कविता

​कवयित्री, कथाकार, ललित लेखिका. लहानवयापासून वाङ्‌मयाचे संस्कार. उत्कट, भावपूर्ण आणि प्रतिभासंपन्न काव्यशैली. ‘सहवास’ हा पहिला प्रकाशित काव्यसंग्रह. ‘शेला’, ‘मेंदी’, ‘मृगजळ’, ‘रंगबावरी’, ‘बाहुल्या’, ‘गर्भरेशीम’ इत्यादी कवितासंग्रह प्रसिद्ध. ‘श्यामली’, ‘चैतू’ हे कथासंग्रह व ‘मृदगंध’, ‘ ्‌मालनगाथा’ हे ललित लेखसंग्रह प्रसिद्ध. त्यांच्या ‘गर्भरेशीम’ या कवितासंग्रहास साहित्य अकादमी पुरस्काराने सन्मानित केले आहे.

प्राणसई

इंदिरा संत (१९१४ ते २०००)

​पीठ कांडते राक्षसी तसें कडाडतें ऊन :

प्राणसई घनावळ कुठे राहिली गुंतून?

दिला पाखरांच्या हातीं माझा सांगावा धाडून :

ये ग ये ग घनावळी मैत्रपणा आठवून..

पीठ कांडते राक्षसी तसें कडाडतें ऊन :

प्राणसई घनावळ कुठे राहिली गुंतून?

दिला पाखरांच्या हातीं माझा सांगावा धाडून :

ये ग ये ग घनावळी मैत्रपणा आठवून..

बैल झाले ठाणबंदी, झाले मालक बेचैन,

तोंडे कोमेलीं बाळांचीं झळा उन्हाच्या लागून,

विहिरीच्या तळीं खोल दिसूं लागलें ग भिंग,

मन लागेना घरांत : कधी येशील तू सांग

ये ग दौडत धावत आधी माझ्या शेतावर :

शेला हिरवा पांघर मालकांच्या स्वप्नांवर,

तशी झुलत झुलत ये ग माझिया घराशीं :

भाचे तुझे झोंबतील तुझ्या जरीच्या घोळाशीं

आळें वेलाचें भिजूं दे, भर विहीर तुडुंब :

सारें घरदार माझें भिजूं दे ग चिंब चिंब;

उभी राहून दारांत तुझ्या संगती बोलेन :

सखा रमला शेतांत त्याचे कौतुक सांगेन..

कां ग वाकुडेपणा हा, कां ग अशी पाठमोरी?

ये ग ये ग प्राणसई वाऱ्यावरून भरारी.

(समग्र इंदिरा संत