หนังสือไตรภูมิพระร่วง

ศิลาจารึกหลักที่ 1

ราชกิจจานุเบกษา

พงศาวดาร

สมัยรัชกาลที่ 1 - การแสดงรำเบิกโรง

สมัยรัชกาลที่ 2 - ปรับปรุงระบำสี่บท

สมัยรัชกาลที่ 7 - จัดตั้งกรมศิลปากร

สมัยรัชกาลที่ 5 - จัดตั้งกรมมหรสพ

กระบวนท่ารำ

เครื่องแต่งกายยืนเครื่อง

ความอ่อนช้อยของท่ารำ

แสง สี เสียงที่ใช้ประกอบการแสดง

เพื่อให้เกิดความสวยงาม

เพื่อไม่ให้ทราบว่าใครเป็นผู้แสดง

เพื่อให้เกิดความสนุกสนานมากยิ่งขึ้น

เพื่อให้ทราบว่าแสดงเป็นตัวละครใด

เพื่อให้เข้าใจเนื้อเรื่องได้ดียิ่งขึ้น

เพื่อให้เกิดความสนุกสนาน น่าสนใจ

เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้แก่ผู้แสดง

เพื่อให้ผู้ชมการแสดงคาดเดาเหตุการณ์ตอนจบได้

ฝึกการแสดงนาฏศิลป์ไทยที่ตนเองชื่นชอบ

ประยุกต์การแสดงนาฏศิลป์ไทยให้มีความทันสมัย

สะสมภาพการแสดงนาฏศิลป์ไทย

เขียนบทวิจารณ์การแสดงนาฏศิลป์ไทย

การเพิ่มความศักดิ์สิทธิ์ให้กับพิธีกรรมต่าง ๆ

การให้ความรู้ด้านวรรณคดีไทย

การดำรงชีวิตของคนไทย

การเป็นมรดกของชาติไทย

มีความสามารถและทักษะในท่ารำทุกประเภท

อนุรักษ์ดนตรีและการแสดงพื้นเมืองของภาคเหนือ

ฝึกสอนและอำนวยการแสดงทั้งโขน ละคร ฟ้อน รำ ระบำ เซิ้ง

สร้างสรรค์ประดิษฐ์ชุดการแสดงต่าง ๆ และแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับต่างประเทศ

เป็นผู้เผยแพร่และอนุรักษ์นาฏศิลป์ไทยให้คงอยู่สืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน

เป็นผู้ประยุกต์นาฏศิลป์ไทยให้เข้ากับยุคสมัยปัจจุบัน

เป็นผู้ที่มีความรู้พื้นฐานในท่ารำต่าง ๆ

เป็นผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับวรรณคดีไทย