บทเห่เจ้าเซ็น

บทเห่ชมผลไม้

บทเห่ชมธรรมชาติ

บทเห่ชมเครื่องคาว

แต่งด้วยโคลงผสมกาพย์

ตอนต้นเป็นโคลงสี่สุภาพ

แต่งตามกาพย์เห่เรือ

แต่งกาพย์ยานี11 เพียง 1 บท ขยายความต่อจากโคลง

ข้าวหุงปรุงอย่างเทศ

รสพิเศษใส่ลูกเอ็น

เทโพพื้นเนื้อท้อง

เป็นมันย่องล่องลอยมัน

ล่าเตียงคิดเตียงน้อง

นอนเตียงทองทำเมืองบน

ยำใหญ่ใส่สารพัด

วางจานจัดหลายเหลือตรา

เพื่อนของผู้แต่งปรุงอาหารได้อร่อยมาก

ไม่ว่าใครก็หุงไม่อร่อยเหมือนที่นางทำ

นางเป็นคนที่คิดค้นสูตรอาหารนี้ขึ้นมาเอง

หากใครหุงไม่เป็น นางก็พร้อมที่จะสอนให้

มัสมั่นแกงแก้วตา

หอมยี่หร่ารสร้อนแรง

ชายใดได้กลืนแกง

แรงอยากให้ใฝ่ฝันหา

เห็นหรุ่มรุมทรวงเศร้า

รุ่มรุ่มเร้าคือไฟฟอน

เจ็บไกลใจอาวรณ์

ร้อนรุมรุ่มกลุ้มกลางทรวง

ช้าช้าพล่าเนื้อสด

ฟุ้งปรากฏรสหื่นหอม

คิดความยามถนอม

สนิทเนื้อเจือเสาวคนธ์

รักนกนึ่งน่าซด

โอชารสกว่าทั้งปวง

นกพรากจากรังรวง

เหมือนเรียมร้างห่างห้องหวง

กองไฟที่ลุกโชน

ไฟแห่งกามารมณ์

กองไฟที่ดับสนิทจนเย็นแล้ว

กองไฟที่ดับแล้วแต่ยังมีความร้อนระอุอยู่

ลดหลั่นชั้นชอบกล

ยลอยากนิทรคิดแนบนอน

ไตปลาเสเสร้งว่า

ดุจวาจากระบิดกระบวน

ก้อยกุ้งปรุงประทิ่น

วางถึงลิ้นดิ้นแดโดย

โอชาจะหาไหน

ไม่อาจเทียบเปรียบมือนาง

หรุ่ม

อ่อม

แสร้งว่า

ล่าเตียง

ทำให้ได้รู้จักอาหารไทย

โบราณ

อาหารไทยมีชื่อเสียง

ไปทั่วโลก

อาหารเป็นสิ่งแสดงความรักความเอาใจใส่

การประกอบอาหารเป็นทั้งประณีตศิลป์และวิจิตรศิลป์