โขน

ละครรำ

ระบำ

บัลเล่ต์

การแสดงพื้นเมือง

โขน

ละคร

ระบำ

ความสามารถในการใช้เทคโนโลยี

ความสามารถในการคิด

ความสามารถในการสื่อสาร

ความสามารถในการใช้ทักษะชีวิต

สะท้อนเอกลักษณ์ของชาติ

ใช้เทคโนโลยีสูง

ไม่มีการใช้เครื่องดนตรี

มีการแสดงที่สั้น

เพื่อรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม

เพื่อแข่งขันกับต่างประเทศ

เพื่อสร้างรายได้

เพื่อสร้างความบันเทิง

เป็นการแสดงที่มีการเล่าเรื่อง

เป็นการแสดงที่มีการเต้นรำ

เป็นการแสดงที่มีการใช้เครื่องดนตรี

เป็นการแสดงที่มีการแสดงสด

การดูวิดีโอ

การฟังเพลง

การอ่านหนังสือ

การฝึกปฏิบัติ

นาฏศิลป์และละครได้แพร่หลายไปยังต่างประเทศ

มีนักแสดงที่มีชื่อเสียงหลายท่าน

ประชาชนนิยมฝึกหัดการแสดงเพื่อนำมาใช้ในการประกอบอาชีพ

พระมหากษัตริย์ทรงให้การสนับสนุน

เป็นสิ่งที่ช่วยทำให้ผู้ชมเข้าใจการแสดงมากขึ้น

ช่วยให้ซึมซับความงามของการแสดงได้ง่ายขึ้น

ช่วยรักษาเอกลักษณ์ทางการแสดงนาฏศิลป์ไทยที่มีมาแต่โบราณ

ส่งผลให้มีความสามารถในการร่ายรำเพิ่มมากขึ้น

การออกแบบอุปกรณ์ประกอบการแสดงโขน

การเขียนลวดลายลงบนศีรษะโขน

การสร้างฉากตามยุคสมัยที่เกิดขึ้นในเรื่อง

การสร้างศีรษะโขนตามจำนวนผู้แสดง

การแสดงที่มุ่งเน้นความตลกขบขัน

การแสดงที่นำเรื่องราวเกี่ยวกับชาติต่างๆ มาแสดง

การแสดงที่ใช้ภาษาตลาดในการดำเนินเรื่อง

การแสดงที่ใช้ผู้แสดงเป็นผู้หญิงทั้งหมด

สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมของท้องถิ่น

ไม่สามารถปรับเปลี่ยนท่ารำได้

ไม่มุ่งเน้นแบบแผนที่ประณีต

ไม่มีข้อใดถูก

สวมใส่เครื่องแต่งกายที่สั้นจึงเคลื่อนไหวได้สะดวก

วิถีชีวิตของชาวอีสานและสภาพภูมิอากาศในท้องถิ่น

ดนตรีที่ใช้บรรเลงมีความรวดเร็วและสนุกสนาน

วัฒนธรรมการพูดภาษาถิ่นของชาวอีสาน

ไม่มีข้อใดถูก

ท่าทางการร่ายรำและการแต่งกาย

รูปร่าง หน้าตา และลักษณะนิสัยของผู้แสดง

บทร้องและดนตรีประกอบการแสดง