wayground logo

Free Printable Worksheets

NEW

Font size

S
M
L
XL
Worksheets

kpp3

Total questions: 61

Worksheet time: 31mins

Name
Class
Date
1.

Wskaż prawidłową kolejność czynności jakie należy wykonać po wezwaniu pomocy u nieprzytomnego poszkodowanego, po urazie, bez widocznych obrażeń, z zachowanym własnym charczącym oddechem i oznakami krążenia: 1) okrycie kocem termoizolacyjnym; 2) tlenoterapia bierna; 3) założenie rurki ustno-gardłowej; 4) ręczna stabilizacja kręgosłupa szyjnego; 5) udrożnienie dróg oddechowych poprzez wysunięcie żuchwy. Prawidłowa odpowiedź to:

a)

2,5,3,1,4.

b)

1,3,5,4,2.

c)

3,2,4,1,5.

d)

5,4,3,2,1.

e)

4,2,1,3,5.

2.

Postępowanie z poszkodowanym, który w czasie pożaru wyskoczył z III piętra i doznał urazu kręgosłupa w odcinku piersiowo-lędźwiowym oraz jest nieprzytomny, z zachowanym krążeniem i oddechem, w pierwszej kolejności obejmuje:

a)

masaż pośredni serca, bo podtrzymanie krążenia jest priorytetem.

b)

oddech zastępczy z tlenoterapią o przepływie 10 l na minutę.

c)

stabilizację kręgosłupa oraz tlenoterapię bierną.

d)

opatrzenie ran i złamań oraz oparzeń.

e)

szybki transport do szpitala.

3.

Spośród niżej wymienionych czynności ratowniczych, wskaż czynność priorytetową u osoby nieprzytomnej:

a)

opatrenie rany oparzeniowej.

b)

udrożnienie dróg oddechowych.

c)

unieruchomienie złamanej kończyny.

d)

zaopatrzenie złamania otwartego.

e)

okrycie kocem termoizolacyjnym.

4.

Rurkę ustno-gardłową zastosujesz:

a)

u poszkodowanych przytomnych, ale po urazach klatki piersiowej.

b)

u nieprzytomnych z obecną treścią pokarmową w jamie ustnej (dla udrożnienia).

c)

zawsze u poszkodowanych przytomnych z urazem twarzoczaszki.

d)

tylko przy bezdechu u dorosłych, zamiast tlenoterapii.

e)

u nieprzytomnych, aby zmniejszyć zagrożenie niedrożnością dróg oddechowych.

5.

W postępowaniu z nieprzytomnym dorosłym nieurazowym, wezwanie pomocy powinno nastąpić:

a)

po stwierdzeniu, że poszkodowany jest nieprzytomny.

b)

jeżeli poszkodowany ma poważne obrażenia.

c)

nie należy wzywać pomocy, jeżeli strażak-ratownik wie, co należy zrobić z osobą poszkodowaną.

d)

po pierwszej minucie resuscytacji.

e)

po udzieleniu pierwszej pomocy i stwierdzeniu, że stan poszkodowanego nie ulega zmianie.

6.

Podczas oceny stanu neurologicznego poszkodowanego korzystamy ze skali AVPU. Co oznaczają poszczególne litery tej skali:

a)

A- alergie V- wysypki P- przyjmowane leki U- uzależnienia.

b)

A- zorientowany, V- reaguje na bodźce słowne P- reaguje na bodźce bólowe U- brak reakcji.

c)

A- brak reakcji V- reaguje na bodźce bólowe P- reaguje na bodźce słowne U- zorientowany..

d)

A- agresywny V- wulgarny P- podsypiający U- unikający kontaktu.

e)

wszystkie powyższe są fałszywe.

7.

Właściwy rozmiar rurki ustno-gardłowej dla poszkodowanego nieprzytomnego wyznacza odległość:

a)

od brody do obojczyka.

b)

od płatka ucha do kąta ust.

c)

od czubka jego nosa do brody.

d)

rurkę dobiera się tylko u osoby przytomnej.

e)

rurki nie stosuje się u osób nieprzytomnych.

8.

