ΣΤΙΒΟΣ - ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΣΤΙΒΟΣ - ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Τεχνικά χρακτηριστικα

Γενικά ο στίβος δεν μπορεί να έχει συνολικό μήκος μεγαλύτερο των 440 γυάρδων ή 402,34 μέτρων. Η διαμόρφωσή του περιλαμβάνει, κατ΄ έναντι μεταξύ τους, δύο ευθύγραμμα τμήματα και δύο καμπύλα καλούμενα «πέταλα» ή βιράζ. Αυτός χωρίζεται σε 6-8 διαδρόμους, (κουλουάρ), που σημαίνονται με λευκές διαγραμμίσεις, πλάτους έκαστος 1,22 μ. - 1,25μ. Στη σύγχρονη εποχή ο στίβος φέρει επίστρωση από ειδικό βιομηχανικό ελαστομερές κεραμόχρωμο υλικό (τάπητα).

ΤΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ

Τα αγωνίσματα του στίβου είναι γνωστά και σαν κλασικός αθλητισμός, μιας και τα περισσότερα έχουν ρίζες σε ανάλογα αθλήματα που διοργανώνονταν στην κλασική αρχαιότητα. Τα αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού ήταν αυτά που κυριαρχούσαν στην αρχαία εποχή και ιδιαίτερα στους πανελλήνιους αγώνες. Χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: στους δρόμους, τα άλματα και τις ρίψεις. Υπεύθυνος φορέας παγκοσμίως για θέματα στίβου είναι η Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) ενώ στην Ελλάδα τα ανάλογα θέματα διαχειρίζεται ο ΣΕΓΑΣ.

ΔΡΟΜΟΙ

Δρόμοι ταχύτητας (100μ. – 200μ.-400μ) Δρόμοι με εμπόδια (110μ – 400 ανδρών & 100μ 400μ γυναικών) Δρόμοι μεσαίων αποστάσεων (800 μ. – 1.500μ) Δρόμοι μεγάλων αποστάσεων (5.000μ – 10.000μ – μαραθώνιος: 42.195μ ) Βάδην (20.000μ. -50.000μ.) και τέλος τις Σκυταλοδρομίες [4×100μ κ 4×400]

Το βάδην είναι αγώνισμα μεγάλων αποστάσεων του στίβου. Είναι αγώνας που γίνεται με τα πόδια, αλλά διαφέρει από το τρέξιμο για το ότι τουλάχιστον ένα πόδι πρέπει να είναι σε επαφή με το έδαφος καθ'όλη τη διάρκεια του αγώνα. Οι αθλητές αξιολογούνται από κριτές. Οι αγώνες λαμβάνουν χώρα σε δρόμους ή στάδια.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες υπάρχουν οι αγώνες βάδην 20 χιλιομέτρων (για άνδρες και γυναίκες) και 50 χιλιομέτρων (για άνδρες).Οι δύο αγώνες διεξάγονται σε οδόστρωμα.

ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ

Στους δρόμους μέχρι και 400μ η εκκίνηση γίνεται μετά από την ακόλουθη σειρά παραγγελμάτων: « Λάβετε θέσεις! » – « Έτοιμοι! » – πυροβολισμός εκκινήσεως. Μετά από το παράγγελμα «λάβετε θέσεις» οι αθλητές καταλαμβάνουν τις θέσεις στην αφετηρία. Με το παράγγελμα «έτοιμοι» παίρνουν την τελική στάση εκκινήσεως. Αν όλοι οι δρομείς παραμείνουν ακίνητοι σ’ αυτή τη θέση, δίνεται ο πυροβολισμό εκκινήσεως.

