ละครพูด

กลอนเสภา

กลอนนิทาน

กลอนบทละคร

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า

หนีไปตายเอาดาบหน้า

รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

ปากเป็นเอกเลขเป็นโท

นางเงือก

นางผีเสื้อสมุทร

นางสุวรรณมาลี

นางละเวงวัณฬา

ความเชื่อเรื่องความฝัน

ความเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม

ความเชื่อเรื่องลางสังหรณ์

ความเชื่อเรื่องเวทมนตร์

ผมหยิก มีเขี้ยว

มีกำลังมาก

รูปร่างหน้าตางดงาม

สามารถถอดดวงใจได้

เพราะนางเชื่อความฝัน

เพราะนางไว้วางใจในตัวพระอภัยมณี

เพราะนางกลัวจะเป็นอันตราย

เพราะนางกลัวพระอภัยมณีจะสิ้นรักนาง

เทวดาบนเกาะมาทำลายถ้ำ

พายุใหญ่พัดถล่มถ้ำของนาง

เทวดาควักเอาดวงตาของนางไป

เทวดาเอาค้อนใหญ่ทุบนางจนถึงชีวิต

พระทรงเลือกลูกมะซางปรางมะยง ประทานองค์โอรสสู้อดออม

พงศ์กษัตริย์ตรัสชวนสินสมุทร สอนให้บุตรขอสมาอัชฌาสัย

พระอภัยได้สดับสุนทรถาม จึงยกความก่อนเก่าเล่าแถลง

พระกอดลูกน้อยประทับไว้กับทรวง ให้เหงาง่วงงีบหลับระงับไป

เที่ยวดำด้นค้นหามัจฉาใหญ่  พอจับได้ปลาอินทรีขึ้นขี่หลัง

พระโยคีชี้หน้าว่าอุเหม่  ยังโว้เว้วุ่นวายอีตายโหง

ฉวยไม้เท้าก้าวย่างจากบัลลังก์  แขกฝรั่งพรั่งพร้อมล้อมลีลา

แล้วว่าแก่สินสมุทรสุดที่รัก  แม้นางยักษ์จะมารับจงกลับหลัง