Jeśli wystąpią trudności w prowadzeniu skutecznej wentylacji za pomocą maski i worka samorozprężalnego, należy: 1) poprawić ułożenie maski na twarzy poszkodowanego; 2) ponownie spróbować udrożnić drogi oddechowe za pomocą odpowiednich rękoczynów; 3) poczekać z decyzją co do dalszego postępowania na przybycie lekarza, gdyż możemy zaszkodzić poszkodowanemu; 4) sprawdzić szczelność układu do wentylacji; 5) pomimo trudności kontynuować wentylację, bo każdy manewr sprawdzający to strata czasu. Prawidłowa odpowiedź to:

a)

2,4,5.

b)

1,3,4.

c)

2,3,4.

d)

3,4,5.

e)

1,2,4.

9.

W czasie prowadzenia u poszkodowanego oddechu zastępczego przy użyciu maski twarzowej i worka samorozprężalnego, należy pamiętać o dołączeniu do zestawu rezerwuaru tlenowego. Ma to na celu:

a)

zwiększenie stężenia tlenu w mieszaninie oddechowej z 21% do około 40-50%.

b)

utrzymanie, przy właściwym dopływie tlenu, wysokiego stężenia tlenu w mieszaninie oddechowej, nawet na poziomie bliskim 85%.

c)

ułatwienie prowadzenia oddechu zastępczego (w takim przypadku nie trzeba dbać o szczelne przyłożenie maski oddechowej do twarzy poszkodowanego).

d)

stworzenie wystarczającej rezerwy tlenowej na czas, nawet do 4 minut po odłączeniu przewodu, łączącego układ z butlą tlenową (co jest niezwykle przydatne, np. przy ewakuacji poszkodowanego).

e)

podanie prawidłowej ilości tlenu, przy jednocześnie występujących trudnościach z utrzymaniem drożności dróg oddechowych poszkodowanego.

10.

Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące relacji między resuscytacją (CPR) i Automatyczną Defibrylacją Zewnętrzną (AED):

a)

pacjent z ostrym zawałem serca potrzebuje CPR, a nie AED.

b)

natychmiastowa CPR i wczesna defibrylacja (w ciągu 4-5 minut) może znacznie zwiększyć liczbę uratowanych pacjentów z zatrzymaniem krążenia.

c)

jeśli defibrylacja była wykonana w ciągu 10 minut, CPR nie ma sensu.

d)

jeśli CPR było podjęte natychmiast, defibrylacja nie jest potrzebna.

e)

CPR należy wdrożyć dopiero po wykonaniu AED i to po analizie zrobionej przez defibrylator.

11.

Na jakiej podstawie podejmiesz decyzję o wdrożeniu resuscytacji krążeniowo-oddechowej:

a)

szerokości źrenic poszkodowanego.

b)

obecności tętna na obwodzie.

c)

utratcie przytomności i braku oddechu.

d)

bladości i ochłodzeniu powłok skórnych.

e)

obecności sinicy.

12.

U dorosłych pacjentów prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej w obserwowanym zatrzymaniu krążenia rozpoczyna się od:

a)

30 uciśnięć klatki piersiowej.

b)

2 oddechów ratowniczych.

c)

15 uciśnięć klatki piersiowej.

d)

30 uciśnięć klatki piersiowej (1 ratownik) lub 15 uciśnięć klatki piersiowej (2 ratowników).

e)

5 oddechów zastępczych.

13.

W celu uciskania klatki piersiowej podczas pośredniego masażu serca, ręce układa się:

a)

na środku klatki piersiowej poszkodowanego.

b)

na górnej 1/3 mostka poszkodowanego.

c)

na lewo od środka mostka nad sercem ratowanego.

d)

1 cm powyżej łuku międzyżebrowego ratowanego.

e)

w górnej 1/3 części mostka poszkodowanego.

14.

Stosunek uciśnięć do oddechów ratowniczych u osoby dorosłej powinien wynosić:

a)

50:2.

b)

30:2.

c)

15:2.

d)

10:1.

e)

15:1.

15.

