Ամուսնության և ամուսնալուծության վերաբերյալ ո՞ր պնդումն է սխալ․

1․ Օրենքը սահմանում է ամուսնության երկու պայման։

2․ Անձը կարող է ամուսնանալ նաև 17 տարեկանում եթե անգամ առկա չէ ծնողի, որդեգրողի կամ հոգաբարձուի համաձայնությունը։

3․ Անձը կարող է ամուսնանալ նաև 16 տարեկանում եթե առկա ծնողի, որդեգրողի կամ հոգաբարձուի համաձայնությունը, ամուսնացող մյուս անձն առնվազն պետք է լինի 18 տարեկան։

4․ Անձը կարող է ամուսնանալ 18 տարեկանում առանց ծնողի, որդեգրողի կամ հոգաբարձուի համաձայնություն։

5․ Ամուսնության արգելքներն այն հանգամանքներն են, որոնց առկայության դեպքում ամուսն ության կնքումն ընդհանրապես արգելվում է։

6․ Ամուսնության արգելքների հիմքում ընկած են կենսաբանական, բարոյական, ֆիզիոլոգիական և այլ շարժառիթներ։

7․ Ամուսնությունն արգելվում է այն անձանց միջև, որոնցից թեկուզև մեկին դատարանը ճանաչել է անգործունակ։

8․ Դատարանը կարող է գործի քննությունը հետաձգել՝ ամուսիններին հաշտվելու համար տրամադրել վեցամսյա ժամկետ։

9․ Ամուսինների անձնական իրավունքներից է ազատ բնակության վայր ընտրելու հարցը։

(a)  

Նշվածներից ո՞րը չի արտացոլում ամուսնալուծության բովանդակությունը։

1․ Ամուսնալուծությունը կարող է կատարվել ամուսիններից մեկի դիմումի հիման վրա, եթե մյուս ամուսինը դատարանի կողմից ճանաչվել է անգործունակ։

2․ Ամուսնալուծությունը կարող է կատարվել ամուսիններից մեկի դիմումի հիման վրա, եթե մյուս ամուսինը դատապարտվել է ազատազրկման երկու տարուց ոչ պակաս ժամկետով։

3․ Ամուսնալուծությունը կարող է կատարվել ամուսիններից մեկի դիմումի հիման վրա, եթե մյուս ամուսինը դատարանի կողմից ճանաչվել է ակնհայտ բացակայող։

4․ Ամուսնալուծությունը կատարվում է դատական կարգով, եթե նրանք երկուսն էլ ցանկանում են ամուսնալուծվել դատական կարգով։

5․ Ամուսնալուծությունը կատարվում է դատական կարգով, եթե ամուսիններից մեկը առարկայության բացակայության պայմաններում խուսաբում է ամուսնալուծությունը գրանցում իրականացնող մարմիններում կատարելուց։

6․ Եթե ամուսինների միջև չկա համաձայնություն, ապա դատարանը պարտավոր է որոշում կայացնել թե որ ծնողից ինչքան ապրուստավճար է բռնագանձվելու։

7․ Եթե ամուսինների միջև չկա համաձայնություն, ապա դատարանը պարտավոր է որոշում կայացնել թե ծնողներից ում հետ պետք է ապրեն երեխաները։

(a)  

Ընտրել ճիշտ պնդումնները․

1․ Եթե ամուսինների միջև չկա համաձայնություն, ապա դատարանը պարտավոր է ամուսիններից մեկի պահանջով կատարել պետական սեփականություն հանդիսացող գույքի բաժանում։

2․ Ամուսինների անձնական պարտականություններից է՝ ընտանեկան կյանքի հարցերի համատեղ լուծումը։

3․ Կեղծ է այն ամուսնությունը, եթե ամուսինները կամ նրանցից մեկը ամուսնությունը գրանցել են առանց ընտանիք ստեղծելու մտադրության։

4․ Դատարանը կարող է ամուսնությունը վավերական ճանաչել, եթե գործի քննության պահին հարկադրաբար ամուսնացած կինը այդ պահին դեմ չէ ամուսնությանը։

5․ Ամուսնալուծության ժամանակ անձնական գույքը ենթակա է բաժանման ընդհանուր սեփականություն համարվող գույքի հետ միասին։

6․ Անձնական սեփականություն է համարվում ժառանգություն ստացած գույքը։

7․ Ընդհանուր սեփականություն է համարվում մինչև ամուսնությունը ձեռք բերված ամուսիններից յուրաքանչյուրի ձեռք բերված գույքը։

8․ Թանկարժեք իրերը և պերճանքի առարկաները կազմում են անձնական սեփականության մի հատվածը և հանդես են գալիս որպես անհատական օգտագործման գույք։

9․ Ամուսնության ընթացքում ամուսինների ձեռք բերած գույքը նրանց համատեղ սեփականությունն է, անկախ բոլոր հանգամանքներից։

(a)  

Նշվածներից որո՞նք են սխալ։

1․ Ամուսնալուծվելիս ամուսինների համատեղ գույքը ենթակա է բաժանման։

2․ Ամուսնության անվավաեր ճանաչվելը ուղղակի ազդեցություն է թողնում ամուսնությունից ծնված կամ ամուսնությունն անվավեր ճանաչելու պահից հետո 300 օրվա ընթացքում, ծնված երեխաների իրավունքների վրա։

3․ Բարեխիղճ ամուսինն իրավունք ունի պահանջելու հատուցել իրեն պատճառված գույքային վնասը։

4․ Ամուսինների անձնական պարտականություններից է պաշպատանքի, զբաղմունքի ընտրության հարցը։

5․ Ընտանիքի անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները սահմանվում են ընտանեկան իրավունքի օժանդակ աղբյուրներում, այն է ՝ ընտանեկան օրենսգրքում։

