บทเรียนที่ไม่มีชื่อ

1

แผนบริหารการสอนประจำบทที่ 1

เนื้อหา
บทที่ 1 พื้นฐานภาษาไพทอน

1.1 พื้นฐานภาษาไพทอน

1.2 ชนิดข4อมูลในไพทอน

1.3 หลักการเขียนโปรแกรมเบื้องต4น

1.4 ตัวดำเนินการในภาษาไพทอน

1.5 แนะนำเครื่องมือ

1.6 สรุป

จุดประสงค2เชิงพฤติกรรม
1. นักศึกษาสามารถอธิบายหลักการพื้นฐานของการเขียนโปรแกรมภาษาไพทอนได4

2. นักศึกษาสามารถบอกชนิดข4อมูลในไพทอนได4

3. นักศึกษาสามารถบอกหลักการเขียนโปรแกรมเบื้องต4นได4

4. นักศึกษาสามารถบอกตัวดำเนินการในภาษาไพทอนได4

5. นักศึกษาสามารถใช4โปรแกรมทอนนีเขียนโปรแกรมไพทอนได4

กิจกรรมการเรียนการสอนประจำบท
1. ผู4สอนอธิบายเกี่ยวกับพื้นฐานภาษาไพทอน ตอบข4อซักถามพร4อมกับยกตัวอยWางประกอบ

2. ให4นักศึกษาฝYกเขียนโปรแกรมภาษาไพทอนด4วยโปรแกรมทอนนี

3. ให4นักศึกษาอWานเอกสารประกอบการสอนบทที่ 1 เรื่อง พื้นฐานภาษาไพทอนและสืบค4นจาก

เว็บไซต\\u0e17ี่เกี่ยวข4องแล4วให4นักศึกษาชWวยกันตอบคำถาม
4. ให4นักศึกษานำเสนอโปรแกรมที่ตนเองได4รับมอบหมาย

5. ผู4สอนมอบหมายให4นักศึกษาทำแบบฝYกหัดบทที่ 1

6. ผู4สอนมอบหมายให4นักศึกษาทำใบงานที่ 1 พื้นฐานภาษาไพทอน

สื่อการเรียนการสอน
1. เอกสารประกอบการสอนรายวิชาไมโครคอนโทรลเลอร\\u0e40บื้องต4น

2. สื่อการสอนนำเสนอผWานโปรแกรมไมโครซอฟเพาว\\u0e40วอร\\u0e1eอยต\

2

3. ชุดฝYกปฏิบัติการไมโครคอนโทรลเลอร\\u0e40บื้องต4น

4. โปรแกรมทอนนี

5. แบบฝYกหัดบทที่ 1

6. ใบงานที่ 1 เรื่อง พื้นฐานภาษาไพทอน

7. เว็บไซต\ http://docs.micropython.org/en/latest/esp8266/quickref.html

การวัดผลและการประเมินผล
1. สังเกตจากการตอบข4อซักถามของนักศึกษา

2. สังเกตจากความสนใจรWวมกิจกรรมของนักศึกษา

3. สังเกตการทำงานตามภารกิจตWาง ๆ ที่ได4รับมอบหมาย

4. ความถูกต4องของการเขียนโปรแกรมและสามารถทำงานได4

5. ประเมินผลจากการทำแบบฝYกหัดบทที่ 1

6. ประเมินผลจากการทำใบงานที่ 1 เรื่อง พื้นฐานภาษาไพทอน

7. ประเมินผลจากการทดสอบยWอยและจากการทดสอบปลายภาค

3

บทที% &

พื)นฐานภาษาไพทอน

ก่อนเริ)มเขียนโปรแกรมเพื)อควบคุมการทํางานของไมโครคอนโทรลเลอร์ นักศึกษาควร

ศึกษาเรียนรู้เกี)ยวกับพืDนฐานในการเขียนโปรแกรมภาษาไพทอน หน้าที)ในแต่ละส่วนประกอบ
ของโปรแกรม ขอบเขตคําสั)งของการเขียนโปรแกรมด้วยภาษาไพทอน ชนิดข้อมูลหลักการเขียน
โปรแกรมเบืDองต้น การสร้างตัวแปร การตรวจสอบชนิดข้อมูลได้ด้วยฟังก์ชัน type() ลําดับการ
ควบคุม Statement หรือคําสั)ง print () ความยาวของโปรแกรม การหมายเหตุ รหัสโปรแกรม
ตัวดําเนินการในภาษาไพทอนและการติดตัDงและใช้งานโปรแกรมทอนนี เพื)อเป็นพืDนฐานในการ
นําไปใช้ในการเขียนโปรแกรมควบคุมไมโครคอนโทรลเลอร์ในบทต่อ ๆ ไป

1.1 พื&นฐานภาษาไพทอน
ส่วนประกอบของโปรแกรมภาษาไพทอน

1.from machine import Pin,SPI
2.import time
3.
4.#74HC959-GPIO Pin
5.STCP=Pin(10,Pin.OUT) #Lacth
6.DS=Pin(11) #MOSI
7.SHCP=Pin(12) #SCK
8.
9.hspi=SPI(1,10000000,sck=SHCP,mosi=DS)
10.
11.def spi_write(data):
12. hspi=write(data)
13. STCP.on()
14. time.sleep_us(1)
15.
16.STCP.off()
17.
18.spi_write(b'\xFF')
19.time.sleep(1)

20.while True:
21. spi_write("b'\x00") #write 0x00 byte on MOSI
22. time.sleep_ms(250)
23. spi_write("b'\xFF") #write 0xFF byte on MOSI
24. time.sleep_ms(250)

ส่วนที) 1 คือ ส่วนของการเรียกใช้ไลบรารีและการอธิบายการทํางานของโปรแกรม
ส่วนที) 2 คือ ส่วนของการประกาศฟังก์ชัน หน้าที)ของฟังก์ชันคือเป็นโปรแกรมที)มีการเรียกใช้
งานได้บ่อย ๆ หรือเป็นงานที)ต้องทําเป็นประจํา (routine)