Podczas prowadzenia podstawowych zabiegów resuscytacyjnych, ocenę stanu poszkodowanego wykonuje się:

a)

co jedną minutę.

b)

co 5 cykli (30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy zastępcze).

c)

jeżeli poszkodowany zacznie prawidłowo oddychać.

d)

przed naklejeniem elektrod AED.

e)

po około 15 minutach resuscytacji.

16.

Jeżeli pierwszy oddech ratowniczy nie powoduje uniesienia się klatki piersiowej, należy wykonać następujące czynności, z wyjątkiem:

a)

sprawdzenia, czy odgięcie głowy i uniesienie żuchwy są poprawnie wykonane

b)

wygarniania „na ślepo” ewentualnych ciał obcych, będących przyczyną niedrożności dróg oddechowych

c)

usunięcia tylko widocznych ciał obcych

d)

wykonania nie więcej niż 2 prób wentylacji

e)

sprawdzenia, czy nie występują uszkodzenia klatki piersiowej uniemożliwiające jej prawidłowe unoszenie

17.

W przypadku stwierdzenia u pacjenta objawów łagodnej niedrożności dróg oddechowych spowodowanej prawdopodobnie obecnością ciała obcego, działania ratownika polegają na:

a)

zachęcaniu poszkodowanego do kaszlu

b)

wykonaniu 5 uderzeń w okolicę międzyłopatkową

c)

wykonaniu 5 uciśnięć nadbrzusza

d)

wykonaniu 5 uderzeń w okolicę międzyłopatkową, a następnie 5 uciśnięć nadbrzusza

e)

rytmicznym uderzaniu poszkodowanego w okolicę międzyłopatkową na przemian z uciskaniem nadbrzusza

18.

Worek samorozprężalny posiada następujące zalety, z wyjątkiem:

a)

może być podłączony do maski twarzowej, rurki dotchawiczej lub alternatywnych przyrządów do udrażniania dróg oddechowych

b)

jest zalecany do stosowania w przypadku zatrucia wziewnego

c)

przy zastosowaniu maski, rezerwuaru tlenowego i przepływu tlenu 12–16 l/min pozwala osiągnąć wdechowe stężenie tlenu nie wyższe niż 75%

d)

zabezpiecza przed zakażeniem ratownika prowadzącego wentylację

e)

w razie uszkodzenia mechanicznego worka można go zastosować tylko do tlenoterapii biernej

19.

Wykonujesz resuscytację z udziałem kolegi. Jak często powinieneś uciskać klatkę piersiową?

a)

50–60 razy na minutę

b)

z częstością zależną od wielkości klatki piersiowej

c)

poniżej 100 razy na minutę

d)

wystarczająco szybko, by utrzymać różowy kolor skóry twarzy

e)

100–120 razy na minutę

20.

Wykonujesz resuscytację u 5‑letniego dziecka z zatrzymaniem czynności serca. Którą z technik masażu pośredniego serca powinieneś zastosować?

a)

uciskanie jedną ręką z częstością 100–120 razy na minutę

b)

uciskanie dwiema dłońmi tak, by odchylenie mostka nie przekraczało około 1,5 cm

c)

uciskanie dolnego odcinka mostka tylko dwoma palcami

d)

wykonanie 15 uciśnięć, a następnie 3 wolnych wdechów

e)

wykonywanie uciśnięć jedną lub dwiema dłońmi z częstością około 100 razy na minutę

21.

Bawisz się z dziećmi w pokoju pełnym drobnych zabawek. Nagle 8‑miesięczne niemowlę zaczyna się dusić; słychać świst towarzyszący każdej próbie oddechu, kaszel jest cichy i nieefektywny, dziecko zaczyna sinieć. Twoim zdaniem u niemowlęcia doszło do:

a)

ostrego ataku astmy oskrzelowej

b)

napadu padaczki

c)

obrzęku strun głosowych w przebiegu infekcji

d)

całkowitej niedrożności dróg oddechowych spowodowanej ciałem obcym

e)

częściowej niedrożności dróg oddechowych

22.

