"น้ำส้มพริกดองที่ใส่ก๋วยเตี๋ยวก็อันตราย บางทีแทนที่เขาจะใส่น้ำส้มสายชู เขาใช้กรดกำมะถันละลายน้ำ คนกินเข้าไปมากๆ มันก็กัดกระเพาะ" มีวิธีทดลองเพื่อแยกกรดกำมะถันกับน้ำส้มสายชูอย่างไร

เรื่องราวความเป็นมาของคำ “แม่ครัวหัวป่า” ที่ว่ามีกำเนิดมาจากฝีมือทางการปรุงอาหารของชาวบ้านตำบลหัวป่า อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี โดยอ้างคำบอกเล่าว่า เมื่อคราวรัชกาลที่ 5 เสด็จประพาสเมืองสิงห์ ราว พ.ศ. 2449 ชาวหัวป่าทำอาหารถวายรัชกาลที่ 5 เป็นที่โปรดปรานนัก จึงพระราชทานชื่อคณะแม่ครัวว่า “แม่ครัวหัวป่า” นั้น ได้รับการเผยแพร่ หรือผลิตซ้ำอย่างกว้างขวาง ในยุคที่รัฐบาลส่งเสริมการท่องเที่ยวเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจในชุมชน โดยหา “จุดขาย” ของแต่ละท้องถิ่น ดังมีโครงการ “หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์”

การเผยแพร่เรื่องนี้อย่างเป็นหลักเป็นฐานและในวงกว้าง น่าจะได้แก่แผ่นพับของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคกลาง เขต 7 ซึ่งจัดทำเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยอ้างอิงข้อเขียนของพระภาวนาวิสุทธิคุณ เจ้าอาวาสวัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี พระนักเทศน์ผู้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่มาก

ยังมีกลุ่มคนที่ไม่ได้เชื่อตามนั้น หนึ่งในจำนวนนั้นคือ เอนก นาวิกมูล เอกชนผู้มีใจรักและศึกษาค้นคว้าเรื่องราวเก่าๆ มาอย่างยาวนาน

เอนกได้เขียนบทความให้ข้อมูลหลักฐานไว้ในบทความเรื่อง “กำเนิดศัพท์แม่ครัวหัวป่า” ตีพิมพ์อยู่ในศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนมิถุนายน 2545 สรุปความว่า คำว่า “หัวป่า” ที่เกี่ยวข้องกับการครัวนั้นเป็นคำเก่าแก่มีมาก่อนสมัยรัชกาลที่ 5 แล้ว หลักฐานเก่าที่สุดปรากฏใน ประชุมหมายรับสั่งภาคที่ 2 สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ในหน้า 90 ลงหมายกำหนดการเรื่องหล่อพระพุทธรูป ณ วัดเสาชิงช้า จ.ศ. 1170/พ.ศ. 2351 และในหนังสือ อักขราภิธานศรับท์ ของหมอบรัดเลย์ ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2416 ต้นรัชกาลที่ 5 กล่าวถึงคำว่า “หัวป่า” ไว้ว่า “พ่อครัว, หัวป่า คือคนชาย เปนผู้ช่างทำของกิน มีหุงเข้าฤแกง แลทำของหวานเปนต้น.”

สำหรับคำว่า “แม่ครัวหัวป่าก์” เอนกสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ซึ่งเคยผูกศัพท์เสื้อราชปะแตนมาก่อน หรือไม่ก็เป็นท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ผู้ภรรยา ที่ดัดแปลงศัพท์และนำมาเผยแพร่ เพราะเมื่อท่านผู้หญิงเปลี่ยนพิมพ์หนังสือตำราอาหาร เมื่อ พ.ศ. 2451-2452 นั้น ท่านตั้งชื่อหนังสือว่า แม่ครัวหัวป่าก์ และก่อนหน้านั้นในหนังสือชื่อ ประติทินบัตรแลจดหมายเหตุ ซึ่งพิมพ์จำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2432 คอลัมน์ตำราอาหารของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ก็ใช้ชื่อว่า “ปากะวิชา“ คำว่า “ปากะวิชา” ท่านแถลงว่ามาจาก “ปาก” นั่นเอง... อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : https://www.silpa-mag.com/culture/article_6578

ครูวิทยาศาสตร์ของเราสอนให้พวกนักเรียนทำอ่างปลาสมดุล วิธีการคือ หาตู้ปลามาตู้หนึ่ง ปลาที่จะเลี้ยงจะเป็นปลาอะไรก็ได้ ที่สำคัญจะต้องมีพืชพวกสาหร่ายเพื่อการสังเคราะห์แสง มีกุ้งสักสองสามตัวเพื่อทำให้น้ำสะอาด ปลากระทิงสำหรับกินของโสโครก ในตอนแรกเราต้องให้อาหารปลานิดหน่อย พอตอนหลังๆ จะเกิดมีไรน้ำเล็กๆ ซึ่งปลาจะใช้เป็นอาหารได้ อากาศก็จะพอเพียงจนเราสามารถปิดตู้ได้โดยไม่ต้องให้อาหารเลย