobytu jednostka podlega prawu swej narodowości.

złączenie - w sensie geograficznych - prawa feudalnego na szereg centralnych praw o zasięgu obejmującym wszystkich ludzi

rozbicie – w sensie geograficznym – prawa feudalnego na szereg lokalnych praw zwyczajowych o większym lub mniejszym zasięgu,

każdy ze stanów rządził się własnym, odrębnym od innych, prawem

każdy ze stanów rządził się takim samym prawem

prawo lenne – normowało stosunki lenne wynikające z umowy między seniorem a wasalem

prawo służebne – (Dienstrecht), spotykane w Niemczech prawo, normujące stanowisko i obowiązki tzw. służków dworskich (ministeriałów)

prawo hierarchiczne - spotykane w Indiach prawo, obowiązujące na podstawie kast i obowiązków w nich występujących

prawo miejscowe - normowało stosunki międzyludzkie wynikające z miejsca pochodzenia