Алғашқы қауымдық дәуірде тәрбие тек жазбаша түрде берілді.

Орхон-Енисей жазбалары елді бірлікке, ерлікке шақырған тәрбиелік мұра болып табылады.

Жүсіп Баласағұнның «Құтты білік» еңбегінде тек әскери өнер ғана насихатталған.

Қазақ ауыз әдебиетіндегі ертегілер, мақал-мәтелдер – этнопедагогикалық мәні бар құралдар.

Әл-Фараби «Қайырымды қала» еңбегінде білім мен әдептіліктің тәрбиедегі рөлін ерекше атап өткен.

Этнопедагогика ғылымы тек ХХ ғасырда пайда болды, бірақ оның бастау көздері көне дәуірге барып тіреледі.

Қазақ ауыз әдебиеті тек ойын-сауық үшін қолданылып, тәрбиелік мәні болмаған.

Батырлар жыры жас ұрпақты елін қорғауға, батырлыққа баулыды.

Жыраулар поэзиясы (Асан Қайғы, Бұқар жырау) халықты бірлікке, елдікке шақырып, тәрбиелік рөл атқарды.