Η εκκίνηση είναι άκυρη, όταν οι δρομείς μετακινήσουν τα χέρια και τα πόδια από τη θέση εκκινήσεως προτού δοθεί ο πυροβολισμός. Αν ένας δρομέας είναι υπεύθυνος για μια άκυρη εκκίνηση, του γίνεται παρατήρηση. Αν ο αθλητής προξενήσει μια δεύτερη άκυρη εκκίνηση, πρέπει ν’ αποκλειστεί από τον αγώνα δρόμου. Σύμφωνα με τον κανονισμό που τέθηκε σε ισχύ το 2003 αν κάποιος αθλητής κάνει μια άκυρη εκκίνηση, τότε οποιοσδήποτε άλλος κάνει άκυρη εκκίνηση αποκλείεται από τον αγώνα δρόμου.Στα υπόλοιπα αγωνίσματα δρόμου η εκκίνηση δίνεται από όρθια στάση και μετά το λάβετε θέσεις.

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΕΣ 4Χ100 ΚΑΙ 4Χ400

Οι σκυταλοδρομίες εντάχθηκαν στα ολυμπιακά

αγωνίσματα στίβου στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1912.

Από το 1912 στη Στοκχόλμη καθιερώθηκαν και συνεχίζονται μέχρι σήμερα οι σκυταλοδρομίες 4x100 και 4x400 μέτρων.

Το γυναικείο αγώνισμα των 4x100 διεξάγεται συνεχώς από το 1928, την πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ. Τα 4x400 μπήκαν στην Ολυμπιάδα το 1972 στο Μόναχο .Παραδοσιακά, τα 4Χ400 m σκυταλοδρομίας στον τελικό είναι η τελευταία εκδήλωση στο στίβο,στους Ο.Α. και συναντάται συχνά με ένα πολύ ενθουσιώδες πλήθος. Ένας αθλητής σκυταλοδρομίας 4 × 400 αρχίζει γενικά σε λωρίδες[κουλουάρ] για το πρώτο σκέλος, συμπεριλαμβανομένης της μεταβίβασης.Το δεύτερο σκέλος ξεκινά στη διαδρομή για τα πρώτα 100 μέτρα, μετά από το οποίο οι δρομείς επιτρέπεται να εισέλθουν στην πρώτη λωρίδα στο πίσω μέρος, αρκεί να μην παρεμβαίνουν σε άλλους δρομείς.

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ

Ένας διοργανωτής κούρσας τοποθετεί έπειτα τους τρίτους αθλητές σε μια γραμμή ανάλογα με τη σειρά με την οποία τρέχουν (με την πρώτη θέση πιο κοντά στο εσωτερικό). Οι πιο γρήγορες ομάδες περνούν πρώτα, ενώ οι πιο αργές ομάδες πρέπει να γλιστρήσουν στις εσωτερικές λωρίδες καθώς διατίθενται.Κάθε δρομέας πρέπει να παραδώσει τη σκυτάλη στον επόμενο δρομέα μέσα σε μια συγκεκριμένη ζώνη, συνήθως σημειωμένη με τρίγωνα στην πίστα. Στα δρομολόγια σπριντ, οι δρομείς συνήθως χρησιμοποιούν μια «τυφλή μεταβίβαση», όπου ο δεύτερος δρομέας στέκεται σε ένα προκαθορισμένο σημείο στην πράξη και αρχίζει να τρέχει όταν ο πρώτος δρομέας χτυπά ένα οπτικό σημάδι στην πίστα (συνήθως ένα μικρότερο τρίγωνο). Ο δεύτερος δρομέας ανοίγει το χέρι πίσω τους μετά από μερικά βήματα, οπότε ο πρώτος δρομέας πρέπει να παγιδευτεί και να μπορέσει να παραδώσει τη σκυτάλη.