1

2

3

4

ส่วนที) 3 คือ ส่วนของโปรแกรมหลักที)ทําหน้าที)ควบคุมการทํางานของโปรแกรมที)เขียนขึDนเป็น
ส่วนสําคัญที)สุดของโปรแกรม เพราะเป็นส่วนที)กําหนดคําสั)งต่าง ๆ เพื)อให้โปรแกรมทํางานได้
หากขาดส่วนนีDไปจะทําให้โปรแกรมไม่สามารถทํางานได้
ขอบเขตคําสั)งของการเขียนโปรแกรมด้วยภาษาไพทอน จะเป็นการเว้นระยะจํานวน 4

ตัวอักษร หรือการกดปุ่ม Tab () และไม่ใช้เครื)องหมายในการบอกจุดสิDนสุดของแต่ละบรรทัด
หากเขียนโปรแกรมแล้วย่อหน้าไม่ถูกต้องโปรแกรมจะไม่สามารถคอมไพล์ได้และได้รับข้อความ
แจ้งข้อผิดพลาดว่า “Syntax Error”

1.2 ชนิดข้อมูลในไพทอน
สุชาติ คุ้มมะณี (opqo) ชนิดข้อมูลพืDนฐานที)มีอยู่ในไพทอนมีจํานวน 6 ชนิด คือ ตัวเลข

(Numbers) สายอักขระ (String) ลิสต์ (List) ทูเพิล (Tuple) ดิกชันนารี (Dictionary) และเซต
(Set) ในส่วนของการเปลี)ยนค่าของตัวแปรในไพทอนมีอยู่ 2 ลักษณะ คือ ตัวแปรที)สามารถ
เปลี)ยนแปลงค่าได้ (mutable) และตัวแปรที)เปลี)ยนแปลงค่าไม่ได้ (Immutable)

1.2.1 ข้อมูลชนิด Numbers

ตัวแปรที)สามารถเก็บข้อมูลตัวเลขได้ 4 รูปแบบ คือ

1) ข้อมูลตรรกะ (Boolean)

2) จํานวนเต็ม (Interger)

3) จํานวนจริง (Floating Point :float)

4) จํานวนจินตภาพหรือจํานวนเชิงซ้อน (Complex Number)

ข้อมูลตรรกะ คือ ตัวแปรที)เก็บค่าข้อมูลเพียง 2 สถานะ คือ จริง (True หรือ 1) และ

เท็จ (False หรือ 0) ใช้สําหรับการนําไปประมวลผลทางตรรกศาสตร์ ตัวอย่างเช่น
a=True

กําหนดให้ a มีค่าเป็น True

b=False

กําหนดให้ b มีค่าเป็น False

จํานวนเต็ม คือ ตัวแปรที)เก็บค่าเป็นเลขจํานวนเต็มประกอบด้วย 3 ลักษณะ ได้แก่

จํานวนเต็มบวก จํานวนเต็มศูนย์ (0) และจํานวนเต็มลบ ตัวอย่างเช่น
c=5

กําหนดให้ c มีค่าเป็น 5

d=0

กําหนดให้ d มีค่าเป็น 0

e=-6

กําหนดให้ e มีค่าเป็น -6

นอกจากจํานวนเต็มในรูปแบบของเลขฐานสิบซึ)งเป็นตัวเลขซึ)งพบเห็นได้ทั)วไป ยัง

สามารถกําหนดเป็นเลขฐานต่าง ๆ ได้ ตัวอย่างเช่น
f=0o26

กําหนดให้ f เป็นเลขฐานแปดมีค่าเท่ากับ 26

g=0x35

กําหนดให้ g เป็นเลขฐานสิบหกมีค่าเท่ากับ 35

จํานวนจริง คือ ค่าข้อมูลที)เป็นเลขทศนิยม เป็นได้ทัDงค่าบวกและติดลบ ตัวอย่างเช่น

h=45.00

กําหนดให้ h เป็นจํานวนจริงและค่าเป็นบวก มีค่าเป็น 45.00

k=-12.33

กําหนดให้ k เป็นจํานวนจริงและค่าเป็นลบ มีค่าเป็น -12.33

5

จํานวนจินตภาพหรือจํานวนเชิงซ้อน คือ จํานวนที)ประกอบด้วยส่วนจริง (real) และ

ส่วนจินตภาพ (Imaginary) โดยจะเขียนคู่กับตัว i เสมอ แต่ในภาษาไพทอนใช้ตัว j แทน i
ตัวอย่างเช่น
x=3+8j

กําหนดให้ x เป็นจํานวนจินตภาพ มีค่าเป็น 3+8i

y=2-5j

กําหนดให้ y เป็นจํานวนจินตภาพ มีค่าเป็น 2-5i

1.2.2 ข้อมูลชนิด String หรือสายอักขระ

แบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ

1) อักขระที)มีตัวเดียว (Character :char) นิยมเขียนให้อยู่ในเครื)องหมาย ‘’ (Single

Quote) ตัวอย่างเช่น
A= ‘a’

กําหนดให้ A เป็นตัวแปรแบบ char มีค่าเป็น a

B= ‘b’

กําหนดให้ B เป็นตัวแปรแบบ char มีค่าเป็น b

2) อักขระที)เขียนเรียงติดกันมากกว่าหนึ)งตัว จะเรียกว่า สายอักขระ (String) นิยม

เขียนให้อยู่ในเครื)องหมาย “” (Double Quote) ตัวอย่างเช่น
C=“Computer”

กําหนดให้ C เป็นตัวแปรแบบ String มีค่าเป็น Computer

D=“Education”

กําหนดให้ D เป็นตัวแปรแบบ String มีค่าเป็น Education

การแสดงผลข้อมูลของตัวแปรแบบสตริงเฉพาะตําแหน่งสามารถทําได้โดยการ

กําหนดตําแหน่งที)จัดเก็บข้อมูลอยู่ของตัวแปรนัDน ตัวอย่างเช่น
print(C)

ผลลัพธ์ Computer

print(C[0])

ผลลัพธ์ C (เป็นการแสดงตัวอักษรตําแหน่งที) 0 ได้แก่ C )

print(D[8])

ผลลัพธ์ n (เป็นการแสดงตัวอักษรตําแหน่งที) 8 ได้แก่ n )

6

1.2.3 ข้อมูลชนิดลิสต์

ลิสต์ (List) คือ ข้อมูลที)มีรูปแบบการจัดเก็บแบบชุดและลําดับ เก็บข้อมูลที)มีลักษณะ

แตกต่างกันได้ในตัวแปรเดียว สามารถอ้างอิงด้วยการระบุไปยังตัวชีDข้อมูล (Index) ข้อมูลแบบ
ลิสต์จะเขียนอยู่ในเครื)องหมาย […] ตัวอย่างเช่น
x = []

