Չէր վստահում ընթերցողների գնահատականներին

Վեպերը չէին արտահայտում իր գրական լեզվի խորությունը

Վեպերը չէին համապատասխանում իր ներքին պահանջներին

Գրաքննությունը սահմանափակում էր նրա ասելիքը

Ավելի հեշտ էր արձակ գրելը:

Ուզում էր մրցել ժամանակի հայտնի արձակագիրների հետ:

Պոեզիան կորցրել էր արժեքը:

Արձակն ավելի հարազատ էր նրա ինքնարտահայտման եղանակին:

Ոճական ինքնահաստատում և գրական ինքնագիտակցություն:

Դասական ժանրերից հրաժարում:

Ժանրերի խառնուրդ:

Սովորական ձևերի կիրառում:

Որպես ժանրի հիմնադիր:

Քանի որ նրա գործերն ունեն հասարակական ներգործություն:

Քանի որ համատեղում է հոգեբանական խորություն ու գրական վարպետություն:

Քանի որ օգտագործում է պոեզիայի տարրեր:

Գրականությունը մնում էր հոգևոր ու անկեղծ ինքնարտահայտում:

Գրականությունը երկրորդական էր համարում:

Գրականությունը ծառայեցնում էր իր մասնագիտական նպատակներին:

Իր գործերին չէր տալիս արժեք:

Պատմում էր խորհրդավոր ձևով

Իր ասելիքը ներկայացնում էր ժանրից դուրս ձևերով:

Արձակին ավելացնում էր չափածո հատվածներ:

Օգտագործում էր ծաղրային մոտեցումներ:

Որովհետև ինքը չէր հավատում գրականությանը:

Չէր ուզում հեղինակային վեճեր ստեղծել:

Գրականությունը համարում էր մասնագիտական նպատակ:

Արժևորում էր լռության խոսուն ուժը:

Շարունակվող դիպաշար

Ներդաշնակ կերպարների բազմություն

Սուր բախումներով լարված գործողություն

Ռոմանտիկ թեմատիկա

բանաստեղծ

գող

ոստիկան

վաճառական

վեպ

պիես

նովել

պոեմ

Տեղափոխվում է քաղաք:

Ամուսնանում է ուրիշի հետ:

Սպասում է ամուսնուն և աղոթում:

Հեռանում է գյուղից:

Դառնում է շատ հարուստ:

Դառնում է հայտնի գրող:

Ամուսնանում է մի Պոլսահայ կնոջ հետ:

Վերադառնում է Զարդարի մոտ:

պատերազմը և հաղթանակը

պանդխտությունն ու ընտանեկան վիշտը

բնության գեղեցկությունը

գիտության դերը հասարակության մեջ

Զարդարը մահանում է:

Մարտիրոսը վերադառնում է և ամուսնանում Զարդարի հետ:

Մարտիրոսը մնում է Պոլսում, Զարդարը շարունակում է սպասել:

Զարդարը տեղափոխվում է քաղաք:

«Լուռ ցավեր»

«Մեր թաղը»

«Խղճմտանքի ձայներ»

«Կյանքը ինչպես որ է»

Սիրած աղջկա քմահաճույքներին գոհացում տալու համար:

Դժվար փորձությունները հաղթահարելու իր բուռն ցանկությունը բավարարելու համար:

Համաքաղաքացիներից վրեժ լուծելու համար:

Ապրուստի միջոց հայթայթելու նպատակով:

Խղճում է Վասիլիկին:

Նրան արժանի չի համարում իր վրեժին:

Զգում է, որ այդպիսով չի կարող վերադարձնել իր սիրած աղջկան:

Ափսոսում է իր՝ այդքան դժվարությամբ ձեռք բերած ազատությունը:

Հուսեփ աղան մի օր դուրս է գալիս տնից և անհետանում քաղաքից:

Հուսահատության ծայրակետին հասած Հուսեփ աղան ինքնասպանություն է գործում:

Երբ որոշ չափով շտկվում է ընտանիքի վիճակը, մահանում է Հուսեփ աղայի կինը:

Հուսեփ աղան հանկարծամահ է լինում:

Զոհրապը մարդկային հոգու մեծ գիտակ է, նուրբ հոգեբան:

Նորավեպում չկան բնության ընդարձակ նկարագրություններ:

Նորավեպում քիչ են երկխոսությունները:

Նորավեպում հերոսները շատ են և գործողությունների պարբերական ընթացքից վերջաբանը կանխորոշում ենք:

«Ճիտին պարտքը»

«Զաբուղոն»

«Երջանիկ մահը»

«Այրին»

Զարդարը մինչև վերջ սպասում է Մարտիրոսի վերադարձին:

Մարտիրոսը մոռանում է իր ընտանիքը՝ ամուսնանալով սպասուհու հետ:

Մարտիրոսի՝ տուն չվերադառնալու համար նրա ծնողները մեղադրում են Զարդարին:

Մարտիրոսը պարբերաբար նամակներ ու դրամ է ուղարկում ընտանիքին:

Մահն անխուսափելի է, և այն չի կարող երջանիկ լինել:

Մահը երջանկություն է միայն ծերության ժամանակ:

Սերը կարող է մահը դարձնել գեղեցիկ և բարձր, երբ այն վեր է անցնում ֆիզիկական վախից:

Մահը ներկայացված է որպես պատիժ սիրո համար:

Նրան ներկայացնելով որպես հիվանդ ու անզոր:

Նրան մշտապես հակադրելով տղամարդուն:

Նրան պատկերելով միայն արտաքին գեղեցկությամբ:

Սիրո միջոցով բացահայտելով նրա զգացմունքային ուժն ու ներքին ազատությունը:

Հասարակությունը լիովին ընդունում է նրանց առանց քննադատության:

Հասարակությունն անտեսում է նրանց գոյությունը:

Հասարակությունը բամբասում է նրանց, բայց ներքին հիացում է տածում իրենց համադրության նկատմամբ:

Հասարակությունը պաշտպանում է կնոջ ընտրությունը և խրախուսում ազատ սեր:

հուսալի և լուռ մարդ

կյանքի բեռից մաքրված, հոգեպես խաղաղ

կեղտոտ և դաժան հոգի

շատ շուտ հուսահատվող մարդ

Ավելի հեշտ էր արձակ գրելը:

Ուզում էր մրցել ժամանակի հայտնի արձակագիրների հետ:

Պոեզիան կորցրել էր արժեքը:

Արձակն ավելի հարազատ էր նրա ինքնարտահայտման եղանակին:

Որովհետև ինքը չէր հավատում գրականությանը:

Չէր ուզում հեղինակային վեճեր ստեղծել:

Գրականությունը համարում էր մասնագիտական նպատակ:

Արժևորում էր լռության խոսուն ուժը:

1885-1915թթ.

1861-1915թթ.

1880-1915

Սկյուտար

Բինկյան

Պոլիս