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ

Συνήθως ένας δρομέας θα δώσει ένα ακουστικό σήμα, όπως το "Stick!" Επαναλαμβανόμενος αρκετές φορές, για τον παραλήπτη της σκυτάλης να βγάλει το χέρι του. Σε μεσαία απόσταση ή περισσότερο, οι δρομείς ξεκινούν με τζόκινγκ κοιτάζοντας πίσω στον εισερχόμενο δρομέα και κρατώντας ένα χέρι για τη σκυτάλη.Μια ομάδα μπορεί να αποκλειστεί από έναν αγώνα σκυταλοδρομίας για: Χάνοντας τη σκυτάλη (ρίχνοντας τη σκυτάλη) κάνοντας αλλαγή σκυτάλης εκτός ζώνης αλλαγής , για λανθασμένη εκκίνηση (συνήθως μία φορά, αλλά μερικές φορές δύο φορές) ή όταν παρεμποδίζει αντίπαλο στη διάρκεια τη κούρσας.Με βάση την ταχύτητα των δρομέων, η γενικά αποδεκτή στρατηγική που χρησιμοποιείται για τη δημιουργία ομάδας 4 ατόμων είναι: δεύτερη ταχύτερη, τρίτη ταχύτερη, πιο αργή και στη συνέχεια ταχύτερη (άγκυρα).

ΑΛΜΑΤΑ

• Έχουμε τα οριζόντια (άλμα σε μήκος και άλμα τριπλούν)

• Κάθετα άλματα (άλμα σε ύψος και άλμα επί κοντώ)

• Τα άλματα βαθμολογούνται με 6 προσπάθειες στα οριζόντια και νικά ο αθλητής που έχει την υψηλότερη βαθμολογία, ενώ στα κάθετα οι αθλητές πραγματοποιούν συνεχώς άλματα μέχρι κάποιος να κάνει τρία άκυρα, οπότε ολοκληρώνει τις προσπάθειές του.

• Άλμα τριπλούν ονομάζεται το άθλημα του στίβου στο οποίο ο αθλητής, παίρνοντας φόρα, κάνει τρία διαδοχικά άλματα. Το άλμα τριπλούν είναι Ολυμπιακό άθλημα των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων, από το 1896. Tο ρεκόρ (1995) είναι 18,29 μ. (Τζόναθαν Έντουαρντς) και 15,50 μ (Ινέσσα Κράβετς Inessa Kravets)

ΑΛΜΑ ΣΕ ΜΗΚΟΣ

Η εκτίναξη πρέπει να γίνεται μπροστά από τη

βαλβίδα, που είναι τοποθετημένη μέσα στο έδαφος και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το διάδρομο της φοράς και το σκάμμα. Το πάτημα πέρα από την μπροστινή κόχη της βαλβίδας (γραμμή εκτινάξεως) σημαίνει, ότι το άλμα θεωρείται άκυρο .

Για τη μέτρηση του μήκους που σημειώθηκε χρειάζονται δύο άτομα (κριτές): το ένα σημειώνει μετά από την προσγείωση του άλτη / της άλτριας το σημείο όπου έχει τη μικρότερη απόσταση από τη βαλβίδα. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί μια μεταλλική ράβδο η οποία τοποθετείται κάθετα στο σημείο αυτό. Εδώ τοποθετείται και η αρχή (μηδέν) της μετροταινίας. Το άλλο άτομο τεντώνει τη μετροταινία πάνω στη βαλβίδα έτσι, ώστε να σχηματίζει ορθή γωνία με τη γραμμή εκτινάξεως και «διαβάζει» (μετρά) το μήκος.

ΑΛΜΑ ΣΕ ΜΗΚΟΣ

Κάθε άλτης/άλτρια έχει το δικαίωμα να κάνει τρεις προσπάθειες σ' έναν αγώνα (προκριματικός). Στη συνέχεια, εξακριβώνονται οι οκτώ καλύτεροι άλτες/άλτριες, οι οποίοι/ες και έχουν το δικαίωμα γι' άλλες τρεις προσπάθειες (τελικός). Αν σ' έναν αγώνα παίρνουν μέρος οκτώ ή λιγότεροι αθλητές/τριες, επιτρέπεται να εκτελέσει ο καθένας/μια έξι προσπάθειες. Η βαθμολογία γίνεται με βάση την καλύτερη προσπάθεια που έχει επιτύχει ένας/μία άλτης/άλτρια σ' ολόκληρο τον αγώνα. Αν δύο αθλητές/τριες έχουν την ίδια επίδοση, ο αγώνας κρίνεται με βάση τη δεύτερη καλύτερη επίδοση.

