ก. บาลี-สันสกฤต

ข. เขมร

ค. มลายู

ง. ภาษาล้านนา

ก. วรรณคดีหมายถึงเรื่องที่มีคุณค่าสูง ส่วนวรรณกรรมรวมทุกผลงานที่เขียน

ข. วรรณกรรมเก่ากว่า

ค. วรรณคดีมีแต่กลอนเท่านั้น

ง. ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกัน

ก. ด้านเศรษฐกิจ

ข. ด้านการค้าขาย

ค. ด้านภาษาและวัฒนธรรม

ง. ด้านการเมือง

ก. ใช้คำสั้น ๆ

ข. ใช้ภาษาที่ไพเราะ มีจังหวะ และมีความหมายลึกซิ้ง

ค. ใช้คำยืมจากต่างประเทศมาก

ง. ไม่มีสัมผัส

ก. เพื่อขายให้ได้กำไร

ข. เพื่อโฆษณา

ค. เพื่อการเมืองในสมัยก่อน

ง. เพื่อให้ข้อคิดและความเพลิดเพลินแก่ผู้อ่าน

ก. เหตุการณ์ทางวิทยาศาสตร์

ข. ความรู้สึกและความคิดของมนุษย์

ค. ตัวเลขและสูตรคณิตศาสตร์

ง. ภาพถ่ายทางธรรมชาติ

ก. การเขียนหนังสือวิชาการ

ข. การเขียนรายงาน

ค. การใช้ถ้อยคำให้ไพเราะและมีความหมายลึกซึ้ง

ง. การแต่งเพลง

ก. ความเป็นอยู่ ความเชื่อ และค่านิยมของผู้คน

ข. การค้าและอุตสาหกรรม

ค. การศึกษาในโรงเรียน

ง. คำสั่งสอน

ก. นักเขียน

ข. กวี

ค. อาจารย์

ง. นักวิชาการ

ก. ความเพลิดเพลินและข้อคิดในการดำเนินชีวิต

ข. ทำให้ร่ำรวย

ค. ใช้แทนตำราเรียน

ง. ช่วยในเรื่องความจำ

ก. ใช้คำยาก

ข. มีเนื้อหาดี สำนวนงดงาม และให้คติธรรม

ค. มีความยาวมาก

ง. ใช้คำสั้นกระชับแต่ไม่มีความหมาย

ก. ทักษะการคิดและการใช้ภาษา

ข. ทักษะการเอาตัวรอด

ค. ทักษะการมีสติ

ง. ทักษะด้าน พัฒนาการ

ก. วรรณคดีเก่า

ข. วรรณคดีสั้น

ค. วรรณคดีร่วมสมัย

ง. วรรณกรรมโบราณ

ก. ความยากของภาษา

ข. ความยาวของเนื้อหา

ค. ความจริงในประวัติศาสตร์

ง. ความไพเราะของถ้อยคำและการใช้ภาษาที่มีศิลปะ