เผลอไผล

โปรตีน

ควอนตัม

นิทรา

มีจำนวนครุ 7 คำ ลหุ 5 คำ

มีจำนวนครุ 4 คำ ลหุ 8 คำ

มีจำนวนครุ คำ 5 ลหุ 7 คำ

มีจำนวนครุ 8 คำ ลหุ 4 คำ

อ่านออกเสียงพยัญชนะต้นตัวแรกควบกับเสียงพยัญชนะต้นตัวที่สอง

อ่านออกเสียงพยัญชนะต้นตัวแรกพร้อมกับเสียงพยัญชนะต้นตัวที่สอง

อ่านออกเสียงพยัญชนะต้นตัวที่สองแยกกับเสียงพยัญชนะต้นตัวแรก

อ่านออกเสียงวรรณยุกต์ พยางค์ที่สองตามเสียงวรรณยุกต์ของพยัญชนะต้นตัวแรก

44 เสียง เพราะจำนวนรูปและเสียงต้องเท่ากันเสมอ

20 เสียง เพราะตัว อ ถือว่าเป็นทุ่นให้สระเกาะ

19 เสียง เพราะตัว ฅ และ ฃ ไม่มีการใช้งานแล้ว

21 เสียง เหมือนในบทเรียน

สบาย เป็นคำอักษรนำ เพราะอักษรสูงนำอักษรกลาง

จริง ไม่เป็นคำควบกล้ำแท้ เพราะออกเสียงพยัญชนะต้นควบ "จร"

เบรก เป็นคำควบกล้ำแท้ เพราะออกเสียงพยัญชนะต้นควบ "บร"

ชิชะ เป็นคำลหุ เพราะประสมรัสสระและไม่มีตัวสะกด

คำตายทุกคำ เป็น คำลหุ

คำครุทุกคำ เป็น คำเป็น

คำเป็นทุกคำ เป็น คำครุ

คำที่ไม่มีตัวสะกดทุกคำเป็นคำตาย

สระ 24 เสียง และสระเกิน 8 เสียง

สระ 21 เสียง คู่เทียบเสียง 3 เสียง สระเกิน 8 เสียง

สระ 20 เสียง สะเกิน 12 เสียง

สระ 18 เสียง คู่เทียบเสียง 6 เสียง สระเกิน 8 เสียง

อำ ไอ ใอ เอา ฤ ฤๅ

เอียะ เอีย เอือะ เอือ อัวะ อัว

อา อี อื อู เอ แอ

อะ อิ อึ อุ เอะ แอะ

มา, ม่า, ม้า, ม๊า, ม๋า

มา ม่า ม้า

มา, ม้า, ม๊า, ม๋า

มา, ม้า, ม๊า

เสียงซ้ำกับสระเดี่ยว

ไม่มีคู่เทียบเสียง

ไม่มีคำที่ใช้สระนั้น

จำนวนรูปสระทั้งหมดมีเพียง 21 รูป

เจ้า / เฝ้า / เข่า / เท้า

ดี / มี / ที / ที่

ไฟ / ใบ / ไข / ไห

ขาว / หลาน / หาว / หนาว

อักษรต่ำเดี่ยวสามารถผันวรรณยุกต์ได้ครบทั้ง 5 เสียงโดยไม่ต้องใช้อักษรนำ ส่วนอักษรต่ำคู่ต้องใช้อักษรนำเสมอ

อักษรต่ำเดี่ยวไม่มีอักษรสูงเป็นคู่เสียง และต้องใช้อักษรกลาง/อักษรสูงนำเพื่อให้ผันวรรณยุกต์ครบ 5 เสียง ส่วนอักษรต่ำคู่มีอักษรสูงเป็นคู่เสียงและสามารถผันได้ครบ 5 เสียง

อักษรต่ำเดี่ยวและอักษรต่ำคู่สามารถผันวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียงเท่ากัน ไม่แตกต่างกัน

อักษรต่ำเดี่ยวและอักษรต่ำคู่แตกต่างกันเพียงรูปลักษณ์ทางอักขรวิธีเท่านั้น ไม่มีผลต่อการผันวรรณยุกต์

ใช่ คำเป็นทุกคำเป็นคำครุ และคำครุทุกคำก็เป็นคำเป็น

ไม่ใช่ คำเป็นทุกคำเป็นคำครุ แต่คำครุไม่จำเป็นต้องเป็นคำเป็นทุกคำ

ไม่ใช่ คำเป็นทุกคำไม่จำเป็นต้องเป็นคำครุ แต่คำครุทุกคำเป็นคำเป็น

ไม่ใช่ ทั้งคำเป็นไม่จำเป็นต้องเป็นคำครุ และคำครุไม่จำเป็นต้องเป็นคำเป็น

ประสมด้วยทีฆสระ (เสียงยาว) โดยไม่มีตัวสะกด

ประสมด้วยรัสสระ (เสียงสั้น) โดยมีตัวสะกด กง กน กม

ประสมด้วยทีฆสระหรือรัสสระ โดยมีตัวสะกด กก กด กบ

ประสมด้วยทีฆสระ โดยมีตัวสะกด เกย เกอว

การแต่งประโยคให้ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์และความหมาย

