Kumakaway ang mga damo sa ihip ng hangin.

Abot-langit ang kanyang pasasalamat sa mga tumulong sa kanya.

O, Pag-asa! Huwag mo kaming talikdan sa aming paghihirap.

Ang kaniyang mga ngiti ay parang sikat ng araw.

Ang kanyang puso ay batong di-matitinag.

Nakangiti ang langit tuwing sasapit ang umaga.

Lumuha ng dugo ang ina sa sobrang kalungkutan.

Bayan ko, kailan ka ba lalaya sa kadena ng paghihirap?

Ang pagmamahalan nila ay kawangis ng isang walang-hanggang awit.

Ang oras ay ginto.

Ang kampana ng simbahan ay tumawag sa mga tao.

Ang kanyang luha ay naging dagat matapos mawala ang kanyang mahal.

Kamatayan, nasaan ka na? Wakasan mo na ang aking pagdurusa.

Ang ganda ni Celia ay mistulang bulaklak.

Ang kapatid ko ay ahas sa aming pamilya.

Ang araw ay nagbigay-pugay sa pagdating ng dilim.

Halos mabasag ang tainga ko sa lakas ng busina.

Liwanag ng Aking Buhay, gabayan mo ako sa aking paglalakbay.

"Liwanag ng Aking Buhay, gabayan mo ako sa aking paglalakbay."

"Ang kanyang tinig ay kasing lamig ng yelo."

"Siya ay isang anghel na bumaba mula sa langit."

"Ang apoy ay sumasayaw sa fireplace."

"Wala akong tulak-kabigin sa kaniyang pag-ibig."

"Inang Kalikasan, patawarin mo kami sa aming mga pagkakamali."

"Ang bahay namin ay gaya ng isang malaking palasyo."

"Ang mga problema niya ay isang bundok na mahirap akyatin."

"Ang gitara ay umiiyak tuwing tinutugtog ang malungkot na kanta."

"Handa akong kunin ang buwan para lang sa iyo."

"Kagandahan! Bakit ka pa umalis sa aking paningin?"

"Ang ugali niya ay parang hangin na pabago-bago."

"Siya ay halimaw kung magalit."

"Ang hangin ay bumubulong ng mga lihim."

"Dahil sa gutom, makakain ko ang isang kabayo."

"Araw, salamat sa iyong liwanag at init."

"Ang mukha niya ay animo'y porselana sa kinis."

"Ang pulitiko ay isang buwaya sa gobyerno."

"Ang relo ay naghahabol sa lumilipas na oras."

"Ang pagmamahal niya ay kasinglalim ng karagatan at kasing taas ng langit."

"O, Karagatan! Gaano man kalaki ang iyong alon, hindi mo ako matitinag."