Widziałeś, jak koleżanka upadła na korytarzu w pracy i jest nieprzytomna. Aby ocenić, czy oddycha, należy:

a)

przyłożyć lusterko do ust nieprzytomnej

b)

zbliżyć do ust i nosa kartkę papieru lub piórko

c)

ocenić ruchy tchawicy (jabłko Adama)

d)

patrzeć na ruchy klatki piersiowej, słuchać i wyczuwać, czy jest obecny przepływ powietrza z nosa i ust

e)

obserwować przez 5 sekund, czy unosi się klatka piersiowa

23.

Czynności resuscytacyjne (oddech zastępczy, masaż pośredni serca) przerywa się w następującej sytuacji:

a)

po około 10–15 minutach prowadzenia czynności ratowniczych

b)

w przypadku wyczerpania fizycznego ratowników lub przybycia na miejsce Zespołu Ratownictwa Medycznego i przejęcia poszkodowanego

c)

w bardzo niesprzyjających warunkach atmosferycznych

d)

w przypadku wydobycia poszkodowanego z zimnej wody, który po 10 minutach akcji nie daje oznak życia

e)

po przybyciu na miejsce innych służb ratowniczych

24.

U nieprzytomnego poszkodowanego nie stwierdzasz oddechu ani tętna. Po rozpoczęciu masażu pośredniego serca stwierdzasz złamania kilku żeber. W takiej sytuacji:

a)

przerywasz pośredni masaż serca i prowadzisz tylko sztuczną wentylację

b)

rozpoczynasz bezpośredni masaż serca

c)

nadal prowadzisz podjęte działania ratownicze (resuscytację krążeniowo‑oddechową) zgodnie z procedurą

d)

w pierwszej kolejności owijasz klatkę piersiową poszkodowanego bandażem elastycznym, a następnie rozpoczynasz masaż pośredni serca

e)

kontynuujesz czynności ratownicze, omijając uszkodzoną okolicę

25.

Wykonujesz CPR u półrocznego dziecka z zatrzymaniem czynności serca. Którą z technik masażu powinieneś zastosować? 1) uciskanie klatki piersiowej jedną dłonią, masując z częstotliwością około 100 uciśnięć na minutę; 2) uciskanie klatki piersiowej dwoma palcami jednej ręki tak, by ugiąć mostek na około 4 cm; 3) uciskanie górnego odcinka mostka dwoma palcami; 4) uciskanie klatki piersiowej 15×, a następnie wykonanie 3 wolnych wdechów; 5) uciskanie klatki piersiowej z częstotliwością około 100–120 razy na minutę. Prawidłowa odpowiedź to:

a)

1,5

b)

2,5

c)

3,4

d)

1,3

e)

4,5

26.

Ocena wstępna chorego w zdarzeniu pojedynczym nie powinna trwać dłużej niż:

a)

1 min

b)

2 min

c)

5 min

d)

10 min

e)

15 min

27.

Przed przystąpieniem do badania wstępnego u poszkodowanych z obrażeniami pourazowymi należy:

a)

Unieruchomić złamaną kończynę

b)

Stabilizować ręcznie kręgosłup szyjny

c)

Podać tlen

d)

Wykonać pośredni masaż serca

e)

Wykonać manewr Sellicka

28.

Poszkodowanych z obrażeniami pourazowymi obraca się podczas wymiotów:

a)

Na komendę prowadzącego ocenę wstępną

b)

Tylko po założeniu kołnierza ortopedycznego

c)

Po zastosowaniu manewru Sellicka

d)

W sposób zsynchronizowany na komendę ratownika trzymającego głowę

e)

W inny niż wymienione sposób

29.

Prowadzący ocenę wstępną podchodzi w miarę możliwości do poszkodowanego:

a)

Od strony jego nóg

b)

Od strony jego głowy

c)

Od strony lewej

d)

Nie ma znaczenia, z której strony podejdzie

e)

Od strony prawej

30.

Ocenę oddechu poszkodowanego prowadzi się przez:

a)

10 sek

b)

15 sek Hin

c)

25 sek

d)

60 sek

e)

90 sek

31.

