Rozpoczyna się w receptorach siatkówki, sygnały do komórek dwubiegunowych, następnie do komórek zwojowych, aksony do ciała kolankowatego bocznego, a stamtąd do pierwszorzędowej kory wzrokowej.

Zaczyna się w korze wzrokowej, a następnie sygnały są przesyłane do komórek zwojowych, a potem do receptorów siatkówki.

Informacja wzrokowa jest przetwarzana w ciele kolankowatym bocznym, a następnie przesyłana do receptorów siatkówki.

Sygnały wzrokowe są przesyłane bezpośrednio do móżdżku, a następnie do kory wzrokowej.

Teoria Retinex to koncepcja, według której nasz mózg określa barwy, porównując informacje z różnych obszarów siatkówki.

Teoria Retinex zakłada, że kolory są stałe i niezmienne w różnych warunkach oświetleniowych.

Teoria Retinex sugeruje, że barwy są postrzegane tylko na podstawie światła odbitego od obiektu.

Teoria Retinex jest związana z percepcją dźwięku i jego wpływem na postrzeganie kolorów.

To zjawisko, które polega na widzeniu kolorów po długim patrzeniu na jasną powierzchnię.

To złudzenie wzrokowe, które pojawia się po długim patrzeniu na jeden kolor.

To efekt dźwiękowy, który występuje po długim słuchaniu muzyki.

To zjawisko, które polega na widzeniu kształtów po długim patrzeniu na jeden obraz.

Receptory wrażliwe na ruch

Receptory wrażliwe na jasne światło

Receptory odpowiedzialne za widzenie barwne

Receptory wrażliwe na ciemność

Zaburzenie widzenia barwnego, trudność w rozróżnianiu barwy czerwonej od zielonej.

Zaburzenie widzenia, które powoduje całkowitą ślepotę.

Zaburzenie, które polega na nadwrażliwości na światło.

Zaburzenie widzenia, które powoduje widzenie w odcieniach szarości.

Receptory odpowiedzialne za widzenie w kolorze

Receptory umożliwiające widzenie przy słabym oświetleniu

Receptory odpowiedzialne za ostrość widzenia

Receptory odpowiedzialne za percepcję dźwięku

Teoria percepcji barw, według której postrzegamy kolory w parach przeciwstawnych

Teoria, która wyjaśnia zjawisko powstawania negatywowych powidoków barwnych

Teoria, która dotyczy tylko barw ciepłych

Teoria, która nie ma związku z percepcją kolorów

Zaburzenie widzenia polegające na nieostrym widzeniu linii w określonym kierunku, spowodowane asymetryczną krzywizną gałki ocznej.

Stan, w którym osoba widzi wyraźnie tylko w jednym kierunku.

Zaburzenie, które powoduje, że wszystkie obiekty wydają się rozmyte.

Problem z widzeniem, który można leczyć tylko chirurgicznie.

Zaburzenie widzenia barwnego

Zaburzenie widzenia przestrzennego

Zaburzenie widzenia nocnego

Zaburzenie widzenia centralnego

W korze mózgowej w strumieniu brzusznym, w pierwszorzędowej korze wzrokowej (V1), następnie do obszaru V2 i dolnej kory skroniowej.

W korze przedczołowej, odpowiedzialnej za podejmowanie decyzji.

W korze ruchowej, kontrolującej ruchy ciała.

W hipokampie, związanym z pamięcią i uczeniem się.