Cicero ve Horatius'un MÖ 1. yüzyılda sunduğu anlam aktarımına yönelik çeviri stratejisi, ilerleyen yüzyıllarda ​ (a)   çevirmenlerine de esin verdi.

Kutsal kitabın çevirileri arasında en çığıraçıcı olan ​ (a)   çevirisi oldu.

Luther'in çeviri kuramma en büyük katkısı "​ (a)   " olarak adlandırılabilecek yaklaşımıydı.

Tyndale de dini sapkınlık suçlamasıyla 1536 yılında ​ (a)   .

​ (a)   1813'te yaptığı "Farklı Çeviri Yöntemleri Üzerine" başlıklı konuşması çeviri kuramlarının tarihinde bir dönüm noktası kabul edilebilir.

Bugün genel olarak "dizgeci" kuramlar olarak adlandırılan ve çeviri ve kültür içinde çevirinin konumunu yapısalcı bir yaklaşımla ele alan kuramlann öncüsü olan Çoğuldizge kuramı Itamar ​ (a)   tarafından ​ (b)   yıllarda geliştirilmiştir.

İşlevsel yaklaşımlar arasında en fazla öne çıkan Alman çeviri-bilimci ​ (a)   'in ​ " (b)   " kuramıdır. ​ (c)   , bu kuramı ​ (d)   'in metin türleri ve işlevleri üzerine yaptığı çalışmalarla temellendirmiş ve​ (e)   ile birlikte "genel" bir çeviri kuramı sunma çabasıyla kaleme aldığı kitapta geliştirmiştir

Çeviriyi bir iletişim süreci olarak tanımlayan ​ (a)   , bu süreçte çeviriyi başlatan, çevirmene işi veren, çevrilecek metnin yazarı, çevirmen, çeviri metnin kullanıcısı, çeviri metnin alıcısı gibi bir dizi aktörün yer aldığım belirtir.