แบบแผนที่ว่าด้วยตัวหนังสือ พร้อมทั้งวิธีเขียนอ่านและใช้ตัวหนังสือให้ถูกต้องตามความนิยม

ศาสตร์ว่าด้วยการประดิษฐ์อักษรและลายมือให้สวยงาม

การเลือกใช้คำศัพท์และสำนวนโวหารให้เหมาะสมกับกาลเทศะ

น้ำพริกถ้วยเก่า

ขว้างงูไม่พ้นคอ

ไก่แก่แม่ปลาช่อน

ลางเนื้อชอบลางยา

กิน มี สวย

แพะ ปาก กับ

งู จะ ไม่

ทราบ หา เลือด

หน้าเป็น อักษรนำ

คำว่า “กนก” ไม่ใช่อักษรนำ แต่เป็นการอ่านออกตามพยางค์

คำว่า “ปรอท” เป็นการอ่านควบกล้ำ

คำว่า “อยู่” ออกเสียง ย ตามปกติ

รัสสระ คำเป็น

รัสสระ คำตาย

ทีฆสระ คำเป็น

ทีฆสระ คำตาย

คำลหุ เพราะเน้นพยางค์แรกเท่านั้น

คำครุ เพราะเน้นพยางค์หลังเท่านั้น

คำลหุและคำครุ แบ่งได้ตามพยางค์เท่านั้น

สามารถเป็นคำลหุหรือคำครุก็ได้

'มัก' เป็นอักษรต่ำคำตาย ผันเสียงวรรณยุกต์ ตรี ส่วน 'ง่าย' เป็นอักษรต่ำคำเป็น ผันเสียง วรรณยุกต์สามัญ

'มัก' เป็นอักษรต่ำคำตาย ผันเสียงวรรณยุกต์ โท ส่วน 'ง่าย' เป็นอักษรต่ำคำเป็น ผันเสียง วรรณยุกต์สามัญ

'มัก' เป็นอักษรต่ำคำตาย ผันเสียงวรรณยุกต์ ตรี ส่วน 'ง่าย' เป็นอักษรต่ำคำเป็น ผันเสียง วรรณยุกต์โท

'มัก' เป็นอักษรต่ำคำตาย ผันเสียงวรรณยุกต์ โท 'ง่าย' เป็นอักษรต่ำคำเป็น ผันเสียง วรรณยุกต์โท

เป็นคำเป็นที่ประสมด้วยสระเสียงสั้น

เป็นคำตายที่มีพื้นเสียงเอกโดยไม่ต้องแสดงรูป

เป็นอักษรสูงที่ผันวรรณยุกต์เอกโดยอัตโนมัติ

เป็นคำยืมที่ไม่นับเข้ากับระบบผันวรรณยุกต์ปกติ

ตำรวจตรวจตราความปลอดภัยในชุมชน

พี่ ๆ ทหารกล้าเป็นแนวหน้าในการรบ

นักแข่ง F1 เบรกรถจนเสียหลัก

เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็ว

เพราะ “อ” เป็นเพียงอักษรนำ ไม่ใช่พยัญชนะแท้ที่ออกเสียง

เพราะ “อ” ที่ปรากฏท้ายคำมักจะทำหน้าที่เป็นทุ่นให้สระเกาะ หรือมักเป็นตัวอักษรที่ไม่ออกเสียง

เพราะเสียงของ “อ” ถือเป็นเสียงกลืนในลำคอ ซึ่งไม่นับเป็นเสียงพยัญชนะท้าย

เพราะ “อ” ไม่สามารถเป็นตัวสะกดในมาตราแม่ใดได้เลย

ล่ะห๊ะ นะค๊า เจ้าฮะ

ป๋าข๋า ห๋า นู๋จ๊ะ

ปะป๊า หน้าหยา เละตุ้มเป๊ะ

ม่ะหมา ฟุ้งเฝ้อ ข้นแค้น

ฟ เป็นอักษรต่ำ ฝ เป็นอักษรสูง

ฟ เป็นอักษรสูง ฝ เป็นอักษรต่ำ

ฟ เป็นอักษรกลาง ฝ เป็นอักษรต่ำ

ทั้งคู่เป็นอักษรคู่