ΑΛΜΑΤΑ

Άλμα σε ύψος είναι η τεχνική στο άλμα με την οποία ο αθλητής περνά με την πλάτη πάνω από την μπάρα. Πήρε το όνομα της από τον Αμερικάνο Ντικ Φόσμπερι, που κέρδισε το χρυσό στους Ολυμπιακούς του 1968. Η τεχνική Φόσμπερι Φλοπ θεωρείται η καλύτερη τεχνική του άλματος τη στιγμή αυτή.Τεχνική του φλοπ Φόρα .Η φόρα γίνεται με μορφή sprint από τη πλευρά του ποδιού ωθήσεως. Το μήκος της κυμαίνεται μεταξύ 8 και 12 βημάτων.

ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ

Το άλμα επί κοντώ είναι κλασικό αγώνισμα του στίβου, στο οποίο ο αθλητής χρησιμοποιεί ευλύγιστο πλέον κοντάρι από φάιμπεργκλας ή ανθρακονήματα για να υπερπηδήσει οριζόντιο πήχυ. Το αγώνισμα φαίνεται να είναι γνωστό από τους Κρήτες και τους Κέλτες.Οι αθλητές σε κάθε τους αγώνα έχουν μαζί τους περίπου 8 με 10 κοντάρια προκειμένου ανά πάσα στιγμή να μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ανάλογο. Η επιλογή γίνεται με βάση το ύψος στο οποίο βρίσκεται ο πήχης. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Ότι όσο πιο υψηλά ανεβαίνει ο πήχης, τόσο πιο μεγάλο είναι το κοντάρι που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο αθλητής.

Αναγνωρίστηκε ως ολυμπιακό αγώνισμα στουςΟλυμπιακούς του 1896 για τους

άνδρες και το 2000 για τις γυναίκες.

Τα ύψη που θα τοποθετηθεί ο πήχης είναι γνωστά πριν από την έναρξη του αγώνα κι έτσι οι αθλητές έχουν τη δυνατότητα να καταστρώσουν την τακτική τους και να επιλέξουν σε ποια προσπάθεια θα ξεκινήσουν τον αγώνα τους.

ΑΛΜΖ ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ

 ο αθλητής όταν ξεκινάει το άλμα του έχει το δικαίωμα να σταματήσει και να επιστρέψει στην άκρη του διαδρόμου, αρκεί να μην έχει ακουμπήσει το στρώμα. Ο χρόνος που δίνεται σε κάθε μετέχοντα για να εκτελέσει το άλμα είναι ένα λεπτό όταν στον αγωνιστικό χώρο είναι περισσότεροι από τρεις μετέχοντες, δύο λεπτά όταν έχουν μείνει 2 με 3 και πέντε λεπτά όταν μένει μόνο ένας.

Όσοι αναρωτιέστε γιατί τα χέρια των αθλητών στη διάρκεια του αγώνα είναι βρόμικα μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Πρόκειται για κόλλα ή για μαγνησία που χρησιμοποιούν οι αθλητές προκειμένου να κρατούν σταθερά το κοντάρι στη διάρκεια του άλματος. Στην περίπτωση που δύο ή και περισσότεροι αθλητές έχουν ισάριθμες χαμένες προσπάθειες και έχουν ολοκληρώσει τον αγώνα τους στο ίδιο ύψος, τότε γίνεται αγώνας μπαράζ.

Η μαγνησία σε βοηθάει να κρατάς σταθερά το κοντάρι

Ο διάδρομος του επί κοντώ είναι περίπου 50 μέτρα, ενώ ένας αθλητής κάνει περίπου 18 – 20 διασκελισμούς έως ότου τοποθετήσει το κοντάρι του.