6․ Անհատների ամուսնությունից և ընտանիքին պատկանելուց բխող անձնական և գույքային հարաբերությունները կարգավորող իրավունքի ճյուղը կոչվում է ընտանեկան իրավունք։

7․ Ամուսինների անձնական պարտականություններից է նպաստել ընտանիքի ամրությանը։

(a)  

Պնդումներից ո՞րն է սխալ․

1․ Ամուսնության, արյունակցական կապերի և որդեգրման հետևանքով, փոխադարձ իրավունքներով ու պարտականություններով կապված անձանց շրջանակը կոչվում է ընտանիք։

2․ Ընտանիքը համարվում է բնական և հիմնական բջիջ ըստ ՀՀ ընտանեկան օրենսգրքի։

3․ Երեխան ունի մտավոր և հոգևոր լիարժեք զարգացման համար անհրաժեշտ կենսապայմաններ ունենալու իրավունք։

4․ Տասը տարին լրացած երեխայի կարծիքը հաշվի առնելը պարտադիր է արտադպրոցական կրթությունից հրաժարվելու դեպքում։

5․ 10 տարին լրացած երեխայի վերաբերյալ խնամակալության և հոգեբարձության մարմինը կամ դատարանը կարող է որոշում ընդունել նրա համաձայնությամբ։

6․ Եթե ծնողները կրում են տարբեր ազգանուններ, ապա երեխայի համաձայնությամբ տրվում է նրան հոր կամ մոր ազգանունը։

7․ Եթե երեխայի անվան կամ ազգանվան փոխելու վերաբերյալ բացակայում է ծնողների համատեղ համաձայնությունը, ապա ծնողի դիմումի հիման վրա երեխայի անվան կամ ազգանվան փոփոխումը կատարվում է խնամակալության և հոգաբարձության մարմնի եզրակացության պարտադիր առկայությամբ։ Այդ պայմանը չի գործում միայն այն դեպքում, երբ հնարավոր չէ պարզել ծնողներից մեկի բնակության վայրը։

(a)  

Գտնել սխալ պնդումը (ները)

1․ 10 տարին լրացած երեխայի անվան և ազգանվան փոփոխումը կարող է կատարվել երեխայի համաձայնությամբ։

2․ Ծնողական իրավունքը դադարում են երեխայի 18 տարին լրանալուց հետո։

3․ Ծնողական իրավունքները չեն կարող իրականացվել երեխաների շահերին հակառակ։

4․ Ծնողների հիմնական հոգածության առարկան երեխաների շահերի ապահովումն է։

5․ Ծնողների՝ միմյանցից առանձին ապրելու դեպքում երեխաների բնակության վայրը որոշվում է ծնողների համաձայնությամբ։

6․ Երեխայից առանձին ապրող ծնողն իրավունք ունի իրականացնելու ծնողական իրավունքները։

7․ Երեխայի կյանքը և առողջությունը վտանգող անմիջական սպառնալիքների դեպքում խնամակալության և հոգաբարձության մարմինները պարտավոր են ապահովել երեխայի ժամանակավոր տեղավորումը և 10 օրյա ժամանակում դիմելու դատարան ծնողներից ծնողական իրավունքից զրկելու կամ նրանց ծնողական իրավունքները սահամանափակելու հայցով։

(a)  

Գտնել սխալ պնդումները․

Ծնողները կամ նրանցից մեկը կարող են զրկվել ծնողական իրավունքներից, եթե՝

1․ Չարամտորեն խուսափում են ծնողական պարտականությունները կատարելուց, օրինակ՝ իրենց անբարոյական վարքագծով վնասակար ազդեցություն են գործում երեխայի վրա։։

2․ Առանց հարգելի պատճառների հրաժարվում են վերցնել իրենց երեխային ծննդատնից կամ բժշկական այլ կազմակերպությունից, ինչպես նաև դաստիարակչական կամ նմանատիպ այլ կազմակերպություններից։

3․ Չարաշահում են ծնողական իրավունքները, օրինակ՝ ալիմենտ վճարելուց։

4․ Դաժանաբար են վարվում երեխաների հետ, օրինակ՝ ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնություն են գործադրում նրանց նկատմամբ։

5․ Տառապում են քրոնիկ ալկոհոլությամբ կամ թմրամոլությամբ, թունամոլությամբ։

6․ Կատարել են իրենց երեխաների ուղղված դիտավորյալ հանցանք։

7․ Այս հիմքով ծնողական իրավունքից զրկված ծնողները կորցնում են երեխայի հետ ազգակցության փաստի վրա հիմնված բոլոր իրավունքնրեը։

(a)  

Պնդումներից որոնք են սխալ․

1․ Որդեգրումն իրավաբանական ակտ է, որով որդեգրողները և որդեգրվածները ձեռք են բերում ծնողների և զավակների համար օրենքով նախատեսված իրավունքներն ու պարտականությունները։

2․ Որդեգրում են մինչև 18 տարեկան երեխաներին։

3․ Որդեգրել կարող են ինչպես երեխայի արյունակից հարազատները, այնպես էլ կողմնակի անձիք։

4․ Որդեգրվում է հարազատ ծնողներ ունեցող երեխան, ապա ծնողական իրավունքներից զրկված ծնողները պարտադիր պետք է տան գրավոր համաձայնություն։

5․ Որդեգրվածներն օրենքով համարվում են որդեգրողների հարազատ երեխաները։

6․ Որդեգրման շնորհիվ որդեգրվածի և իր հարազատ ծնողների ու մյուս հարազատների միջև օրենքով սահմանված իրավունքներն ու պարտականությունները դադարում են։

7․ Որդեգրումը կարող է դատական կարգով ճանաչվել անվավեր կամ էլ վերացվել։

(a)