Pierwszy ratownik, który stabilizuje głowę, wykonuje także szereg innych czynności, do których nie należy:

a)

Utrzymywanie kontaktu słownego z poszkodowanym

b)

Zbieranie wywiadu

c)

Kontrolowanie układu oddechowego

d)

Kontrolowanie układu krążenia

e)

Zaopatrywanie ran

32.

Kiedy można przerwać ocenę wstępną?

a)

Gdy wystąpi niedrożność dróg oddechowych i zatrzymanie krążenia

b)

Tylko po założeniu kołnierza ortopedycznego

c)

Prawdziwe są odpowiedzi A i B

d)

Gdy występuje masywny krwotok

e)

Prawdziwe są odpowiedzi A i D

33.

Podczas oceny wstępnej i badania urazowego przy poszkodowanym powinno być, w miarę możliwości:

a)

2 ratowników

b)

3 ratowników

c)

4 ratowników

d)

5 ratowników

e)

6 ratowników

34.

Podczas oceny wstępnej poszkodowanego, który leży na brzuchu, ale ma zachowany prawidłowy oddech:

a)

Przekładamy natychmiast na plecy

b)

Jak najszybciej wnosimy do karetki

c)

Badamy i opatrujemy wstępnie w pozycji zastanej

d)

Sadzamy go i podajemy tlen

e)

Prawdziwe są odpowiedzi A i D

35.

Podczas badania poszkodowanego z obrażeniami pourazowymi w pierwszej kolejności należy znaleźć:

a)

Złamania

b)

Uszkodzenia skóry

c)

Przyczyny złego samopoczucia

d)

Obrażenia stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia

e)

Przyczyny podwyższenia temperatury ciała

36.

Ratownik będący liderem zespołu podczas oceny wstępnej i badania:

a)

Zajmuje się bezpośrednio badaniem wstępnym i obrażeń pourazowych

b)

Wydaje trzeciemu ratownikowi polecenia co do wykonania ewentualnych rękoczynów i opatrunków

c)

Zajmuje się wykonaniem opatrunków

d)

Prawdziwe są odpowiedzi A i B

37.

Badanie powtórne chorego z obrażeniami pourazowymi rozpoczynamy po:

a)

wykonaniu badania wstępnego i wykonaniu niezbędnych interwencji.

b)

udrożnieniu poszkodowanego.

c)

ułożeniu poszkodowanego w pozycji bezpiecznej.

d)

wykonaniu defibrylacji.

e)

ułożeniu poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej.

38.

Szybkie badanie urazowe poszkodowanego z obrażeniami pourazowymi powinno być dokonywane:

a)

od strony lewej ku stronie prawej.

b)

nie ma znaczenia od której części ciała zaczniemy.

c)

systematycznie od głowy do stóp.

d)

zawsze od strony złamanych kończyn.

e)

od strony pleców, aby nie pominąć ran.

39.

Badanie szyi chorego z obrażeniami pourazowymi nie obejmuje:

a)

sprawdzenia istnienia ewentualnych ran.

b)

oceny wyrostków kolczystych.

c)

oceny nawrotu kapilarnego.

d)

oceny wypełnienia żył szyjnych.

e)

oceny ewentualnego przemieszczenia tchawicy.

40.

Po zbadaniu szyi i założeniu ewentualnych opatrunków można:

a)

sprawdzić szmer oddechowy.

b)

sprawdzić nawrót kapilarny.

c)

założyć kołnierz ortopedyczny.

d)

ocenić wypełnienie żył szyjnych.

e)

ułożyć poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej (bezpiecznej).

41.

Wypełnione żyły szyjne mogą sugerować np.:

a)

odmę prężną.

b)

tamponadę serca.

c)

zaburzenia krzepliwości.

d)

prawdziwe są odpowiedzi A i B.

e)

prawdziwe są odpowiedzi A i C

42.

Po założeniu kołnierza ortopedycznego osobie nieprzytomnej:

a)

sprawdzamy istnienie ewentualnych ran na szyi.

b)

głowa jest nadal stabilizowana ręcznie.

c)

oceniamy nawrót kapilarny.

d)

ratownik stabilizujący głowę puszcza ją.

e)

poszkodowany może położyć się w wygodnej dla siebie pozycji.

43.