กําหนดให้ x เป็นลิสต์ว่าง

y = [1.5,2,"OK"]

กําหนดให้ y เป็นลิสต์ที)มีสมาชิก 3 ตัว คือ 1.5,2 และ "OK"

z = ['C','E','D']

กําหนดให้ z เป็นลิสต์ที)มีสมาชิก 3 ตัว คือ 'C','E' และ 'D'

ตัวอย่างการแสดงค่าผลลัพธ์เมื)อใช้คําสั)ง print() จะได้ดังนีD

print(x)

ผลลัพธ์

[]

print(y)

ผลลัพธ์

[1.5, 2, 'OK']

print(z)

ผลลัพธ์

['C', 'E', 'D']

print(y[1]) ผลลัพธ์

2

print(z[0]) ผลลัพธ์

C

1.2.4 ข้อมูลชนิดทูเพิล

ทูเพิล (Tuple) คือ ข้อมูลที)มีลักษณะคล้ายกับลิสต์แต่มีจุดที)แตกต่างที)สําคัญคือ ทู

เพิลเป็นตัวแปรที)ไม่สามารถเปลี)ยนแปลงค่าได้ (immutable) แต่ลิสต์สามารถเปลี)ยนค่าได้
(mutable) ส่วนคุณสมบัติอื)น ๆ จะเหมือนกัน ข้อมูลแบบทูเพิลจะเขียนอยู่ในเครื)องหมายวงเล็บ
(…) ตัวอย่างเช่น
x = ()

กําหนดให้ x เป็นตัวแปรแบบทูเพิลว่าง

y = (1024,"Nathee","CED") กําหนดให้ y เป็นตัวแปรแบบทูเพิลมีสมาชิก คือ

1024,"Nathee" และ "CED")

z = (3,[5,6],'Y')

กําหนดให้ z เป็นตัวแปรแบบทูเพิลมีสมาชิก ได้แก่

สมาชิกตัวที) 1 หรือ z[0]

คือ 3

สมาชิกตัวที) 2 หรือ z[1]

คือ ลิสต์ที)มีสมาชิก 2 ตัว คือ 5 และ 6

สมาชิกตัวที) 3 หรือ z[2]

คือ 'Y'

ตัวอย่างการแสดงค่าผลลัพธ์เมื)อใช้คําสั)ง print() ได้ดังนีD

print(x) = ()

print(y) = (1024, 'Nathee', 'CED')

print(z) = (3, [5, 6], 'Y')

print(z[0]) = 3

print(z[1]) = [5, 6]

print(z[2]) = Y

1.2.5 ข้อมูลชนิดเซ็ต

เซ็ต (Set) คือ กลุ่มของข้อมูลที)สามารถกําหนดสมาชิก (Element) ได้ชัดเจน ข้อมูล

สมาชิกไม่จําเป็นต้องเรียงลําดับแต่สมาชิกแต่ละตัวต้องไม่ซํDากัน (No duplicate) และข้อมูลจะ

7

ถูกจัดเก็บถาวร ไม่สามารถเปลี)ยนแปลงภายหลังได้ (Immutable) แต่สามารถลดหรือเพิ)มได้
การเขียนตัวแปรแบบเซตนิยมเขียนอยู่ในเครื)องหมาย {…} ดังตัวอย่าง
x = set()

กําหนดให้ x เป็นตัวแปรแบบเซตว่าง

y = {1,2,2,3,4,4,5,3,2}

กําหนดให้ y เป็นตัวแปรแบบเซตมีสมาชิกจํานวน 5

ตัว

คือ 1,2,3,4 และ 5 โดยจะสังเกตเห็นได้ว่าสมาชิก

ตัวที)ซํDากันจะถูกตัดออก

ตัวอย่างการแสดงค่าผลลัพธ์เมื)อใช้คําสั)ง print() ได้ดังนีD

print(x)

ผลลัพธ์

set()

print(y)

ผลลัพธ์

{1, 2, 3, 4, 5}

1.2.6 ดิกชันนารี

ดิกชันนารี (Dictionary) คือ รูปแบบการเก็บข้อมูลที)ประกอบด้วย 2 ส่วน ได้แก่ คีย์

(Key) และข้อมูล (Value)
รูปแบบการเขียน

คีย์ : ข้อมูล

สังเกตได้ว่าใช้เครื)องหมายโคลอน ‘:’ คั)นกลางระหว่างทัDงสองส่วนโดย คีย์ จะทํา

หน้าที)เป็นตัวชีD (Index) ข้อมูลที)เก็บเอาไว้ในตัวแปรตําแหน่งนัDน คีย์กับข้อมูลจะมีความสัมพันธ์
กันและต้องไม่กําหนดคีย์ที)ซํDาซ้อน (Unique) ตัวอย่างเช่น
x = {}

กําหนดให้ x เป็นตัวแปรดิกชันนารีว่าง

y = {1:"Computer",2:"microPython","One":"Controller"}

กําหนดให้ y เป็นตัวแปรดิกชันนารีที)มีสมาชิก 3 ตัว ได้แก่

สมาชิกตัวที) 1 หรือ y[1] คือ Computer

สมาชิกตัวที) 2 หรือ y[2] คือ microPython

สมาชิกตัวที) 3 หรือ y["One"] คือ Controller

ตัวอย่างการแสดงค่าผลลัพธ์เมื)อใช้คําสั)ง print() ได้ดังนีD

print(x)

= {}

print(y)

= {1: 'Computer', 2: 'microPython', 'One': 'Controller'}

print(y[1]) = Computer

print(y[2]) = microPython

print(y["One"])

= Controller

โครงสร้างข้อมูลของดิกชันนารี ใช้เทคนิคการ (hash) คีย์ เป็นฟังก์ชันทาง

ค

ณิ

ต

ศ

า

ส

ต

ร์

ที)มีประสิทธิภาพการเข้าถึงข้อมูลจึงทําได้อย่างรวดเร็ว ดังนัDนข้อมูลที)เก็บในหน่วยความจํา จึง
ไม่จําเป็นต้องเรียงลําดับกัน การกําหนดคีย์ให้กับตัวแปรแบบดิกชันนารี สามารถเป็นได้ทัDงเลข
จํานวนเต็มบวก (1,2…n) จํานวนเต็มลบ (-1,-2 ...-n) จํานวนจริง (0.1, 0.2…) หรือเป็นข้อมูล
สตริง('a','A',"One","Two"…) แบบใดแบบหนึ)งหรือมีรวมกันอยู่หลายแบบก็ได้