ΡΙΨΕΙΣ

• Τα αθλήματα ρίψεων είναι: δισκοβολία-ακοντισμός-σφυροβολία-σφαιροβολία

• Η σφαίρα (σφαιροβολίας) ζυγίζει 7,26 κιλά, (16 λίβρες) (για άνδρες) και 4 κιλά (για γυναίκες).

• ο αθλητής: να μην υπερβεί τα όρια της βαλβίδας κατά τη διάρκεια της ρίψης ,να μην ακουμπήσει το πάνω μέρος του αναστολέα παρά μόνο το πλαϊνό αυτού μέρος και μέχρι να προσγειωθεί το όργανο, να αρχίσει την προσπάθεια από κατάσταση ηρεμίας, να εξέλθει της βαλβίδας από το οπίσθιο ήμισυ μετά το πέρας της βολής και έχοντας τον έλεγχο της κίνησης και την ισορροπία του.

ΣΦΥΡΟΒΟΛΙΑ

Η σφυροβολία είναι ένα από τα αγωνίσματα ρίψεων των σύγχρονων αγώνων του στίβου. Προέρχεται, όπως και η σφαιροβολία, από παραδοσιακά αγωνίσματα που διεξάγονται στη Σκωτία. Το όνομά της παραπέμπει σε αυτή την παραδοσιακή μορφή της, όπου οι διαγωνιζόμενοι προσπαθούν να ρίξουν όσο γίνεται μακρύτερα ένα μεγάλο σφυρί σιδηρουργού. Στην σύγχρονη μορφή, το σφυρί έχει αντικατασταθεί από μια σιδερένια σφαίρα η οποία στερεώνεται σε ένα μακρύ μεταλλικό σύρμα που καταλήγει σε μία χειρολαβή. Το όργανο αυτό ονομάζεται σφύρα.[7.26κ άν.4κ γυν.]

ΑΚΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ο ακοντισμός είναι ένα από τα αγωνίσματα ρίψεων του στίβου, με μεγάλη ιστορία καθώς είναι γνωστό ήδη από τους αρχαίους χρόνους. Σκοπός του αθλήματος είναι η ρίψη ενός ακοντίου σε μεγάλη απόσταση (70-100 μέτρα, ανάλογα με το βάρος του ακοντίου).Το βάρος στο ακόντιο για τους άνδρες είναι 800gr ενω για τις γυναίκες είναι 600gr.[ΖΕΛΕΖΝΙ 98.48 1996 W.R.]Στις 20 Ιουλίου 1984 ο Ανατολικογερμανός, Ούβε Χον εξαπέλυσε το ακόντιο στην απίστευτη απόσταση των 104,80μ. Ουδείς, έως τότε, είχε περάσει τα 100μ. και ουδείς τα πέρασε ξανά. Το 1985 η Διεθνής Ομοσπονδία (ΙΑΑΦ) αποφάσισε ν’ αλλάξει τ’ ακόντια των ανδρών. Το βάρος παρέμεινε το ίδιο (800 γραμμάρια), αλλά το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε προς τη μύτη, με συνέπεια τ’ όργανο να πέφτει πιο γρήγορα. Ταυτόχρονα, το σημάδι που αφήνει στο έδαφος είναι πιο ευδιάκριτο και μειώθηκαν κατά πολύ οι διαφωνίες, σχετικά με το αν έπεσε με την «κοιλιά» ή με τη μύτη.

ΑΚΟΝΤΙΣΜΟΣ

.Ο Αντώνης Παπαδημητρίου είναι ίσως ο ειδικότερος Ελληνας για να μας μιλήσει για τους δύο τύπους ακοντίου. Εχει σημειώσει πανελλήνια ρεκόρ με αμφότερους, ενώ μετά προπονούσε επί χρόνια τον Κώστα Γκατσιούδη. Τώρα γυμνάζει τον καλύτερο εν ενεργεία Ελληνα, τον Σπύρο Λεμπέση.

