Пра каго гэтыя словы?

Вострая радасць агарнула: яна не адна, тут ёсць асоба, з якою яны ўчора сталi ўдваiх як бы вялiкiмi на ўвесь свет змоўшчыкамi, разам яны як бы хацелi адгарадзiцца ад усяго свету, якi для iх абаiх быў такiм бязлiтасным. Яна падбегла да яго i паклала руку на яго калена i зашаптала:

- У хаце немец, мусiць, умiрае. Нешта лапоча i нечага хоча, але нi я, нi салдат здагадацца не можам.

Пaкiдaючы xaтy Boлeчкi Hявaды, пaлoнны нeмeц зaпicaў aдpac вёcкi i, yзpyшaны тым, штo пepaмoг xвapoбy, зacтaўcя жыць, aддaў мaлoй гacпaдынi зaлaтыя гaдзiннiк, пяpcцёнкi, кpыжык. Ён ix xaцeў зaвeзцi cынy, кaб тoй з apaндaтapa cтaў гacпaдapoм. Як завуць сына?

Пра каго гэтыя словы?

“Твар яго свяцiўся радасцю. Пячаць вялiкай праўды ляжала на яго вачах: ён уладар свету, бо ўжо зноў ходзiць па зямлi i трохдзённае змрочнае ўтрапенне яго мiнулася навек. А ўсё золата, якое толькi ёсць на свеце, нiкчэмная драбяза i непатрэбшчына перад самiм жыццём. Здавалася, праменне iдзе ад яго ўсмешкi.”

З каго зняў золата немец?

Дачка волечкі і кастуся?

3. Вылучыце праблемы, якія сталі прадметам мастацкага асэнсавання ў рамане.(3)

Вялiкi шлях з усходу на захад праходзiць каля гэтага мястэчка , але не праз iх. Нават i не паўз самае мястэчка, а крыху зводдалеку. Гэты шлях старая Маскоўска-Варшаўская шаша. На яе з гэтага мястэчка зроблен выезд: вузкая, як размiнуцца двум вазам, дарога, брукаваная буйным каменнем. Пра якое мястэчка вядзецца гаворка?

Кім прытварыўся Шрэдар у канцы твора?

Яны у той самай лазе дабылi да ночы, i, як сцямнела, iмi апанаваў адчай. Парасон так i астаўся ў яго. Ён зняў з сябе пiнжак i камiзэльку i надзеў усё гэта на Яе. Ён быў вiнават перад ею. А яна ўзводзiла яго вiну ў найвышэйшы стан. Яна вечна сцвярджала, што ён вiнават перад усей Германiяй. Ён распусцiў парасон, i, прытулiўшыся адзiн да аднаго, яны ўсю ноч прастаялi пад парасонам, i гэта была iлюзiя, што яны не зусiм у чыстым полi. З першым дзённым святлом, калi яно яшчэ толькi пачало цадзiцца, яны рушылi далей.

Пра каго ідзе размова?