8

1.3 หลักการเขียนโปรแกรมเบื&องต้น
การเขียนโปรแกรมมีสิ)งที)ต้องคํานึงถึง ดังต่อไปนีD

1.3.1 การสร้างตัวแปร

การสร้างตัวแปรมีข้อกําหนด เช่น การตัDงชื)อตัวแปรต้องไม่ใช้คําที)เป็นคําสงวน

อักษรตัวแรกขึDนต้นได้ด้วยตัวอักษรและเครื)องหมาย “_”underscore เป็นต้น
1.3.2 การตรวจสอบชนิดข้อมูลได้ด้วยฟังก์ชัน type()

ประจิน พลังสันติกุล (2564) การเขียนคําสั)งเพื)อตรวจสอบชนิดตัวแปรโดยการใช้

คําสั)ง type() ร่วมกับคําสั)ง print() กับตัวแปรที)ต้องการทราบชนิด ตัวอย่างเช่น
กําหนดค่าตัวแปร ดังนีD

x = 5

y = set()

z = {1:"Computer",2:"microPython","One":"Controller"}

ผลของการใช้คําสั)ง type() ตรวจสอบค่าตัวแปร

print(type(x))

ผลลัพธ์

<class 'int'>

print(type(y))

ผลลัพธ์

<class 'set'>

print(type(z))

ผลลัพธ์

<class 'dict'>

1.3.3 ลําดับการควบคุม Statement หรือคําสั`ง

ในโปรแกรมภาษาไพทอน แบ่งระดับการควบคุมคําสั)งด้วยคีย์ tab หรือ การกดปุ่ม

space 4 ครัDง เพื)อเป็นการแบ่งระดับของชุดคําสั)ง ดังภาพที) 1.1

ภาพที` 1.1 ลําดับการควบคุมคําสั)ง
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

1.3.4 ความยาวของโปรแกรม

ในกรณีที)ต้องการเขียนคําสั)งที)มีความยาวเกินกว่า ¥ บรรทัด สามารถทําได้โดยการ

ใช้เครื)องหมาย “\\u201d เป็นตัวคั)นระหว่างแต่ละบรรทัด ดังภาพที) 1.2

9

ภาพที` 1.2 แสดงตัวอย่างโปรแกรมที)มีความยาวเกิน 1 บรรทัด
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

1.3.5 ฟังก์ชัน print ()

โชติพันธุ์ หล่อเลิศสุนทร และฐิตะพันธุ์ หล่อเลิศสุนทร (opqo) ฟังก์ชัน print() คือ

คําสั)งกําหนดให้แสดงผลข้อมูลออกทางหน้าจอเป็นฟังก์ชันที)มีมาให้พร้อมกับโปรแกรมไพทอน
สามารถเรียกใช้งานได้เลยมีรูปแบบการใช้งานดังนีD
การพิมพ์ข้อมูลเป็นแบบตัวอักษร (string) ตัวอย่างเช่น

print("microPython for ESP")

ผลลัพธ์

microPython for

ESP
print('C')

ผลลัพธ์

C

การพิมพ์ข้อมูลเป็นค่าของตัวแปร ตัวอย่างเช่น

x=234

y=-57

print(x)

ผลลัพธ์

234

print(y)

ผลลัพธ์

-57

การแสดงทัDงตัวอักษรและค่าตัวแปรออกมาจะใช้เครื)องหมายคอมม่า “,” เพื)อแบ่ง

ระหว่างส่วนของตัวอักษรกับส่วนค่าตัวแปร หรือตัวเลขที)กําหนดลงไปในโปรแกรม
print("Value of x is : ",x)

ผลลัพธ์

Value of x is : 234

print("Value of z is : ",15) ผลลัพธ์

Value of z is : 15

1.3.6 การหมายเหตุรหัสโปรแกรม

การเขียนคําอธิบายทําได้ 2 วิธีด้วยกัน คือ (ณัฐวัตร คําภักดี, 2562)

1) ใช้เครื)องหมาย # เพื)อเขียนคําอธิบายเพียงบรรทัดเดียว (หมายเลข 1)

2) ใช้เครื)องหมาย triple-quotes ("""…""") หรือ ('''…''') เพื)อเขียนคําอธิบายแบบ

หลายบรรทัด โดยใส่ที)ก่อนบรรทัดแรกของคําอธิบาย (หมายเลข 2) และใส่หลังบรรทัดสุดท้าย
ของคําอธิบาย (หมายเลข 3) ตัวอย่างการเขียนดังภาพที) 1.3 และ 1.4

1

2

10

ภาพที` 1.3 การหมายเหตุแบบบรรทัดเดียว
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

ภาพที` 1.4 การหมายเหตุแบบหลายบรรทัด
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

1

2

3

11

ตัวอย่างการเขียนรหัสโปรแกรมส่วนที) 2
1.def pulse(l, t):
2.... for i in range(20):
3.... l.duty(int(math.sin(i / 10 * math.pi) * 500 + 500))
4.time.sleep_ms(t)

1.4 ตัวดำเนินการในภาษาไพทอน
ตัวดำเนินการในภาษาไพทอนมีตัวดำเนินการดังตWอไปนี้

1.4.1 ตัวดําเนินการกําหนดค่าหรือให้ค่า

บัญชา ปะสีละเตสัง (opqo) ตัวดําเนินการกําหนดค่าหรือให้ค่า คือ การกําหนดค่า

ให้กับตัวแปร โดยใช้เครื)องหมายเท่ากับ (Assignment Operator) (=) มีรายละเอียดดังตารางที)
1.1

ตารางที` 1.1 สัญลักษณ์ตัวดําเนินการกําหนดค่า

ตัวดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

=

กําหนดค่า

x = 2

+=

บวกก่อนแล้วกําหนดค่า

x += 5

-=

ลบก่อนแล้วกําหนดค่า

x -= 5

*=

คูณก่อนแล้วกําหนดค่า

x *= 5

/=

หารก่อนแล้วกําหนดค่า

x /= 5

%=

หารเอาเศษก่อนแล้วกําหนดค่า

x %= 5

//=

หารเอาส่วนก่อนแล้วกําหนดค่า

x //= 5

**=

ยกกําลังก่อนแล้วกําหนดค่า

x **= 5

ตัวอย่างการใช้งานดังต่อไปนีD

1.>>> x=32

2.>>> print(x)