Jeśli podczas próby stabilizacji kręgosłupa szyjnego występują opory lub bolesność, to:

a)

sprawdzamy istnienie ewentualnych ran.

b)

stabilizujemy go w pozycji, na którą pozwalają zaistniałe ograniczenia.

c)

mimo to staramy się ustabilizować kręgosłup równo w osi ciała.

d)

oceniamy wypełnienie żył szyjnych.

e)

oceniamy ewentualne przemieszczenia tchawicy.

44.

Jeśli podczas badania chorego z obrażeniami pourazowymi głowy zauważysz wyciekające płyny z uszu i nosa, to:

a)

sprawdzisz istnienie ewentualnych ran.

b)

polecisz trzeciemu ratownikowi założenie jałowych opatrunków osłaniających na uszy i nos.

c)

polecisz trzeciemu ratownikowi włożenie jałowych sączków do uszu i nosa.

d)

polecisz trzeciemu ratownikowi założenia jałowych opatrunków uciskowych na uszy i nos.

e)

ułożysz poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej.

45.

Nawrót kapilarny badamy uciskając:

a)

płytkę paznokciową.

b)

mięsień dwugłowy.

c)

tętnicę promieniową.

d)

wypełnione żyły szyjne.

e)

płatek ucha.

46.

Podczas badania chorego z obrażeniami pourazowymi klatki piersiowej należy go:

a)

prześwietlić.

b)

tylko osłuchać.

c)

opukać i osłuchać.

d)

tylko obejrzeć i opukać.

e)

obejrzeć, obmacać.

47.

Podczas badania chorego z obrażeniami pourazowymi brzucha szukamy:

a)

powiększonych naczyń krwionośnych.

b)

śladów obrażeń i bolesności.

c)

potwierdzenia prawidłowego nawrotu kapilarnego.

d)

przemieszczonych naczyń włosowatych.

e)

potwierdzenia odmy otwartej.

48.

Podczas badania chorego z obrażeniami pourazowymi, plecy poszkodowanego można zbadać, gdy:

a)

leży on w pozycji bezpiecznej.

b)

jest on przekładany na nosze typu deska.

c)

zostanie unieruchomiony.

d)

zostanie ułożony na brzuchu, pamiętając o stabilizacji głowy.

e)

po założeniu kołnierza ortopedycznego.

49.

Podczas wykonywania defibrylacji:

a)

tylko ratownik może dotykać poszkodowanego.

b)

sprawdzamy, czy nie powstała rozedma.

c)

nie ma znaczenia, kto dotyka poszkodowanego.

d)

nikt nie może dotykać poszkodowanego.

e)

ratownik wciska przycisk „Analiza”.

50.

Przed przyklejeniem elektrod defibrylatora:

a)

skóra klatki piersiowej poszkodowanego musi być sucha.

b)

poszkodowany musi mieć zdjętą biżuterię z szyi.

c)

należy, w razie potrzeby, zgolić owłosienie klatki piersiowej.

d)

prawdziwe są odpowiedzi A i B.

e)

prawdziwe są odpowiedzi A, B i C.

51.

Elektrody AED:

a)

przyklejamy do gołej klatki piersiowej po jej ewentualnym wysuszeniu i usunięciu zbyt obfitego owłosienia.

b)

przyklejamy do gołej klatki piersiowej po jej ewentualnym wysuszeniu.

c)

przyklejamy do gołej klatki piersiowej po usunięciu biżuterii.

d)

delikatnie przyklejamy na wysokości brodawek sutkowych.

e)

przyklejamy do gołej klatki piersiowej po jej ewentualnym wysuszeniu na wysokości łuków żebrowych.

52.

W strefie dokonywania defibrylacji:

a)

można dotykać poszkodowanego.

b)

może być mokro.

c)

należy zamknąć przepływy tlenu.

d)

poszkodowany może być wentylowany.

e)

można dotykać elektrod.

53.

