เด็กพิการทางการสื่อสารมีความสามารถในการพูดได้ดี

เด็กพิการทางการสื่อสารไม่ต้องการการช่วยเหลือในการสื่อสาร

เด็กพิการทางการสื่อสารมีปัญหาในการพูดหรือเข้าใจภาษา และอาจมีความยากลำบากในการสื่อสารความคิดหรือความรู้สึก

เด็กพิการทางการสื่อสารเข้าใจภาษาได้อย่างชัดเจน

เต้นรำ

ทำอาหาร

วาดภาพ, เล่นเกมที่ใช้สมอง, อ่านหนังสือ, ทำงานฝีมือ

เล่นกีฬาแข่งขัน

การเรียนรู้ผ่านการเขียน

การเรียนรู้ผ่านการฟัง การสัมผัส และเทคโนโลยีช่วย

การเรียนรู้ผ่านการดูวิดีโอ

การเรียนรู้ผ่านการอ่านหนังสือ

การสนับสนุนด้านการกีฬา

การสนับสนุนด้านการสื่อสารและการศึกษา

การสนับสนุนด้านการเงิน

การสนับสนุนด้านการท่องเที่ยว

อารมณ์แปรปรวน, ปัญหาในการควบคุมอารมณ์, พฤติกรรมก้าวร้าว, การแสดงออกทางอารมณ์ที่ไม่เหมาะสม, ปัญหาในการสร้างความสัมพันธ์.

อารมณ์เสถียร

การสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

พฤติกรรมที่เหมาะสม

ความสามารถในการจดจำที่ยอดเยี่ยม

การมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่ดี

การเรียนรู้ที่รวดเร็ว

การสื่อสารที่แตกต่างและพฤติกรรมซ้ำซาก

เด็กบกพร่องทางสติปัญญามีความสามารถในการเรียนรู้ช้ากว่าและต้องการวิธีการสอนที่เหมาะสมกว่าเด็กทั่วไป.

เด็กบกพร่องทางสติปัญญาไม่ต้องการวิธีการสอนที่แตกต่างจากเด็กทั่วไป.

เด็กบกพร่องทางสติปัญญามีความสามารถในการเรียนรู้เหมือนเด็กทั่วไป.

เด็กบกพร่องทางสติปัญญาเรียนรู้ได้เร็วกว่าเด็กทั่วไป.

การสร้างสนามเด็กเล่นสำหรับเด็กทั่วไป

การให้ทุนการศึกษาแก่เด็กปกติ

การจัดหาทรัพยากรและการปรับหลักสูตรเพื่อเด็กพิการ

การจัดกิจกรรมนันทนาการสำหรับผู้ใหญ่

การสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมทำให้เด็กพิการรู้สึกโดดเดี่ยว

การสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมไม่ส่งผลต่อการเรียนรู้ของเด็กพิการ

การสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมช่วยให้เด็กพิการพัฒนาทักษะและความสามารถในการใช้ชีวิตได้ดีขึ้น

การสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมทำให้เด็กพิการไม่สามารถพัฒนาทักษะได้