3.32

4.>>> x+=5

5.>>> print(x)

6.37

7.>>> x-=7

8.>>> print(x)

9.30

10.>>> x*=2
11.>>> print(x)
12.60

12

13.>>> x/=5
14.>>> print(x)
15.12.0
16.>>> x%=7
17.>>> print(x)
18.5
19.>>> x//=2
20.>>> print(x)
21.2
22.>>> x**=3
23.>>> print(x)
24.8

1.4.2 ตัวดําเนินการทางด้านคณิตศาสตร์

บัญชา ปะสีละเตสัง (opqo) ตัวดําเนินการทางด้านคณิตศาสตร์ คือ ตัวดําเนินการที)

ใช้สําหรับคํานวณด้านคณิตศาสตร์พืDนฐาน ได้แก่ การบวก (+) การลบ (-) การคูณ (*) การหาร
(/)
การหารแบบเอาเศษ (%) การหารแบบเอาส่วน (//) การยกกําลัง (**) ดังตารางที) 1.2

ตารางที` 1.2 ตัวดําเนินการทางด้านคณิตศาสตร์

ตัวดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

+

บวกตัวเลข

x + y

-

ลบตัวเลข

x - y

x

คูณตัวเลข

x * y

/

หารตัวเลข

x / y

%

หารแบบเอาเศษ

x % y

//

หารแบบเอาส่วน

x // y

**

การยกกําลัง

x ** y

ตัวอย่างการใช้งาน

>>> x = 5
>>> print(x)
5
>>> y = 3
>>> print (y)
3
>>> print (x+y)
8
>>> print (x-y)

13

2
>>> print (x*y)
15
>>> print (x/y)
1.6666666666666667
>>> print (x%y)

2
>>> print(x//y)
1
>>> print(x**y)
125

1.4.3 ตัวดําเนินการเปรียบเทียบข้อมูล

บัญชา ปะสีละเตสัง (opqo) ตัวดําเนินการเปรียบเทียบข้อมูล คือ ตัวดําเนินการที)ใช้

สําหรับเปรียบเทียบข้อมูล ผลที)ได้จากการเปรียบเทียบข้อมูลเป็นจริง (True หรือ 1) เมื)อเงื)อนไข
เป็นจริงและเป็นเท็จ (False หรือ 0) เมื)อเงื)อนไขเป็นเท็จ นิยมใช้ร่วมกับคําสั)งที)ต้องตรวจสอบ
เงื)อนไขก่อนการทํางาน เช่น if ,while หรือ for เป็นต้น ตัวดําเนินการแบบเปรียบเทียบในภาษา
ไพทอนมีอยู่ 6 ตัว ดังตารางที) 1.3

ตารางที` 1.3 ตัวตัวดําเนินการเปรียบเทียบข้อมูล
ตัว
ดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

>

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x มากกว่า ค่า y

x > y

<

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x น้อยกว่า ค่า y

x < y

==

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x เท่ากับ ค่า y

x == y

!=

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x ไม่เท่ากับ ค่า y

x != y

>=

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x มากกว่าหรือเท่ากับ ค่า
y

x >= y

<=

ให้ผลลัพธ์เป็นจริง เมื)อค่า x น้อยกว่าหรือเท่ากับ ค่า
y

x <= y

ตัวอย่างการใช้งาน

>>> x=5
>>> y=2
>>> print(x>y)
True
>>> print(x<y)
False
>>> print(x==y)

14

False
>>> print(x!=y)
True
>>> print(x>=y)
True
>>> print(x<=y)
False

1.4.4 ตัวดําเนินการทางด้านลอจิก

สุพจน์ สง่ากอง และปิยะ นากสงค์ (2562) ตัวดําเนินการทางด้านลอจิก คือ ตัว

ดําเนินการที)ใช้สําหรับประเมินค่าทางตรรกศาสตร์ ผลลัพธ์ที)ได้จะเป็นจริง (True) หรือเท็จ
(False) ได้เพียงอย่างเดียวเท่านัDน ดังตารางที) 1.4

ตารางที` 1.4 ตัวดําเนินการทางด้านลอจิก

ตัวดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

and

ผลลัพธ์เป็นจริงเมื)อ ค่า x และ y เป็นจริงทัDงคู่
และเป็นเท็จเมื)อค่าใดค่าหนึ)งเป็นเท็จ

x and y

or

ผลลัพธ์เป็นจริงเมื)อ ค่า x และ y เป็นจริง
และเป็นเท็จเมื)อทัDง ค่า x และ y เป็นเท็จ

x or y

not

เป็นการกลับสถานะ เช่น เป็นจริง เมื)อ ค่า x เป็น
เท็จ

not x

เพื)อให้เกิดความเข้าใจที)ชัดเจนขึDน จึงควรศึกษาค่าตารางความจริงของตัวดําเนินการ

ดังกล่าวว่าในแต่ละกรณีนัDนจะให้ค่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร ดังตารางที) 1.5

ตารางที` 1.5 ตารางความจริง (True table)

ตัวแปรอินพุต

เอาต์พุต (ค่าผลลัพธ์)

x

y

x and y

x or y

not x

not y

False

False

False

False

True

True

False

True

False

True

True

False

True

False

False

True

False

True

True

True

True

True

False

False

15

ตัวอย่างการใช้งาน

>>> x= True
>>> y= False
>>> x and y
False

>>> x or y
True
>>> not x
False
>>> not y
True

1.4.5 ตัวดําเนินการเอกลักษณ์

ประจิน พลังสันติกุล (2564) ตัวดําเนินการเอกลักษณ์ (Identity Operator) คือ

ตัวดําเนินการที)ใช้เพื)อเปรียบเทียบข้อมูลระหว่างตัวแปร 2 ตัวแปร ได้แก่ is จะให้ผลลัพธ์เป็น
จริง ถ้าตัวแปรมีค่าเท่ากัน หรือ x == y และ is not จะให้ผลลัพธ์เป็นจริง ถ้าตัวแปรมีค่าไม่
เท่ากัน หรือ x != y ดังตารางที) 1.6