Jeśli są wskazania u podtopionych z NZK, defibrylację wykonujemy po:

a)

dokonaniu 5 oddechów 100% tlenem, kontroli tętna i 5 cyklach resuscytacji zakończonej masażem serca.

b)

wykonaniu 5 cykli resuscytacji zakończonej masażem serca.

c)

dokonaniu 5 oddechów 100% tlenem.

d)

natychmiast po podłączeniu defibrylatora i ocenie rytmu.

e)

wszystkie powyższe są fałszywe.

54.

W trakcie oczekiwania na zespół ratownictwa medycznego po pomyślnym dokonaniu defibrylacji i powrocie oznak krążenia u poszkodowanego:

a)

kontrolujemy tętno.

b)

elektrody mogą pozostać na klatce piersiowej.

c)

prowadzimy, w razie potrzeby, sztuczną wentylację.

d)

dla bezpieczeństwa pacjenta elektrody należy jak najszybciej odkleić z klatki piersiowej.

e)

prawdziwe A,B i C.

55.

Asystolia to:

a)

brak czynności elektrycznej komór i przedsionków lub tylko komór.

b)

aktywność elektryczna bez tętna.

c)

migotanie komór.

d)

brak tętna na tętnicach szyjnych

e)

częstoskurcz komorowy bez tętna.

56.

Elektrody AED umieszczamy:

a)

jedną pod prawym obojczykiem wzdłuż mostka, drugą nad koniuszkiem serca poszkodowanego (zgodnie z piktogramem umieszczonym na elektrodach).

b)

elektrody mogą pozostać na klatce piersiowej w dowolnych miejscach po obu stronach mostka poszkodowanego.

c)

jedną pod lewym obojczykiem wzdłuż mostka, drugą nad koniuszkiem serca poszkodowanego.

d)

elektrody należy umieścić 2 palce powyżej kąta międzyżebrowego poszkodowanego.

e)

w taki sposób, aby ich końce stykały się nad mostkiem poszkodowanego, co ułatwi przepływ energii.

57.

Wsparcie psychiczne poszkodowanego powinno być zastosowane:

a)

w momencie przybycia do szpitala.

b)

po umieszczeniu poszkodowanego w karetce.

c)

po ustaleniu diagnozy w celu jasnego sprecyzowania form leczenia.

d)

jak najwcześniej.

e)

w obecności rodziny.

58.

Wskaż, co nie jest zabronione podczas udzielania wsparcia psychicznego poszkodowanemu:

a)

brak zainteresowania tym, co mówi poszkodowany.

b)

prezentowanie przez ratownika postawy „ja wiem lepiej”.

c)

utrzymywanie kontaktu wzrokowego.

d)

utrzymywanie nadmiernego dystansu.

e)

okazywanie braku akceptacji.

59.

Wskaż, co nie jest zabronione podczas udzielania kwalifikowanej pomocy medycznej poszkodowanemu:

a)

okazywanie braku zainteresowania tym, co mówi poszkodowany.

b)

prezentowanie przez ratownika postawy „ja wiem lepiej”.

c)

głośne zwracanie uwagi członkom zespołu ratowniczego.

d)

stwarzanie dodatkowego zamieszania wokół poszkodowanego.

e)

używanie pod adresem poszkodowanego stwierdzeń w rodzaju „twoja reakcja jest normalna”.

60.

U poszkodowanych urazowych wsparcie psychiczne może prowadzić ratownik:

a)

z wykształceniem psychologicznym.

b)

specjalnie do tego celu przygotowany.

c)

trzeci, który również m.in. opatruje rany.

d)

dokonujący ręcznej stabilizacji kręgosłupa.

e)

drugi, który dokonuje jednocześnie badania urazowego.

61.

Od udzielającego wsparcia psychicznego poszkodowany oczekuje:

a)

okazywania natrętnego zainteresowania jego stanem psychicznym.

b)

akceptacji, zainteresowania, kontaktu wzrokowego i bycia otwarcie zdystansowanym.

c)

akceptacji, zainteresowania, kontaktu wzrokowego i bycia dobrym słuchaczem.

d)

akceptacji, zainteresowania, unikania kontaktu wzrokowego i bycia dobrym słuchaczem.

e)

używania pod adresem poszkodowanego stwierdzeń w rodzaju „ja wiem lepiej”,