การกำหนดขนาดขั้นต่ำของปลาที่จับได้

การอนุรักษ์ป่าฝนเพื่อความหลากหลายทางชีวภาพ

การกำหนดฤดูปิดการจับปลาเพื่อลดแรงกดดันต่อประชากรปลา

การกำหนดโควต้าการจับปลาในแต่ละปี

การเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจเป็นแบบการผลิตจำนวนมากและราคาถูก

การเพิ่มกำลังการผลิตเพื่อให้เศรษฐกิจเติบโตเร็วที่สุด

การขุดทรัพยากรธรรมชาติเพื่อใช้ให้มากที่สุดก่อนหมดไป

การใช้ทรัพยากรอย่างเต็มที่และทิ้งขยะให้น้อยที่สุด

การพัฒนาอุตสาหกรรมการประมง

ความยั่งยืนในระยะยาว

การเพิ่มผลผลิตสัตว์น้ำสูงสุด

การใช้ทรัพยากรน้ำอย่างมีประสิทธิภาพ

ช่วยให้การผลิตมีต้นทุนสูงขึ้น

กระตุ้นให้มีการใช้ทรัพยากรธรรมชาติมากขึ้น

ลดการใช้ทรัพยากรใหม่และช่วยลดขยะในสิ่งแวดล้อม

ลดความต้องการใช้พลังงานทดแทน

จำนวนประชากรที่ระบบนิเวศสามารถรองรับได้โดยไม่ทำให้ทรัพยากรเสื่อมโทรม

ปริมาณอาหารที่สามารถผลิตได้ในหนึ่งปี

ขีดจำกัดของการเติบโตของอุตสาหกรรม

ปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้อย่างยั่งยืน

ทรัพยากรอาหารและน้ำ

เทคโนโลยีโทรคมนาคม

ความสามารถในการฟื้นตัวของระบบนิเวศ

การแข่งขันกับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น

ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยไม่เกินขีดจำกัด

ประชากรเติบโตแบบคงที่และไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ประชากรเติบโตอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ระบบนิเวศจะรองรับได้ และอาจล่มสลาย

ประชากรลดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีสาเหตุ

ขยายเมืองออกไปโดยไม่จำกัดพื้นที่สีเขียว

พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานให้รองรับประชากรที่เพิ่มขึ้น

เพิ่มอัตราการขยายตัวของเมืองโดยไม่คำนึงถึงทรัพยากรน้ำ

กำหนดให้ประชากรเมืองเพิ่มขึ้นโดยไม่มีข้อจำกัด

ลดการแข่งขันระหว่างธุรกิจการท่องเที่ยว

ป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยวเดินทางมาท่องเที่ยวมากเกินไป

ลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจากการท่องเที่ยวเกินขีดจำกัด

เพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวให้สูงสุด

ปริมาณทรัพยากรที่สามารถเก็บเกี่ยวได้โดยไม่ทำให้ทรัพยากรลดลงถาวร

จำนวนประชากรสูงสุดของระบบนิเวศ

อัตราการเติบโตของเศรษฐกิจที่เร็วที่สุด

ปริมาณทรัพยากรที่สามารถนำมาใช้ได้ไม่จำกัด

การใช้พลังงานหมุนเวียนแทนพลังงานฟอสซิล

การอนุรักษ์ป่าชายเลนเพื่อให้สัตว์น้ำขยายพันธุ์

การจัดสรรที่ดินเพื่อการเกษตรอย่างเหมาะสม

การจับปลาจำนวนมากเกิน MSY ทำให้ประชากรปลาไม่สามารถฟื้นตัวได้

การกำหนดโควตาการจับปลาในแต่ละปี

การจับปลาให้มากที่สุดเพื่อเพิ่มผลผลิต

การขยายพื้นที่ประมงโดยไม่มีข้อจำกัด

การเลี้ยงสัตว์น้ำเชิงอุตสาหกรรมโดยไม่สนใจผลกระทบ

ประชากรอยู่ในระดับสูงสุดของระบบนิเวศ

ประชากรของสิ่งมีชีวิตอยู่ที่ประมาณ 50% ของ Carrying Capacity

ประชากรอยู่ในระดับต่ำที่สุดเพื่อป้องกันการแข่งขัน

ประชากรอยู่ในระดับที่ไม่มีข้อจำกัดในการใช้ทรัพยากร

ช่วยให้ประชากรปลาและระบบนิเวศฟื้นตัว

ช่วยเพิ่มปริมาณปลาที่จับได้อย่างไม่มีขีดจำกัด

ลดความสามารถในการจับปลาในระยะสั้น

ส่งเสริมให้จับปลาในเขตอนุรักษ์มากขึ้น

การส่งเสริมการบริโภคให้เติบโตอย่างไม่มีข้อจำกัด

การเพิ่มผลผลิตสูงสุดโดยไม่สนใจผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

การใช้ทรัพยากรธรรมชาติให้หมดก่อนพัฒนาเทคโนโลยีทดแทน

การใช้ทรัพยากรโดยคำนึงถึงผลกระทบต่ออนาคต

ขยายการผลิตโดยไม่สนใจของเสียที่เกิดขึ้น

ลดของเสียโดยการนำวัสดุกลับมาใช้ซ้ำ

ใช้ทรัพยากรใหม่ตลอดเวลาแทนการรีไซเคิล

เพิ่มการบริโภคโดยไม่จำกัด

ลดการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิลและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

เพิ่มการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลเพื่อรองรับการเติบโตของเศรษฐกิจ

ลดต้นทุนพลังงานโดยไม่ต้องสนใจผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

ทำให้ต้นทุนการผลิตสูงขึ้นโดยไม่มีผลดีต่อระบบนิเวศ

การสร้างโรงงานอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นโดยไม่สนใจมลพิษ

การขยายเมืองอย่างรวดเร็วโดยไม่คำนึงถึงทรัพยากร

การพัฒนาเมืองอัจฉริยะ (Smart Cities) ที่ใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ

การเพิ่มปริมาณการใช้รถยนต์ที่ใช้น้ำมันเชื้อเพลิง

ช่วยให้ระบบนิเวศทำงานได้อย่างสมดุลและมีเสถียรภาพ

ลดความหลากหลายทางชีวภาพเพื่อให้ระบบนิเวศง่ายต่อการควบคุม

เพิ่มการใช้ทรัพยากรธรรมชาติให้มากขึ้นโดยไม่ต้องกังวลผลกระทบ

ส่งเสริมให้มีการล่าสัตว์มากขึ้นเพื่อเพิ่มผลผลิตทางเศรษฐกิจ