ตารางที` 1.6 ตัวดําเนินการเอกลักษณ์

ตัวดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

is

เป็น อยู่

x is y

is not

ไม่เป็น ไม่อยู่

x is not y

ตัวอย่างเช่น

>>> x=4

>>> y=5

>>> x is y

False

>>> x is not y

True

1.4.6 ตัวดําเนินการเป็นหรือไม่เป็นสมาชิก

ประจิน พลังสันติกุล (2564) ตัวดําเนินการเป็นหรือไม่เป็นสมาชิก คือ ตัวดําเนินการ

ที)ใช้เปรียบเทียบค้นหาค่าที)กําหนดในตัวแปรที)สนใจว่าเป็นสมาชิกในตัวแปรที)จะทําการ
เปรียบเทียบหรือไม่ ใช้กับชนิดข้อมูลแบบสตริง ลิสต์ หรือทูเพิล ดังตารางที) 1.7

16

ตารางที` 1.7 ตัวดําเนินการตรวจสอบสมาชิก

ตัวดําเนินการ

ความหมาย

รูปแบบการใช้งาน

in

อยู่ใน

x in y

not in

ไม่อยู่ใน

x not in y

ตัวอย่างเช่น

>>> x=[1,2,3,4,5]

>>> print(x)

[1, 2, 3, 4, 5]

>>> 4 in x

True

>>> 6 not in x

True

1.4.7 ตัวดําเนินการระดับบิต
ประจิน พลังสันติกุล (opq-) ตัวดําเนินการระดับบิต คือ ตัวดําเนินการที)กระทํากันใน

ระดับบิตข้อมูล ดังตารางที) 1.8

ตารางที` 1.8 ตัวดําเนินการระดับบิต

ชื`อตัวดําเนินการ

สัญลักษณ์

การกระทําทางตรรกะ

and

&

a & b

or

|

a | b

exclusive or

^

a ^ b

shifted left

<<

a << b

shifted right

>>

a >> b

invert

~

~a

1.5 แนะนําเครืKองมือ
ทอนนี (Thonny) คือ เครื)องมือสําหรับการเขียนรหัสโปรแกรมภาษาไพทอน เหมาะสําหรับ

ผู้เริ)มต้นเรียนรู้การใช้ภาษาไพทอน เพราะว่าในโปรแกรมจะมีส่วนช่วยเหลือในการพัฒนา
โ

ป

ร

แ

ก

ร

ม

มีหน้าต่างใช้งานที)สะอาดตา มีเมนูให้ใช้งานที)ไม่มากจนเกินไป และสามารถอัปโหลดเฟิร์มแวร์
สําหรับ บอร์ดอีเอสพี 8266 หรือ อีเอสพี 32 ได้อย่างสะดวกรวดเร็วผ่านสายยูเอสบี (USB)
สามารถอัปโหลดโปรแกรมที)เขียนด้วยไมโครไพทอนเข้าสู่บอร์ดไมโครคอนโทรลเลอร์ดังกล่าว
ได้

17

ภาพที` 1.5 หน้าต่างของเว็บไซต์ทอนนี
ที`มา : (Aivar Annamaa, 2015)
สามารถดาวน์โหลดโปรแกรมทอนนีได้จากเว็บไซต์ https://thonny.org ดังภาพที) 1.5กด

ปุ่มดาวน์โหลดโปรแกรมตามระบบปฏิบัติการที)ต้องการจากนัDนให้ทําการติดตัDงโปรแกรม

ภาพที` 1.6 หน้าต่างโปรแกรมทอนนี
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

จากภาพที) 1.6ส่วนที) 1 คือ ปุ่มสั)งงานโดยแต่ละปุ่มมีการทํางานดังนีD

1

2

4

3

18

ปุ่มสร้างเอกสารใหม่

ปุ่มเปิดโปรแกรม

ปุ่มบันทึกข้อมูล

ปุ่มสั)งให้โปรแกรมทํางาน

ปุ่มเปิดโหมดการทํางานแบบทีละลําดับ

เป็นการสั)งให้โปรแกรมเข้าไปทํางานกับคําสั)งในวงนัDน

สั)งให้โปรแกรมทํางานที)ละขัDน หรือกดปุ่ม F7

สั)งให้โปรแกรมออกจากการทํางานกับคําสั)งในวงนัDน

สั)งให้โปรแกรมกลับไปทํางานทัDงหมด

จากภาพที) 1.6 ส่วนที) 2 คือ หน้าต่างการเขียนโปรแกรม

จากภาพที) 1.6 ส่วนที) 3 คือ หน้าต่างการเขียนโปรแกรมแบบ shell

จากภาพที) 1.6 ส่วนที) 4 คือ หน้าต่างตัวเสริมให้การเขียนโปรแกรมสะดวกขึDนหรือช่วยใน

การบอกค่าของตัวแปรในขณะที)กําลังทํางานอยู่ได้

1.5.1 การใช้งานโปรแกรมทอนนี

การใช้งานโปรแกรมทอนนี สําหรับการโปรแกรมภาษาไพทอนเบืDองต้น มีวิธีการดังนีD

1) ทําการตัDงค่าการทํางานเบืDองต้น โดยเลือกเมนู Tools >> Options ดังภาพที) 1.7

ภาพที` 1.7 ตัDงค่าการทํางานโปรแกรมทอนนีเบืDองต้น
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

2) ตัDงค่าการเขียนโปรแกรมไพทอนที)หน้าต่าง Options ดังภาพที) 1.8

2.1) เลือกตัวแปลภาษาที)ต้องการ

2.2) เลือกรุ่นของไพทอน

2.3) กด OK

19

ภาพที` 1.8 ตัDงค่าการทํางานโปรแกรมทอนนีส่วนของหน้าต่าง option
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

การสร้างไฟล์งานไพทอนขึDนมาใหม่ ทําได้ดังนีD

1. เลือกเมนู File>>New หรือ กดปุ่ม

เพื)อสร้างไฟล์งานใหม่ขึDนมาดังภาพที) 1.9

ภาพที` 1.9 การสร้างไฟล์งาน
ที่มา : (นที ยงยุทธ, 2564)
หมายเลข 1 แสดงการกดไอคอนเพื)อสร้างไฟล์ขึDนมาใหม่

