คาร์เบอร์ไรซิงไม่จำเป็นต้องชุบแข็ง ส่วนไนไตรดิงจำเป็นต้องชุบแข็ง

คาร์เบอร์ไรซิงใช้คาร์บอนเป็นหลัก ส่วนไนไตรดิงใช้โบรอนเป็นหลัก

คาร์เบอร์ไรซิงทำในเฟสออสเทนไนต์ ส่วนไนไตรดิงทำในเฟสเฟอร์ไรต์

คาร์เบอร์ไรซิงต้องทำในเฟสเฟอร์ไรต์ ส่วนไนไตรดิงต้องทำในเฟสออสเทนไนต์

0.1-0.2 เปอร์เซ็นต์

มากกว่า 1.2 เปอร์เซ็นต์

0.4-0.6 เปอร์เซ็นต์

0.8-1.0 เปอร์เซ็นต์

Fe₂O₃, MnO₂ และ SiO₂

BaO, Na₂O และ CaO

BaCO₃, Na₂CO₃ และ CaCO₃

NaCl, KCl และ NaNO₃

ชั้นผิวแข็งที่ได้จากการแพ็คคาร์เบอร์ไรซิงมีความเปราะสูง ไม่เหมาะกับการชุบแข็งอย่างรวดเร็ว

สารให้คาร์บอนเป็นอันตรายหากสัมผัสกับน้ำหรือน้ำมัน

ต้องนำชิ้นงานออกจากกล่องที่บรรจุสารให้คาร์บอนก่อนการชุบแข็ง

อุณหภูมิที่ใช้ในการทำคาร์เบอร์ไรซิง (900-950 °C) สูงเกินไปสำหรับการชุบแข็งโดยตรง

ช่วยในการลดอุณหภูมิภายในเตาให้อยู่ในช่วงที่กำหนด

ช่วยป้องกันการเกิดออสเทนไนต์ตกค้าง (Retained austenite) ในชิ้นงาน

ทำหน้าที่เป็นสารให้คาร์บอนหลักในการแพร่เข้าสู่ผิวเหล็ก

ช่วยให้แก๊สไฮโดรคาร์บอนเกิดการแตกตัว (Cracking) ได้ง่ายขึ้น

การอบคืนไฟ (Tempering) ที่อุณหภูมิสูง

การทำ Annealing

กระบวนการบำบัดด้วยความเย็น (Sub-zero treatment)

การทำ Normalizing

สามารถเลือกสร้างชั้นเดียวของ Fe_2-3N หรือ Fe₄N และป้องกันการเกิดชั้นสารประกอบได้

ใช้เกลือไซยาไนด์เพื่อเพิ่มความเร็วของกระบวนการ

สามารถใช้อุณหภูมิที่สูงขึ้นได้มาก เพื่อลดระยะเวลาในการทำไนไตรดิง

กระบวนการนี้ใช้ได้กับเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำเท่านั้น

FeB

Fe₂B

Fe₃C

$AlN$

ความหนาของชั้นเคลือบที่ค่อนข้างบาง (2-14 ไมโครเมตร) และต้องมีการจัดการสิ่งแวดล้อมจากของเสีย เช่น เกลือหลอม

ชั้นเคลือบที่ได้มีความแข็งต่ำและทนทานต่อการสึกหรอได้น้อย

ไม่สามารถใช้ได้กับเหล็กกล้าที่ผ่านการอบชุบแข็งด้วยน้ำมันและแก๊ส

ชั้นเคลือบหลุดลอกได้ง่ายและไม่สามารถทำซ้ำได้หลายครั้ง