Aristotels’in kuvve-fiil ayrımındaki kuvveyi pasif değil aktif olarak görür.

Aristoteles’in ruhun bedenin formu olduğu düşüncesini benimser.

Aristo’nun ruhun bedenle birlikte ortadan kalktığı görüşüne karşı çıkar.

Tanrı’nın kendi kendini düşünen akılla özdeşleştirilmesi biçimindeki görüşüne karşı çıkar.

Aristoteles’in kategorilerinin sayısını beşe indirir.

Stoalıların algı veya izlenim düşüncesini benimser.

Varlıkları birbirine bağlayan bir sempati olduğu düşüncesini benimser.

Duyusal dünyanın özü itibariyle iyi olduğu biçimindeki düşünceyi kabul eder.

Bilgi ve erdemin ilişkili olduğu görüşünü benimser.

Dünyanın canlı bir organizma olduğu biçimindeki Stoalıların görüşünü kabul eder.

Afrodisyaslı İskender

Rodoslu Andronicos

Aspasius

Aristocles

Plutarkhos

Herşeyi oluşa bağlı olarak açıklamışlardır

Bir’i merkeze almışlardır

İnsanın ruhunun egemen olduğu görüşüne karşı çıkmışlardır.

İnsan ruhunun ölümsüz olduğunu kabul etmemişlerdir.

Ruhsal arınmanın değil, hazların merkeze geçmesi gerektiğini ileri sürmüşlerdir.

Bir

İkinci Bir (İdealar)

Akıl

Üçüncü Bir (Ruh)

Duyusal Dünya

İlk Akıl

İkinci Akıl

Duyusal Dünya

İkinci Akıl’ın dünyayı meydan getirmesinde eksikliğin olmadığı görüşü

Tanrı’nın ne olduğunun söylenebileceği görüşü

Pitagoras

Albinus

Apuleius

Atticus

Celsus

Tanrı hem aşkın, kişisel hem de akıl ve Bir’dir.

Evren önce Tanrı’da bir idealar dünyası olarak, sonra da fiziksel olarak varolur.

Tanrı Akıl’dır.

Tanrısal Akıl, İdeaların İdeası İkinci Tanrı’dır.

En sonda, Üçüncü Tanrı gelir.

İyi İdeası

Hareket Etmeyen Hareket Ettirici

Kendi Kendini Seyreden Tanrı

Melekler veya Daimonlar

Bir veya Tanrı

M.S. 1. yy’dan itibaren ortaya çıkmış ve Akdeniz çevresinde yayılmıştır.

Varlıklar Aeonlar’dır.

Aeonlar, Bilgelik’i veya Logos’u aramazlar.

Aeonlar’ın Bilgelik veya Logos arayışının sonucunda Demiorgos ortaya çıkar.

Dünya böylelikle Demiorgos’un bilgisizliğinin veya hatasının sonucu olarak meydana gelir.