หมายเลข 2 แสดงหน้าต่างของพืDนที)สําหรับการเขียนโปรแกรม

หมายเลข 3 แสดงหน้าต่างสําหรับการเขียนโปรแกรมในโหมดทํางานที)ละบรรทัด

2. ในกรณีที)ต้องการเปิดไฟล์ที)มีอยู่ในเครื)องคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว ให้กดปุ่มเปิดโปรแกรม

และเมื)อต้องการบันทึกการเขียนโปรแกรมให้กดปุ่มบันทึกข้อมูล

1

2

3

1

2

20

3. การสั)งให้โปรแกรมรันหรือประมวลผลทําได้ 2 รูปแบบ คือ

รูปแบบที) 1 การสั)งให้ประมวลผลทัDงโปรแกรมทําได้ด้วยการกดปุ่ม

(หมายเลข 1)

แล้วโปรแกรมจะแสดงหน้าต่างให้บันทึกไฟล์ในกรณีที)เป็นการสั)งให้รันเป็นครัDงแรก ให้ใส่ชื)อของ
ไฟล์และระบุตําแหน่งที)ต้องการเก็บข้อมูล จากนัDนกด Save (หมายเลข 2, 3) แล้วผลการ
ประมวลผลโปรแกรมจะแสดงที)หน้าต่าง Shell (หมายเลข 4) ดังภาพที) 1.10















ภาพที` 1.10 การสั)งให้โปรแกรมรันหรือประมวลผล
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

1

2

3

4

21

รูปแบบที) 2 การสั)งให้ประมวลผลที)ละลําดับ

กรณีที)ต้องการตรวจสอบการทํางานของโปรแกรมทีละขัDน ทําโดยกดปุ่ม Debug

จากนัDนจะเห็นไอคอนของการควบคุมการทํางานแบบทีละขัDนแอคทีพ ให้ทดสอบการทํางานของ
โปรแกรมได้ กดปุ่ม

(Step into) หรือปุ่ม F7 เพื)อให้โปรแกรมแสดงการทํางานทีละขัDนว่ามี

การเปลี)ยนแปลงค่าของส่วนต่าง ๆ อย่างไรบ้าง เช่น ค่าตัวแปร ตําแหน่งที)โปรแกรมกําลัง
ทํางานอยู่และผลการทํางานที)ได้รับจากการประมวลผลนัDนเป็นการตรวจสอบการทํางานของ
โปรแกรมแบบละเอียด

ภาพที` 1.11 หน้าต่างค่าของตัวแปร
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

สําหรับปุ่มในกลุ่มคําสั)งสําหรับการสั)งให้โปรแกรมทํางานทีละลําดับที)เหลือทําหน้าที)ดังนีD

การสั)งให้โปรแกรมเข้าไปทํางานกับคําสั)งในวงรอบนัDนวงเดียว ทําโดยการกดปุ่ม

หรือกด F6 ผลที)ได้คือโปรแกรมจะถูกประมวลผลทีละวงรอบ ซึ)งจะทําให้ผู้เขียนโปรแกรม
สามารถเห็นผลลัพธ์การทํางานเฉพาะในส่วนที)ต้องการเท่านัDน เป็นการประมวลผลทีละส่วนเป็น
ลําดับต่อกันไป ดังภาพที) 1.11

ภาพที` 1.12 หน้าต่างการทํางานทีละวงรอบ
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

2

1

1

2

22

ออกจากการประมวลทีละวงรอบสามารถทําได้โดยการกดปุ่ม (Step out) และสั)งให้

โปรแกรมกลับมาประมวลผลชุดคําสั)งทัDงหมดทําโดยการกดปุ่ม (Resume หรือ F8) ผลลัพธ์
ได้คือจะทําให้เห็นการทํางานทัDงหมดของโปรแกรม ดังภาพที) 1.12
โปรแกรมทอนนีสามารถที)จะทําการเขียนคําสั)งทีละบรรทัดเพื)อดูผลการทํางานในโหมด

shell ได้ด้วยการเข้าไปพิมพ์คําสั)งที)หน้าต่าง shell (หมายเลข 1) แล้วกดปุ่ม Enter ก็จะได้
ผลลัพธ์การทํางานของคําสั)งดังกล่าวได้ดังภาพที) 1.13 (หมายเลข 2)

ภาพที` 1.13 หน้าต่างแสดงผลการทํางาน
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

การให้คําแนะนําในการเขียนโปรแกรมจะอยู่ที)หน้าต่าง Assistant ซึ)งจะทําการวิเคราะห์

การเขียนโปรแกรมว่าควรมีการปรับแก้ไขอย่างไรบ้างเพื)อให้มีความถูกต้องเหมาะสม ดังภาพที)
1.14 จะเห็นว่าโปรแกรมทอนนีตรวจพบว่าคําสั)งที)เขียนลงไปนัDนมีการเว้นระยะหรือย่อหน้าเพียง
กดเว้นวรรค 2 ตัว (หรือกดปุ่ม space เพียง 2 ครัDง) ดังนัDนจึงมีคําแนะนําให้เขียนโปรแกรมโดย
เว้นวรรคจํานวน 4 ตัว ดังภาพที) 1.14 (หมายเลข 1 และ 2) เพื)อให้มีการประมวลผลที)ถูกต้องและ
ต

ร

ง

ตามรูปแบบการเขียนโปรแกรมภาษาไพทอน

ภาพที` 1.14 หน้าต่างแสดงข้อความแจ้งเตือน
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)
การปรับตัDงค่าใช้งานโปรแกรมทอนนีเพิ)มเติม สามารถทําได้ดังนีD

1

2

1

2

23

การปรับค่าฟอนต์และขนาดตัวอักษร ให้เข้าไปที)เมนู Tool>>Option ดังภาพที) 1.15

ภาพที` 1.15 หน้าต่างการเลือกเมนู option
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

ผลที)ได้จะแสดงหน้าต่าง Option ให้เข้าไปเลือกหน้าต่าง Theme & Font แล้วทําการ

ปรับตัDงค่าฟอนต์และขนาดตามความต้องการ กดปุ่ม OK เพื)อยืนยันการตัDงค่าดังกล่าว ดังภาพที)
1.16

ภาพที` 1.16 หน้าต่างการปรับแต่งฟอนต์
ที`มา : (นที ยงยุทธ, 2564)

