Dobór obrabiarki do rodzaju wykonywanych prac

​Dobór obrabiarki do rodzaju wykonywanych prac
Prace wykonywane na frezarkach i wiertarkach

Obróbka płaszczyzn może być prowadzona przez frezowanie walcowe (obwodowe) frezami walcowymi albo przez frezowanie czołowe frezami czołowymi (głowicami frezowymi) lub frezami walcowo-czołowymi.

Frezowanie walcowe współbieżne – występuje, gdy kierunek ruchu przedmiotu obrabianego jest zgodny z kierunkiem pracy ostrzy narzędzia. Przy frezowaniu współbieżnym grubość warstwy skrawanej jest największa na początku pracy ostrza i najmniejsza na końcu pracy.

​Frezowanie współbieżne charakteryzuje się udarową pracą ostrzy, co może prowadzić do skrócenia żywotności narzędzia oraz lepszą jakością powierzchni po obróbce ze względu na odprowadzanie wiórów ze strefy obróbki na powierzchnię już obrobioną.

Frezowanie walcowe przeciwbieżne – występuje, gdy kierunek ruchu przedmiotu obrabianego jest przeciwny do kierunku pracy ostrzy narzędzia. Przy frezowaniu przeciwbieżnym grubość warstwy skrawanej przez jedno ostrze rośnie od wartości zerowej do wartości maksymalnej, co wpływa na zmienny charakter oporów skrawania od zera do wartości maksymalnej

W początkowej fazie skrawania krawędź skrawająca trze o powierzchnię obrobioną. W wyniku zjawiska tarcia, krawędź skrawająca zużywa się bardziej niż w trakcie skrawania materiału. Z kinematyki frezowania przeciwbieżnego wynika, że materiał obrobiony usuwany przed narzędzie może prowadzić do zalepiania rowków wiórowych, gdyż wióra wyrzucane są przed narzędzie. Ponadto występuje pogorszenie warunków chłodzenia oraz wzrost chwilowych oporów skrawania

Frezowanie czołowe – ze względu na ustawienie osi narzędzia względem przedmiotu obrabianego można wyróżnić następujące odmiany

1. Frezowanie pełne – przy którym szerokość
frezowania jest równa wartości średnicy narzędzia




2. Frezowanie niepełne symetryczne









3. Frezowanie niepełne niesymetryczne.

​Frezowanie walcowo-czołowe – jest odmianą frezowania neutralną, gdzie mogą wystąpić dwie kinematyczne odmiany, frezowanie współbieżne i przeciwbieżne. Stosunek udziału frezowania współbieżnego i przeciwbieżnego jest uzależniony od szerokości skrawania, co znacząco wpływa na charakter procesu skrawania, opory skrawania, chropowatość powierzchni, trwałość narzędzia itd.

​ https://blog-cnc.pl/rodzaje-frezow-do-metalu/

​WADY I ZALETY FREZOWANIA

Jakie są wady i zalety frezowania? Największą korzyścią jest wspomniany uniwersalizm tej techniki, czyli możliwość wykorzystywania jej do obróbki różnych surowców, nawet wyjątkowo twardych. Kolejną zaletą jest możliwość tworzenia dowolnych kształtów. Nawet frezowanie stali nierdzewnej umożliwia osiąganie nieregularnych elementów o różnych krawędziach. Oba rodzaje frezowania pozwalają zachować olbrzymią precyzję i maksymalnie ograniczają straty materiału. Plusem jest także możliwość używania frezarki z technologią CNC.

Wśród wad należy wymienić jedynie zminimalizowanie pola obróbki, które wyznacza obrabiarka.

​Prace wykonywane na wiertarkach

Wiercenie, powiercanie, pogłębianie, rozwiercanie to odmiany kształtowania otworów, które są najczęściej wykonywane na wiertarkach.
Jest sposobem obróbki otworów w pełnym materiale z użyciem narzędzia jedno-, dwu- lub trzyostrzowego, zwanego wiertłem. Wiercenie można wykonywać na gotowo lub wstępnie z pozostawieniem naddatku na dalszą obróbkę, obróbkę wykończeniową. Otwory wiercone odznaczają się małą dokładnością wymiarowokształtową , dużym rozbiciem, dużą chropowatością powierzchni, większą niż Ra 5 μm.

​Prace wykonywane na wiertarkach

Powiercanie
Powiercanie polega na powiększaniu średnicy istniejącego otworu za pomocą wiertła. Stosuje się je obróbki otworów o większej średnicy, gdy zastosowanie pojedynczego wiertła wiąże się ze wzrostem oporów skrawania lub gdy w stosunku do otworu stawiane są większe wymagania odnośnie jego dokładności.
Pogłębianie
Pogłębianie jest operacją polegającą na kształtowaniu powierzchni walcowej bądź czołowej, wcześniej wywierconego otworu. Pogłębienia wykonuje się np. w celu wykonania otworu stopniowanego, aby móc schować łeb śruby, podkładkę bądź uszczelkę.

​Prace wykonywane na wiertarkach

Rozwiercanie
Rozwiercanie stosuje się wówczas, gdy istnieje konieczność zwiększenia dokładności wymiarowo-kształtowej otworów wierconych oraz poprawy chropowatości powierzchni. Jednakże w procesie rozwiercania nie zostaną poprawione błędy położenia osi otworu. Wyróżniamy rozwiercanie: zgrubne i wykończeniowe. Podczas rozwiercania zgrubnego dokładność kształtowo-wymiarowa plasuje się na poziomie IT 9-11 oraz chropowatość powierzchni Ra = 2,5 – 5 μm, natomiast przy rozwiercaniu wykończeniowym dokładność wykonywanego otworu zawiera się w przedziale IT 6 – 9, a parametr chropowatości powierzchni Ra < 2,5 μm
Nawiercanie
Nawiercanie polega na wykonaniu w pełnym materiale odpowiednio ukształtowanego otworu. Otwory te służą za bazę obróbkową w wałkach lub jako otwory ułatwiające wejścia wiertła w materiał podczas wiercenia.

​Prace wykonywane na wiertarkach

Gwintowanie
Gwintowanie polega na wykonaniu otworu kształtowego (o linii śrubowej) narzędziem zwanym gwintownikiem. Gwintownik o trzech lub czterech ostrzach zawiera zarys nacinanego gwintu. Gwint może być kształtowany również na powierzchni zewnętrznej za pomocą narzędzia zwanego narzynką.

​Prace wykonywane na wiertarkach



















Operacje obróbki otworów: a) wiercenie otworów przelotowych, b) nieprzelotowych, c) niepełnych, d) pogłębianie walcowe, e) stożkowe, f) nawiercanie nakiełka zwykłego, g) chronionego, h) rozwiercanie zgrubne, k, l) wykończeniowe, i, j) pogłębianie czołowe – planowanie nadlewów i wyrównywanie powierzchni czołowych, m) gwintowanie