Uczymy się słuchać

“Każdy człowiek może cię czegoś nauczyć” – Diane Chamberlain

SŁUCHAMY I UCZYMY SIĘ OD INNYCH.

Lubimy mieć wiele różnych rzeczy.

Lubimy mieć również opinie i poglądy. Lubimy posiadać wiedzę. Lubimy mieć wszystko pod kontrolą. Lubimy trzymać rękę na pulsie.

A przede wszystkim lubimy mieć rację.

Często wchodząc w interakcję z drugim człowiekiem zależy nam jedynie na tym, by przekonać go do naszych poglądów. Mamy taki swój wewnętrzny konkurs – im więcej osób przyzna nam rację, tym lepiej się czujemy. Nie dopuszczamy rozmówcy do słowa, a jeśli już to wcale niekoniecznie słuchamy tego co mówi.

SŁUCHAMY I UCZYMY SIĘ OD INNYCH.

Zapominamy o tym, że nie uczy nas to niczego nowego. Nie pokazuje nam to nowych dróg i rozwiązań. Sprawia, że podążamy wciąż tą samą ścieżką. Na śniadanie jemy od wieków te same kanapki, oglądamy te same programy, wykonujemy powtarzalne czynności.

Jak złota rybka, która wypuszczona ze szklanej kuli do stawu, nadal pływała w kółko.

Rozmowa z innym człowiekiem, w momencie kiedy tak naprawdę mało interesuje nas to co on ma do powiedzenia, a jedynie skupiamy się na przekonaniu go do naszych świętych racji, uniemożliwia nam uczenie się od niego. A to zubaża nas jak chyba nic innego. Gdy nie poświęcamy naszej uwagi na słuchanie, nie jesteśmy w stanie docenić ludzi dookoła. Nie ma szans na nawiązanie prawdziwych relacji, na dostrzeżenie piękna i prawdy w tym co mówią.

Każdy może Cię czegoś nauczyć.

Niesamowicie ważne jest odkrycie i zrozumienie tego, że tak naprawdę każda osoba którą spotykamy i z którą rozmawiamy, może nas czegoś nauczyć. Każdy ma swój jedyny i niepowtarzalny bagaż doświadczeń, przeżyć i przemyśleń. W końcu im bardziej różni jesteśmy, tym bardziej piękny, kolorowy i różnorodny jest nasz świat.

Nie zawsze musimy wszystko rozumieć, być ponad, na czele i wiedzieć lepiej. Pozwólmy sobie czasem na bycie gąbką. Chłońmy to co do nas dociera. Nie zawsze musimy być w pozycji obronnej. Powinniśmy nauczyć się słuchać i brać.

Nie zawsze musimy wszystko rozumieć, być ponad, na czele i wiedzieć lepiej. 

Dopiero pogodzenie się ze swoją niewiedzą i świadomość, że inni wiedzą coś lepiej lub robią coś lepiej, uczy nas pokory. Zgoda na to, że nie mogę mieć zawsze racji i umiejętność przyznania się do tego, daje realną siłę. Tę płynącą ze świadomości i umiejętności pełnej akceptacji siebie i świata wokół. Takim jakim jest.

To ta niesamowita i potężna siła, która pozwala nam uczyć się od mądrzejszych i rozwijać się.