«Δεν μπορούσες απλώς πιάνοντάς το, να καταλάβεις την διαφορά, διότι έχουν ίδιο βάρος. Ομως, η μετατόπιση του κέντρου βάρους άλλαξε την ιδανική γωνία ρίψης. Πριν ήταν 33 μοίρες, τώρα 45. Το νέο έχει άλλο τρόπο ρίψης. Το παλαιό είχε καλύτερο πλανάρισμα στον αέρα και οι χαμηλές βολές είχαν τη δυνατότητα να «ταξιδέψουν» μακριά. Με το νέο, αυτές δεν έχουν τύχη. Η ΙΑΑΦ είπε ότι η αλλαγή έγινε για να μη κινδυνεύσουν οι θεατές, αλλά νομίζω πως έπρεπε οι εταιρείες να εξοπλίσουν με ακόντια όλον τον πλανήτη. Το νέο ακόντιο ευνοεί τους πιο δυνατούς, αλλά προϋποθέτει και αθλητές υψηλής τεχνικής, πολύ καλά γυμνασμένους, που θα έχουν σταθερότητα, γιατί το όργανο αυτό δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τον αέρα όσο το προηγούμενο. Το παραμικρό λάθος στην τεχνική, μπορεί να κοστίσει πολλά».

ΔΙΣΚΟΒΟΛΙΑ

Η δισκοβολία ήταν ένα αγαπητό αγώνισμα για τους Αρχαίους Έλληνες, γεγονός που φαίνεται και από την τέχνη τους. Κατά την ελληνική παράδοση αυτός που εφηύρε τη δισκοβολία ήταν ο Περσέας, ο οποίος κατά τη συμμετοχή του σε επιτάφιους αγώνες, έριξε το δίσκο και σκότωσε άθελά του, τον παππού του Ακρίσιο.Ο Απόλλωνας, επίσης, σε αγώνισμα δισκοβολίας σκοτώνει το φίλο του Υάκινθο. 

Ο αθλητής πρέπει να πετάξει το δίσκο όσο πιο μακριά μπορεί, μέσα στον τομέα ρίψης, χωρίς να πατήσει έξω από τη βαλβίδα. Αφού ακουμπήσει ο δίσκος στο έδαφος θα πρέπει να βγει από το πίσω μέρος της βαλβίδας.

Το βάρος του δίσκου είναι δυο κιλά για τους άνδρες και ένα κιλό για τις γυναίκες.

ΜΙΚΤΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ ΔΕΚΑΘΛΟ ΕΠΤΑΘΛΟ

Το δέκαθλο βρίσκεται στο πρόγραμμα του στίβου από το 1912, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της ΣτοκχόλμηςΣτις διεθνείς διοργανώσεις είναι αποκλειστικά ανδρικό αγώνισμα, όπου οι γυναίκες αγωνίζονται στο έπταθλο.Αποτελείται από δέκα επιμέρους αγωνίσματα και διεξάγεται σε δύο ημέρες, πέντε αγωνίσματα την ημέρα, με την ακόλουθη σειρά:

1η ημέρα

100 μέτρα, Άλμα εις μήκος, Σφαιροβολία Άλμα εις ύψος, 400 μέτρα .

2η ημέρα

110 μέτρα μετ' εμποδίων , Δισκοβολία Άλμα επί κοντώ , Ακοντισμός, 1500 μέτρα .

ΔΕΚΑΘΛΟ

Το δέκαθλο είναι ένα σύνθετο αγώνισμα του στίβου το οποίο είναι εμπνευσμένο από το πένταθλο των Ολυμπιακών Αγώνων της αρχαίας Ελλάδας. Πρόκειται αντικειμενικά για το πιο επίπονο αγώνισμα, όχι μόνο λόγω της διάρκειάς του, αλλά και της πολυδιάστατης προπόνησης που είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν οι αγωνιζόμενοι, ώστε να αντεπεξέλθουν σε δέκα διαφορετικά αγωνίσματα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την καταγωγή του, το έχουν κάνει εξαιρετικά δημοφιλές σε όλον τον κόσμο. Οι δεκαθλητές χαίρουν μεγάλου σεβασμού, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις διεθνείς συναντήσεις στίβου, οι νικητές είναι από το πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της διοργάνωσης.

