กลอน ๑ บท จะมี ๒ วรรค กลอน ๑ บท จะมี ๔ วรรค แต่ละวรรคมีชื่อเรียกดังนี้ วรรคที่ ๑ เรียกว่าวรรคสดับหรือวรรคสลับ วรรคที่ ๒ เรียกว่าวรรครับ วรรคที่ ๓ เรียกว่าวรรครอง วรรคที่ ๔ เรียกว่าวรรคส่ง

สัมผัสคือ ค ําคลองจองกัน ซึ่งส ําคัญที่สุดในกํารแต่งกลอน สัมผัสจะช่วยให้กลอนไพเรําะ สัมผัสแบ่งออกเป็น ๒ ชนิด -สัมผัสสระ คือ ค ําที่มีเสียงสระเดียวกันหรือค ําที่มีเ

สัมผัสไม่บังคับ คือ สัมผัสสระหรือสัมผัสพยัญชนะที่อยู่ในแต่ละวรรคที่เรียกว่ํา “สัมผัสใน” เป็นสัมผัสที่เพิ่มควํามไพเรําะของกลอน

การแต่งกลอนไม่ได้บังคับเรื่องวรรณยุกต์ แต่หํากใช้เสียงวรรณยุกต์ตํามที่ก ําหนดนี้จะท ําให้กลอนมีควํามไพเรําะขึ้น

วรรคที่ ๑ (วรรคสดับหรือวรรคสลับ) ค ําสุดท้ํายใช้เสียงวรรณยุกต์ใดก็ได้ แต่ไม่นิยมใช้เสียงสํามัญ

กลอนแบ่งออกเป็น ๓ ประเภทใหญ่ ๆ -กลอนสุภาพเป็นกลอนที่ใช้ถ้อยค ําท ํานองเรียบ ๆ แบ่งออกเป็น ๕ ชนิด ได้แก่ กลอนสี่ กลอนหก กลอนเจ็ด กลอนแปด และกลอนเก้ํา

กลอนบทละครมีลักษณะบังคับอย่างไร?

กลอนบทละครเป็นกลอนที่แต่งขึ้นเพื่อใช้แสดงละคร มีลักษณะบังคับเหมือนกลอนทั่วไป คือ วรรคหนึ่งมี ๖-๙ ค ํา สัมผัสและเสียงวรรณยุกต์ท้ํายวรรคเหมือนกลอนแปด ต่ํางกันที่ ตอนขึ้นต้นเรื่องหรือขึ้นต้นตอนใหม่จะต้องใช้ค ําน ํา ซึ่งค ําน ํานี้ จะเป็นวรรคแรกของบท ไม่จ ําเป็นต้องส่งสัมผัสให้คล้องจองกันกับค ําในวรรครับ ตํามกฎเกณฑ์ของกลอนสุภําพทั่วไปดังนี้ เมื่อนั้น-เมื่อกล่ําวถึงตัวละครส ําคัญในเรื่อง ซึ่งเป็นตัวเอกหรือตัวละครที่มีศักดิ์สูง บัดนั้น-เมื่อกล่ําวถึงตัวละครที่มีศักดิ์ต ่ําหรือตัวประกอบ มาจะกล่าวบทไป-เมื่อขึ้นต้นบทเริ่มเรื่องหรือจบตอนใหม่หรือกล่ําวถึงเรื่องที่แทรกขึ้นมําคั่นตอน