๒. เสียงขิมใสราวเสียงระฆังพลันหยุดอ้อยอิ่งอยู่แค่นั้น แต่สายทองเหลืองที่ยังระรัวยังส่งคลื่นออกมาในอณูอากาศ แทรกซอนเข้าโสตประสาทลึกลงไปถึงวิญญาณ ใครหนอเป็นผู้บรรเลงเพลงเศร้าเช่นนั้น

๓. เคยได้ยินผู้หลักผู้ใหญ่เล่ากันมาว่า เดิมพระเจ้าแผ่นดินโปรดให้มีกำปั่นเงินไว้ข้างพระแท่นที่บรรทมใบหนึ่ง สำหรับทรงหยิบพระราชทานผู้ใด หรือใช้จ่ายการอันใดโดยลำพังพระองค์เอง

๔. ในวัฒนธรรมไทยนั้น เด็กทารกให้นอนในเปล เปลที่ให้เด็กนอนนั้น นอกจากจะบอกความสบายแล้ว ยังบ่งบอกฐานะของครอบครัวอีกด้วย

๕. ทั้งสองเดินตรงขึ้นข้างบน เท้าระหญ้าเปียกน้ำค้าง แทรกตัวเข้าในความขาวนวล รู้สึกเย็นชื้นที่ผิวหน้าเธอและเขานั่งลงบนแคร่ไผ่ใต้ต้นไม้บนยอดเนิน เบิ่งตาอยู่กับละอองละเอียดที่กระจัดกระจายรอบตัว

๖. สมิงพระรามก็แต่งตัวใส่เสื้อชมพู สอดแหวนเพชรเก้ายอดซ้ายขวา โพกผ้าชมพูขลิบทอง แล้วเอาแป้งหอม น้ำมันหอมเจือผงอันปลุกเสกอาคมมาประหน้า บริกรรมร่ายมนตร์คาถาวิทยาที่เคยเคารพ

๗. หล่อนพยักหน้าช้า ๆ ทอดสายตาเหม่อมองข้ามป่าไผ่และควันไฟไปยังทิวเขาเบื้องโน้น ไปยังความเวิ้งว้างว่างเปล่า

๘. แล้วบ่ายวันหนึ่ง พายุใหญ่ก็พัดโหมกระหน่ำ ท้องฟ้าเป็นสีแดงขุ่น เมฆสีเทาเข้มก่อตัวรับอย่างรวดเร็ว ลมพัดต้นไม้หักโค่น เสียงดังอึงคะนึงไปทั่วทุกทิศ

๙. บ้านไม้ทรงไทยหลังหนึ่งแฝงอยู่ในดงไม้ มวลใบไม้สีเงินกำลังร่ายฟ้อนพลิกพลิ้วพร่างพรายสะบัดใบอ้อนสายลม ฤดูหนาวในยามค่ำสนธยา

๑๐. เดือนตกไปแล้ว ดาวแข่งแสงขาวยิบ ๆ ยับ ๆ เหมือนเกล็ดแก้วอันสอดสอยร้อยปักอยู่เต็มผ้าดำผืนใหญ่ วูบวาบวิบวับส่องแสง ใหญ่แลน้อย ใกล้แลไกล บางดวงแสงหนาวดูเย็นนิ่ง บางดวงกะพริบพร่างพร้อย ดั่งดาวใหญ่น้อย แย้มยิ้มหยอกเอินกัน

ข้อใดไม่ใช่การเขียนพรรณนา

ข้อใดเป็นการเขียนพรรณนา

ข้อใดไม่ใช่การเขียนแบบพรรณนา

“อากาศยามเช้าในสวนของคฤหาสน์บดินทราช...ดูสดใสผีเสื้อแสนสวยกรีดปีกระยับในสายแดดอ่อนยามเช้าจากดอกหนึ่งไปที่ดอกไม้นานาพันธุ์อีกหลายๆดอกสีของกุหลาบปักกิ่ง...แดงสดสว่างจ้าตัดกับสีเขียวสดของสนามหญ้าประกายของน้ําค้างต้องแดดวาววับราวกับอัญมณีเรียงรายอยู่บนพื้นสนาม” จากข้อความข้างบนเป็นการกล่าวพรรณนาแบบใด