1. Κάτω στα δασά πλατάνια στην κρυόβρυση
   κάθονταν και τρων και πίναν Διαμαντούλα...

1. Μαύρη, μωρέ πικρή, είν' η ζωή που κάνουμε.
   Εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείς οι μαύροι κλέφτες...

1. Πότες θα κάμει ξαστεριά
   Ε! πότες θα φλεβαρίσει...

Παρηγοριά 'χει ο θάνατος
και λησμοσύνη ο χάρος
ο ζωντανός ο χωρισμός
παρηγοριά δεν έχει.

1. Δεν μπορώ μανούλα μ' δε μπορώ.
   Αχ! σύρε να φέρεις το γιατρό,
   να μου γιάνει μάνα τον καημό...

Σαράντα παλικάρια από τη Λεβαδιά,
πάνε για να πατήσουνε την Τριπολιτσά...

Κάτω στην άκρη του γιαλού
στην τέλειωση του κόσμου,
εκεί γεφύρι κτίζανε,
γεφύρι δε στεριώνει.

Μοναχογιός ο Κωσταντής, μικρός και χαϊδεμένος,
έναν τον έχει η μάνα του, έναν και κανακάρη.
Τον έλουζε, τον χτένιζε και στο σχολειό τον στέλνει
κι ο δάσκαλος τον διάβαζε, γράμματα τον μαθαίνει.
Αντρειώθηκεν ο Κωσταντής κι έγινε παλικάρι,
στη χώρα ήταν ξακουστός, στη μάνα του καμάρι.

- Γιατί πουλι 'μ δεν κελαηδείς
πως κελαηδούσες πρώτα ;
- Για πώς μπορώ να κελαηδώ ;
Με κόψαν τα φτερούδια μου.
με πήραν τη λαλιά μου
Μας πήρανε μπρ' αμάν την Πόλη μας
Μας πήρανε την Πόλη μας και την Αγιά-Σοφιά μας
Κλαίγει πικράν η Παναγιά...