Το παγκόσμιο ρεκόρ στο δέκαθλο με 9,126 πόντους κατέχει ο Γάλλος Kevin Mayer (Κέβιν Μαγιέρ).

Ο τίτλος του Καλύτερου Αθλητή στον Κόσμο δίνεται στο άτομο-νικητή του δεκάθλου. Ετσι, ο καλύτερος αθλητής όλων των εποχών παγκοσμίως είναι εκείνος που κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ.(Ο Kevin Mayer (Κέβιν Μαγιέρ) από τον Σεπτέμβριο του 2018)

ΕΠΤΑΘΛΟ

Το Έπταθλο γυναικών, Ολυμπιακό Αγώνισμα από το 1984, αντικατέστησε το πένταθλο με την προσθήκη του αγωνίσματος των 200 μέτρων και του ακοντισμού. Κατατάσσεται δικαιωματικά στην πρώτη θέση στα αγωνίσματα στίβου όσον αφορά το βαθμό δυσκολίας του. Το γεγονός ότι οι αθλήτριες πρέπει να αγωνιστούν σε 7 διαφορετικά αγωνίσματα μέσα σε 2 μέρες σημαίνει ότι πρέπει να αναπτύξουν τις πέντε βιοκινητικές ικανότητες ταυτόχρονα: ταχύτητα, δύναμη, αντοχή, συντονισμό και ευλυγισία.

Πρόγραμμα και Κανονισμοί

Ως ένα από τα δύο σύνθετα αγωνίσματα του στίβου, η σειρά με την οποία αγωνίζονται οι αθλήτριες είναι πάντα η ίδια.

1η ημέρα: δρόμος 100μ μετ’ εμποδίων, άλμα εις ύψος, σφαιροβολία, δρόμος 200μ. 2η ημέρα: άλμα εις μήκος, ακοντισμός, δρόμος 800μ.

Στο άλμα σε μήκος, καθώς και στ’ αγωνίσματα ρίψεων, η αθλήτρια έχει στη διάθεσή της τρεις προσπάθειες κάθε φορά. Στο άλμα σε ύψος και το άλμα επί κοντώ ισχύουν οι προδιαγραφές, όπως και στα μεμονωμένα αγωνίσματα.

ΕΠΤΑΘΛΟ

Όταν γίνουν δυο άκυρες εκκινήσεις σε κάποιο αγώνισμα δρόμου, η αθλήτρια που προκαλεί την 2η άκυρη εκκίνηση αποκλείεται από το αγώνισμα αυτό.

Βαθμολογία

Σκοπός της αθλήτριας είναι να μαζέψει τους περισσότερους βαθμούς. Η κατάταξη των επταθλητριών βγαίνει βάση κάποιων ειδικών αλγόριθμων, οι οποίοι ανάλογα με την επίδοση που θα κάνει η αθλήτρια της δίνουν μια βαθμολογία. Το άθροισμα της βαθμολογίας των επιμέρους αθλημάτων μας δίνει την τελική βαθμολογία της αθλήτριας.

Υψηλό Επίπεδο Τεχνικής και Φυσικής Κατάστασης

Το ιδιαίτερο ταλέντο, οι τεχνικές για το κάθε αγώνισμα ξεχωριστά, και η άριστη φυσική κατάσταση αποτελούν βασικές παραμέτρους στις γυναίκες αθλήτριες που ασχολούνται με το Έπταθλο. Χρειάζονται κατά μέσο τουλάχιστον 4 χρόνια εκπαίδευσης για να ασχοληθεί με αξιώσεις μια γυναίκα αθλήτρια με το Έπταθλο.