ตัวแปรในภาษาไพทอน

คือ คำภาษาอังกฤษที่ผู้พัฒนาโปรแกรมกำหนดขึ้นเพื่อเก็บข้อมูลต่าง ๆ โดยชื่อตัวแปรที่ตั้งจะต้องสัมพันธ์กับข้อมูลภายในตามกฎการตั้งชื่อตัวแปร

กฎการตั้งชื่อตัวแปร

1. ตัวอักษรตัวแรกของตัวแปรต้องเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์เล็ก (a-z) หรือ ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ (A-Z) เท่านั้น

2. ห้ามใช้อักขระพิเศษ เช่น @, #, +, $, &

3. ชื่อตัวแปรที่สะกดด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์เล็กถือว่าเป็นคนละ ตัวแปรกับชื่อตัวแปรที่สะกดด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่ เช่น Num1 กับ num1

4. ตัวอักษรตัวแรกห้ามใช้ตัวเลข แต่สามารถใช้ประกอบในชื่อตัวแปร

5. ห้ามตั้งชื่อตัวแปรซ้ำกับคำสงวน เช่น and, break, class, else, while, if, not

6. ห้ามเว้นวรรคระหว่างตัวอักษร สามารถใช้เครื่องหมายอันเดอร์สกอร์ (_) ในการแบ่งคำ

ชนิดข้อมูลของตัวแปร เป็นการกำหนดประเภทให้กับตัวแปรที่สร้างขึ้นว่า มีลักษณะของข้อมูลอย่างไร โดยชนิดของข้อมูลที่มักใช้งานบ่อย มี 3 ประเภท คือ. . .

1) ข้อมูลชนิดตัวเลขจำนวนเต็ม (Integer: int)

คือ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับตัวเลขสามารถนำมา คำนวณเพื่อหาค่าได้ เช่น จำนวนเงิน อายุ คะแนนสอบ

2) ข้อมูลชนิดเลขทศนิยมหรือเลขจำนวนจริง (Float)

คือ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเลขทศนิยม หรือเลขจำนวนจริง เช่น อุณหภูมิ ค่าเฉลี่ย ดอกเบี้ยธนาคาร

3) ข้อมูลชนิดอักขระหรือข้อความ (String: str)

คือ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ ข้อความรวมถึงตัวเลขที่ ไม่สามารถคำนวณได้ เช่น เบอร์โทรศัพท์ ชื่อ-นามสกุล บ้านเลขที่

รหัสรูปแบบข้อมูล (Format Code) คือ รหัสที่แทนชนิดของข้อมูล โดยใช้ร่วมกับคำสั่งการแสดงผลและคำสั่งการรับข้อมูล ซึ่งรหัสรูปแบบข้อมูล มีดังนี้

1) %d = เลขจำนวนเต็ม (Integer)

2) %s = ตัวอักษร (String)

3) %f = เลขทศนิยมหรือเลขจำนวนจริง (Float)

คำสั่งพื้นฐานในการเขียนโปรแกรมด้วยภาษาไพทอน (Python)

1) print( ) = แสดงสิ่งที่อยู่ในวงเล็บออกหน้าจอ

2) input( ) = รับข้อความจากแป้นพิมพ์

3) float() = แปลงข้อความเป็นจำนวนจริง