Ποιος είναι ο κύριος μηχανισμός που οδηγεί σε συνδεσμική κάκωση κατά τη διάρκεια ενός απότομου «στραβοπατήματος»;

Μηριαίο οστό, κνήμη και επιγονατίδα.

Αστράγαλος, σκαφοειδές και κυβοειδές.

Κνήμη, περόνη και φτέρνα.

Κνήμη, περόνη και αστράγαλος.

Τραυματισμός μόνο των μυών της περιοχής.

Ρήξη πολλών ινών του συνδέσμου

Πλήρης ρήξη του συνδέσμου

Διάταση του συνδέσμου χωρίς κομμένες ίνες.

Κάταγμα της περόνης..

Διάστρεμμα του έξω πλαγίου συνδέσμου.

Διάστρεμμα του έσω πλαγίου συνδέσμου.

Ρήξη του Αχίλλειου τένοντα.

Στροφή της κνήμης προς τα έξω με σταθερό πέλμα.

Ραχιαία κάμψη και πρηνισμός.

Πλήρης έκταση των δακτύλων.

Πελματιαία κάμψη και ξαφνικός υπτιασμός.

Η διευκόλυνση της άμεσης βάδισης.

Η αύξηση της αιματικής ροής στην περιοχή.

Ο έλεγχος του πόνου και ο περιορισμός του οιδήματος.

Η άμεση ισχυροποίηση των συνδέσμων.

Η ψύξη των εν τω βάθει ιστών.

Η μέτρηση της οστικής πυκνότητας.

Η υποβοήθηση του σχηματισμού νέων κολλαγόνων ινών.

Η πρόκληση αναισθησίας στο δέρμα.

Ελαφρές παθητικές και ενεργητικές κινήσεις ραχιαίας και πελματιαίας κάμψης.

Ασκήσεις με μεγάλα βάρη για ενδυνάμωση.

Κινήσεις ανάσπασης του έσω και έξω χείλους.

Πλήρης φόρτιση και τρέξιμο.

Μόλις ο ασθενής αρχίσει να περπατάει χωρίς πατερίτσες.

Μόνο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος ενδυνάμωσης

Όταν το οίδημα και ο πόνος έχουν υποχωρήσει σημαντικά

Αμέσως μετά τον τραυματισμό για να μη «σφίξει» η άρθρωση.

Η βελτίωση της νευρομυϊκής συναρμογής και της ιδιοδεκτικότητας.

Η αύξηση της μυϊκής μάζας των τετρακεφάλων.

Η μείωση της θερμοκρασίας της άρθρωσης.

Η επιμήκυνση των κολλαγόνων ινών.