WorksheetsZdążyć przed Panem Bogiem
Total questions: 16
Worksheet time: 8mins
Hanna Krall namówiła Marka Edelmana na rozmowę o getcie
między końcem powstania w getcie a wybuchem powstania warszawskiego.
kilka miesięcy po zakończeniu II wojny światowej.
30 lat po tamtych wydarzeniach.
ponieważ jako pacjentka po operacji serca miała z nim codzienny kontakt.
Przełożoną szkoły pielęgniarek w getcie była
Luba Blumowa.
Tenenbaumowa.
Teodozja Goliborska.
Elżbieta Chętkowska.
Marek Edelman w słowach: „Wtedy zrozumiałem, że najważniejsze ze wszystkiego jest nie dać wepchnąć się na beczkę. Nigdy, przez nikogo. Rozumiesz? Wszystko, co robiłem potem – robiłem dlatego, żeby nie dać się wepchnąć” odnosi się do epizodu
aresztowania Cywki Ryman, która zjadła kawałek swego zmarłego dziecka.
z udziałem starego Żyda, któremu Niemcy obcinali brodę.
oddania przez pielęgniarkę Tenenbaumową numerka życia swojej córce.
samobójstwa Jurka Wilnera.
Po wojnie Marek Edelman jako lekarz namawia profesora Molla do ryzykownej operacji pani Bubnerowej polegającej na
przeszczepie serca.
odwróceniu krwiobiegu.
wszczepieniu sztucznych żył.
przetoczeniu całej krwi.
W Zdążyć przed Panem Bogiem cytowane są wiersze
Michała Klepfisza.
Zygmunta Klepfisza.
Poli Lifszyc.
Jurka Wilnera.
Amerykański lekarz wywołał gniew Edelmana słowami: „Szliście jak barany na śmierć”. Odnosiły się one do
powstańców w getcie warszawskim.
Żydów wchodzących do wagonów śmierci.
ludności żydowskiej straconej w ulicznych egzekucjach.
społeczności żydowskiej, która zgodziła się na zamknięcie w getcie.
Marek Edelman mógł opuszczać teren getta, ponieważ
miał częściowo aryjskie pochodzenie.
zaopatrywał szpital w żywność.
nosił próbki krwi chorych na tyfus do stacji sanitarno-epidemiologicznej.
przekupił niemieckiego komendanta i szmuglował broń.
Marek Edelman w swojej relacji o powstaniu w getcie
dokonuje heroizacji działań bohaterów.
umniejsza heroizm działań bohaterów.
podkreśla swoje znaczenie jako przywódcy powstania.
umniejsza swoje znaczenie jako przywódcy powstania.
Wśród prawdziwych bohaterek wymienia Polę Lifszyc, ponieważ
przeniosła maszynę drukarską przez bramę getta.
oddawała swoje głodowe racje żywnościowe pacjentom.
dobrowolnie poszła ze swoją matką do transportu.
opiekowała się chorymi na tyfus.
Marek Edelman codziennie stawał w bramie Umschlagplatzu, by
prowadzić szczegółowe statystyki wywózki.
rozdawać wchodzącym do wagonów racje żywnościowe.
wybierać osoby, które mogą wrócić do getta.
kierować potrzebujących na badania medyczne.
Lekarka z getta Teodozja Goliborska wydała po wojnie w Australii pracę naukową pod tytułem
Wskaźnik zachorowań na tyfus w obszarze zamkniętym – getto warszawskie 1941–1942.
Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim w 1942 r.
Getto w Warszawie 1941 – wpływ przeludnienia na ogólny stan higieny.
Choroby dziecięce na obszarze getta Warszawa 1940–1943 – statystyki i etiologia.
„Zażądali przygotowania na jutro transportu dzieci. To dopełnia mój kielich goryczy, przecież nie mogę wydawać na śmierć bezbronne dzieci. Postanowiłem odejść. Nie traktujcie tego, jako akt tchórzostwa względnie ucieczkę”. List zawierający to zdanie napisał
Mordechaj Anielewicz przed objęciem funkcji komendanta ŻOB.
Adam Czerniaków przed popełnieniem samobójstwa.
Marek Edelman przed ucieczką z getta.
policjant Lejkin przed rezygnacją z funkcji.
Marek Edelman wspomina o tym, jak sam ocalał przed pewną śmiercią, gdy
nie wybuchł granat, który wypadł mu z ręki podczas powstania w getcie.
niemiecki żołnierz, który do niego strzelał, okazał się mieć wadę wzroku.
po wydostaniu się z getta kanałami zapadł na ciężkie zapalenie płuc.
znajomy policjant zdjął go z furmanki wiozącej złapanych na Umschlagplatz.
Utwór kończy się stwierdzeniem, że szansa powodzenia operacji kardiologicznej to
1 : 20
1 : 3 000
1 : 10 000
1 : 400 000
Marek Edelman po wojnie został lekarzem, ponieważ
na studia medyczne zapisała go żona Ala.
chciał, tak jak w czasie powstania, ratować ludzkie życie.
nie dostał się na ekonomię.
obiecał to przed wojną swojej matce.
Przyjaciele pomogli mu podjąć tę decyzję
rysując przed jego oczyma ludzkie narządy, gdy leżał odwrócony do ściany.
kupując na urodziny atlas anatomiczny.
przypominając chwile spędzone w ambulatorium w getcie.
recytując podczas urodzin przysięgę Hipokratesa.