24

1.6 สรุป
ความรู4พื้นฐานในการเขียนโปรแกรมภาษาไพทอนประกอบด4วยการเรียกใช4ไลบรารี การประกาศ

ฟ†งก\\u0e0aัน และสWวนของโปรแกรมหลักที่ทำหน4าที่ควบคุมการทำงานของโปรแกรม ผู4พัฒนาโปรแกรม
ต4องเข4าใจชนิดข4อมูลพื้นฐานที่มีอยูWในไพทอนมีจำนวน 6 ชนิด คือ ตัวเลข (Numbers) สายอักขระ
(String) ลิสต\ (List) ทูเพิล (Tuple) ดิกชันนารี (Dictionary) และเซต (Set) รวมถึงหลักการเขียน
โปรแกรมต4องทราบรายละเอียดเกี่ยวกับการสร4างตัวแปร การตรวจสอบชนิดข4อมูล ลำดับการควบคุม
ความยาวของโปรแกรม การหมายเหตุรหัสโปรแกรมโปรแกรม อีกสWวนหนึ่งที่สำคัญ คือ ตัวดำเนินการ
ในภาษาไพทอนซึ่งประกอบด4วยตัวดำเนินการกำหนดคWาหรือให4คWา ตัวดำเนินการทางด4านคณิตศาสตร\
ตัวดำเนินการเปรียบเทียบข4อมูล ตัวดำเนินการทางด4านลอจิก ตัวดำเนินการเอกลักษณ\ ตัวดำเนินการ
เป•นหรือไมWเป•นสมาชิก ตัวดำเนินทางทางด4านบิตข4อมูล และสWวนท4ายของบทนี้เป•นการเรียนรู4
เครื่องมือในการพัฒนาโปรแกรมด4วยไมโครไพทอนด4วยโปรแกรมทอนนีที่ใช4เป•นเครื่องมือสำหรับเขียน
รหัสโปรแกรมภาษาไพทอนเหมาะสำหรับผู4เริ่มต4นเรียนรู4การใช4ภาษาไพทอนเพราะในโปรแกรมจะมี
สWวนชWวยเหลือในการพัฒนาโปรแกรม มีหน4าตWางการใช4งานที่สะอาดตา มีเมนูการใช4งานที่ไมWมาก
จนเกินไป

25

แบบฝMกหัดบทที่ 1

1. จงอWานและทำเครื่องหมายถูก Pหน4าข4อที่เป•นจริงและทำเครื่องหมายผิด O หน4าข4อที่เป•นเท็จ
5 1.1 สWวนของการประกาศฟ†งก\\u0e0aัน หน4าที่ของฟ†งก\\u0e0aันคือเป•นโปรแกรมที่เรียกใช4งานบWอย
5 1.2 การเว4นระยะจำนวน 4 ตัวอักษร หรือการกดปุ•ม Tab ()
5 1.3 ไพทอนจะไมWใช4เครื่องหมายในการบอกจุดสิ้นสุดของแตWละบรรทัด
5 1.4 จำนวนจินตภาพหรือจำนวนเชิงซ4อนเป•นข4อมูลตัวเลข
5 1.5 ข4อมูลตรรกะ คือ ตัวแปรที่เก็บคWาข4อมูลเพียง 2 สถานะ คือ จริงและเท็จ
5 1.6 อักขระที่เขียนเรียงติดกันมากกวWาหนึ่งตัว จะเรียกวWา สายอักขระ
5 1.7 ลิสต\ (List) คือ ข4อมูลที่มีรูปแบบการจัดเก็บแบบชุดและลำดับ
5 1.8 ทูเพิล คือ ข4อมูลที่มีลักษณะคล4ายกับลิสต\\u0e41ตWไมWสามารถเปลี่ยนแปลงคWาได4
5 1.9 เซ็ต คือ กลุWมของข4อมูลที่สามารถกำหนดสมาชิกได4ชัดเจน ข4อมูลสมาชิกไมWจำเป•นต4อง
เรียงลำดับ แตWสมาชิกแตWละตัวต4องไมWซ้ำกัน
5 1.10 ดิกชันนารี คือ รูปแบบการเก็บข4อมูลที่ประกอบด4วย 2 สWวน ได4แกW คีย\\u0e41ละข4อมูล

2. จงตอบคําถามต่อไปนีD
2.1 จงอธิบายส่วนประกอบของโปรแกรมภาษาไพทอน ว่ามีอะไรบ้างและมีหน้าที)อย่างไร

2.2 จงอธิบายชนิดข้อมูลในไพทอน

2.3 จงบอกหลักการเขียนโปรแกรมเบืDองต้น

2.4 จงบอกตัวดําเนินการในภาษาไพทอน

2.5 จงอธิบายขัDนตอนการติดตัDงและการใช้งานโปรแกรมทอนนี

26

27

เอกสารอ6างอิง

โชติพันธุ\ หลWอเลิศสุนทร และ ฐิตะพันธุ\ หลWอเลิศสุนทร. (2562). คู4มือเรียน เขียนโปรแกรม Python

(ภาคปฏิบัติ). นนทบุรี : คอร\\u0e1f†งก\\u0e0aั่น.

ณัฐวัตร คำภักดี. (2562). คู4มือเขียนโปรแกรมภาษา Python ฉบับปรับปรุง. กรุงเทพฯ : โปรวิชัน.
นที ยงยุทธ. (2564). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา ไมโครคอนโทรลเลอรQเบื้องตRน.

คณะครุศาสตร\, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

บัญชา ปะสีละเตสัง. (2562). การเขียนโปรแกรมดRวย Python สำหรับผูRเริ่มตRน. กรุงเทพฯ :
ซีเอ็ดยูเคชัน.

ประจิน พลังสันติกุล. (2564). คู4มือการเขียนโปรแกรมภาษา Python ใชRงาน MicroPython
สำหรับบอรQด ESP32. กรุงเทพฯ : แอพซอฟต\\u0e40ทค.

สุชาติ คุ4มมะณี. (2562). Basic python coding เรียนงWายเป•นเร็ว. กรุงเทพฯ : ไอดีซี พรีเมียร\.
สุพจน\ สงWากอง และป“ยะ นากสงค\. (2562). การเขียนโปรแกรมภาษา python.กรุงเทพฯ : รีไววWา.
Aivar Annamaa. (2015). Thonny Python IDE for beginners. (online). Available:
https://thonny.org.

28