เป็นภาษาที่ใช้สัญลักษณ์

เป็นภาษาคำโดด

เป็นภาษาที่มีไวยากรณ์ซับซ้อน

เป็นภาษาที่ไม่มีเสียง

การใช้คำใหม่

การยืมคำจากภาษาอื่น

การเปลี่ยนแปลงทางสังคม

ทั้งหมดที่กล่าวมา

สังคม (community) ที่ดีไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกร่วมกัน (common) ก็สามารถสื่อสาร (communication) กันได้

ภาษา (communication) เป็นเพียงเครื่องมือสื่อสาร ไม่มีความเกี่ยวข้องกับการสร้างสังคม (community)

ความรู้สึกร่วมกัน (common) ทำให้เกิดภาษา (communication) และสังคม (community) ตามลำดับ

สังคม (community) เกิดขึ้นได้เพราะมนุษย์ใช้ภาษา (communication) สร้างความรู้สึกร่วมกัน (common)

ผู้ส่งสารและผู้รับสาร

อุปสรรคและบริบท

สารและช่องทาง

ทั้งหมดที่กล่าวมา

ระดับพิธีการ

ระดับทางการ

ระดับกึ่งทางการ

ระดับกันเอง

ภาษาที่ใช้ในการสื่อสาร

ภาษาที่ใช้ในการพูด

ภาษาที่ใช้ในการเขียน

ทั้งหมดที่กล่าวมา

การประชุมทางการ

การพูดคุยกับเพื่อน

การเขียนรายงาน

การพูดในที่สาธารณะ

การสื่อสารแบบทางการ

การสื่อสารแบบผสม

การสื่อสารแบบอวัจนภาษา

การสื่อสารแบบวัจนภาษา

ระดับกันเอง

ระดับกึ่งทางการ

ระดับทางการ

ระดับพิธีการ

ภาษาทางการ

ภาษาสแลง

อวัจนภาษา

วัจนภาษา

การจัดที่นั่งให้แขกผู้ใหญ่ในตำแหน่งหัวโต๊ะ

การพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเพื่อปลอบใจ

การโค้งคำนับเมื่อพบผู้ใหญ่

ง. การสวมใส่ชุดดำไปงานศพ

งานราชพิธี

การสนทนาทั่วไป

การประชุมธุรกิจ

การเขียนบทความ

ทำให้การสื่อสารชัดเจนขึ้น

ทำให้การสื่อสารยากขึ้น

ทำให้การสื่อสารซับซ้อนขึ้น

ทำให้การสื่อสารไม่เข้าใจ

การใช้แทนกัน

การใช้เสริมกัน

การใช้ซ้ำกัน

การใช้ขัดแย้งกัน

๓ ระดับ

๔ ระดับ

๕ ระดับ

๖ ระดับ

ภาษาระดับทางการ

ภาษาระดับกึ่งทางการ

ภาษาระดับไม่เป็นทางการ

ภาษาระดับกันเอง

การใช้ภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสารความรู้ ความคิด ความรู้สึก

การใช้ภาษาตามสัมพันธภาพของบุคคลโดยคำนึงถึงกาลเทศะ

การใช้ภาษาแบบเป็นทางการ

การใช้ภาษาแบบไม่เป็นทางการ

ขอบคุณนักเรียนมากนะคะที่กรุณาตั้งใจเรียน

ขอเชิญบรรทมได้แล้ว ดึกมากแล้ว

อาจารย์คะ กรุณาอธิบายการบ้านข้อนี้อีกครั้งได้ไหมคะ

พระครูวิสุทธิได้รับเชิญไปแสดงปาฐกถาธรรมที่โรงเรียน

คำไวพจน์

ศัพท์บัญญัติ

ภาษาถิ่น

คำสแลง